Ik voel me angstig en depressief sinds de komst van mijn puppy

Hoi,

Het schijnt een fase te zijn waar veel baasjes doorheen gaan, net als kersverse moeders eigenlijk: een puppyblues.

Dat je je zoveel zorgen maakt, bewijst juist dat je – in tegenstelling tot wat je zelf zegt – een goed baasje bent. Je voelt je verantwoordelijk voor de ontwikkeling van je maatje en dat is ook hartstikke goed.

Wat ik je kan adviseren? Ik ben zelf ook nog een beginnend baasje, dus anderen hier zullen je vast veel beter kunnen helpen dan ik. Probeer vooral te genieten van de speciale momenten samen met je hondje: spelen, knuffelen... We willen trouwens wel veel foto's zien van die kleine wolf!

Ik wens je heel veel sterkte!

Hoi

Het kan best dat je even overmand wordt door emoties nu de puppy er is.

Of zelfs al daarvoor.

Denk er niet te veel over na, doe gewoon je ding, oefen wat met het alleen zijn, een paar commando's zoals "zit" enz... Dat kost je maar een paar minuutjes per dag. Je kunt beter weinig vragen, maar het dan wel goed doen. Dat is beter voor jou én voor je pup. Een klein beetje is beter dan niets 😉 en als er even geen trainingssessies zijn, dan zijn wandelingen waarbij hij met zijn vriendjes kan spelen ook prima. Dat is ook socialisatie en zo ontzie je jezelf ook een beetje...

Je vriend is er ook, dus voel je niet schuldig als hij wat meer dingen doet dan jij... Als ik ziek ben, doet mijn partner alle wandelingen lol, dat is elkaar afwisselen en dat is precies wat een gezin is! Op elkaar kunnen rekenen voor het welzijn van iedereen.

Je hoeft echt niet alles in je eentje te dragen 😉

We laten hem van tevoren buiten lekker uitrazen en laten natuurlijk wat speelgoed voor hem achter, maar alleen veilige speeltjes waar niks mee kan gebeuren. Hij heeft ook een puppy-Kong. We zorgen er altijd voor dat een van ons tweeën tussen de middag even naar huis gaat, zodat de dag niet te lang voor hem duurt.

Ik voel precies hetzelfde, maar de puppy is er nog niet. Hij komt over 8 dagen. Ik word heen en weer geslingerd tussen enthousiasme en frustratie. De laatste tijd slaap ik slecht en word ik midden in de nacht wakker met angstaanvallen... wat als de hond later agressief wordt naar de kinderen... en wat als hij hetzelfde hechtingssyndroom ontwikkelt als onze vorige hond, wat ons toen veel gedoe en ruzies heeft opgeleverd. Ik wil deze hond echt heel graag, hij is prachtig en iedereen is blij dat hij komt, maar ik kom maar niet af van dat nare "onderbuikgevoel", alsof er iets verschrikkelijks gaat gebeuren. Ik kan het niet verklaren. Ik heb geprobeerd er met mijn partner over te praten, maar hij zegt dat als ik twijfel, ik die hond eigenlijk niet echt wil. Terwijl dat juist wél zo is! Het is gewoon een gevoel vanbinnen dat niet goed zit.

Ik kan niet wachten om hem in mijn armen te houden. Ik weet zeker dat ik daarna mijn angsten vergeet en alleen nog maar positief zal denken :)

Ik wist trouwens niets van de puppyblues, ik ben er nu van alles over aan het lezen... Ik ben dus niet gek, joepie 👌

Velen hebben de puppyblues meegemaakt, het kan een paar dagen tot een paar weken duren, dat is helemaal niet erg :) zet 'm op en voel je vooral niet schuldig, dat is nergens voor nodig.

Ik voel me zo schuldig, ik heb het gevoel dat ik een fout heb gemaakt door een hond te adopteren. En dat terwijl we echt de tijd hebben genomen om er goed over na te denken voordat we de stap zetten. Het was geen impulsieve actie. Nu ben ik bang dat hij niet gelukkig gaat worden bij ons. We hebben hem gefilmd toen we weg waren en hij was flink aan het janken, dat doet echt pijn aan mijn hart...

Hoi!

Ik begrijp je situatie helemaal. Ik heb zelf last van een angststoornis en depressie die nu een jaar stabiel is, maar er zijn van die dagen dat het gewoon even niet zo lekker gaat.

Ik heb ook zo’n periode van diepe angst gehad toen Koda kwam, terwijl hij echt een schatje is: zindelijk, gehoorzaam en aanhankelijk. Ik had het gevoel dat ik niets goed deed en een slecht baasje was, maar geloof me, dat is echt maar een gevoel. Ik was moe, nerveus en fysiek niet lekker (misselijk, overgeven), maar — en ik weet dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan — ik heb me niet laten gaan. Ik heb mezelf er als het ware doorheen gesleept en dwong mezelf om voor de pup te zorgen. Ik gaf alles wat ik in me had, ook al voelde het soms alsof het me boven de kop groeide. Uiteindelijk trok het na een maandje weg. Het probleem als je angstig bent, is dat een pup een emotionele belasting kan zijn die bijna net zo zwaar is als bijvoorbeeld een kind; je moet zowel jezelf als die kleine rakker zien te managen... Dat is niet makkelijk, maar je bent samen met je partner, dus schroom niet om er met hem over te praten. Spreek uit wat er niet lekker zit en gooi je gevoelens op tafel. Accepteer dat je je soms even niet goed voelt; laat die emoties maar gewoon gaan, want je hebt het recht om niet elke dag op je best te zijn. Ik weet zeker dat het goed komt.