Ik voel me angstig en depressief sinds de komst van mijn puppy

@patou88

Bedankt voor je reactie. Ik loop bij een magnetiseur, doe aan Chinese geneeskunde en ga naar mijn huisarts!!

Over 10 dagen heb ik een afspraak bij een psycholoog!

Fijne dag

Bedankt voor jullie reacties!!

Ik zat eigenlijk al in een depressie voordat ik de hond nam en ik had me nooit door mijn familie moeten laten overhalen om deze hond te nemen!!

Ik ben puur aan het overleven met mezelf, dus ik heb de energie niet om voor haar te zorgen!!

Wat moet ik doen?

Wees alsjeblieft een beetje mild en begripvol in jullie reacties!!

Hoi! Ja, dat gaat echt wel over. Wat mij betreft: ik kreeg Tosca twee maanden na het overlijden van Oggy, mijn vorige hond, en ik kan je vertellen dat ik het heel zwaar heb gehad. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar ik denk dat ik met Oggy zo’n sterke band had dat ik het moeilijk vond om een puppy te accepteren. Ik had het gevoel dat ze er niks van begreep, dat we elkaar nooit zouden begrijpen... En dan nog al het werk dat een puppy met zich meebrengt, zeker omdat ik toen in een appartement woonde. Al die plasjes, het uitlaten, kortom: ik zat er echt doorheen. Maar dat is helemaal voorbijgegaan. Ik ben met haar naar de puppycursus gegaan en daar zag ik dat mijn hond de commando's heel goed begreep als we maar de tijd namen om het haar te leren. De trainer zei zelfs: "Dit is een juweeltje, ze leert in één les waar anderen maanden over doen"... Daarna hadden we het geluk dat we naar een huis verhuisden... Inmiddels is ze een jaar oud en zijn we onafscheidelijk, ik kan niet meer zonder haar. Het duurde een maand of twee, dat weet ik niet precies meer, maar ja, je voelt je overweldigd, moe en verpletterd door de verantwoordelijkheid voor zo'n kleintje. Maar dat is juist een goed teken: het laat zien dat je het goed wilt doen, dus ja, het gaat over... Ik raad je aan om veel tijd samen door te brengen met spelen, knuffelen en wandelen, dat schept een band. Maak je geen zorgen, jullie gaan een mooie vriendschap opbouwen, ik heb er alle vertrouwen in!

Hoi, probeer echt eens na te gaan of die angst- en paniekaanvallen echt zijn gekomen door de komst van de pup. Ik heb zelf een periode gehad waarin ik me super depressief voelde omdat niets in mijn leven meezat; de liefde, familie en werk, het liep allemaal voor geen meter. Op een dag besefte ik dat ik liefde miste, dus heb ik een hond in huis genomen. In het begin voelde ik me net als jij, ik had er soms zelfs spijt van dat hij er was, maar door alle tijd die ik aan hem besteedde, kreeg ik mijn levensvreugde weer terug. Ondanks de maanden die verstreken, begreep ik op een dag dat het door hem weer beter ging en mijn liefde voor hem groeide alleen maar. Hij is 14 jaar lang mijn mooiste liefdesverhaal geweest. In het begin, als je in de knoop zit met jezelf, is het lastig om voor jezelf te zorgen, maar zorgen voor een ander wezen verandert je leven. Je kunt twijfelen of bang zijn, maar dat is echt maar tijdelijk. Hij zal je alleen maar geluk brengen, want hoe kan zo’n klein beestje nou je gezondheid verpesten? Hij staat aan je zijde, in goede en in slechte tijden.

Hoi, ik begrijp je zo goed, ik zit in precies hetzelfde schuitje. We hebben onze pup nu 2 weken en ik kan er maar niet aan wennen!! Ik schommel constant tussen angstaanvallen en pure paniek!!

Ik voel me totaal overbelast en doodmoe, en eigenlijk heb ik het gevoel dat het gewoon niet het juiste moment was om deze hond in huis te nemen!!

De rest van de familie is hartstikke blij, maar mijn dochters veroordelen me en begrijpen totaal niets van mijn reactie. Daardoor voel ik me enorm schuldig, zeker als ik naar dat kleine koppie kijk!!

Wat moet ik doen? Bedankt voor jullie hulp!!!

Ik denk er zelfs aan om de hond weer weg te doen!! Ik schaam me dood om dit te vertellen, maar mijn gezondheid komt echt in gevaar.

Hoi,

Gefeliciteerd met je overwinning op kanker :-)

Op dit moment zijn er mensen in een sloppenwijk die in het zonnetje een peukie roken tussen de zwerfhonden waarvan je de ribben kunt zien, en die totaal geen stress voelen. Terwijl jij enorme stress ervaart nadat je een puppy bij een fokker hebt gekocht om hem mee naar een comfortabel huis te nemen.

Het is belangrijk dat je beseft dat de situatie op zich niet echt problematisch is, maar dat jij degene bent die er een web van angst, schuldgevoel en stress omheen weeft.

(Relativeren is soms al genoeg om de druk van de ketel te halen)

Ik denk dat je je vooral schuldig voelt omdat je deze puppy hebt gekocht; je hebt het gevoel dat je jezelf een pleziertje hebt gegund en dat je het nu niet goed kunt bolwerken.

Weet je wat? Laat het allemaal even los. Als het helpt, stel je dan voor dat je gewoon een achtergelaten puppy hebt opgevangen! (Ik ben ervan overtuigd dat je in dat geval niet zo gestrest zou zijn).

Laat de pup even bij je partner als je even een frisse neus wilt halen, spreek af met je vrienden :-)

Een "puppyblues" duurt nooit lang... tot die tijd is het gewoon een kwestie van even diep ademhalen en doorzetten.

Hoi,

Ik zit in precies hetzelfde schuitje als 'maîtresse en détresse'!

Ik heb net een zware periode met kanker achter de rug en het lukt me maar niet om te wennen aan de pup die we 10 dagen geleden bij een fokker hebben opgehaald.

Hij is echt ontzettend lief, maar het probleem ligt bij mij!!

Ik voel me schuldig als ik hem alleen laat en ik heb het gevoel alsof ik een blok aan mijn been heb!

Ik heb nog nooit van m'n leven een hond gehad en ik ben 53 jaar.

Mijn man doet zo goed mogelijk zijn best (hij wilde de hond in eerste instantie graag, maar ik ben er zelf ook mee akkoord gegaan). Hij zat altijd veel op zijn tablet, maar door de hond komt hij tenminste buiten...

Maar mij lukt het gewoon niet. Ik ben vanbinnen heel erg nerveus sinds zijn komst... (een erfenisje van mijn ouders!)

Ik ben op zoek naar mensen die kunnen bevestigen dat het over een paar weken makkelijker wordt en dat ik er dan aan gewend ben.

Hoe gaat het vandaag?

Je moet echt even naar de huisarts gaan. Zoals ik al zei: blijf hier niet alleen mee rondlopen. Je hebt hulp nodig van mensen die hier verstand van hebben. Misschien heeft de komst van de pup bepaalde emoties bij je losgemaakt, zoals de verantwoordelijkheid voor een ander levend wezen, de druk, faalangst... Als er een paar weken therapie nodig is om alles op een rijtje te krijgen, doe dat dan gewoon.

Op medisch advies natuurlijk, niet op basis van dat van mij.

Omdat ik je niet persoonlijk ken en hiervoor niet de juiste kennis heb, kan ik je alleen dit advies geven. Ik kan het niet maken om tegen iemand die vaak moet huilen te zeggen dat het wel weer overgaat... Iedereen beleeft dit op zijn eigen manier. Dat geldt ook voor de puppy blues, dat hoeft bij jou niet per se het geval te zijn...

Zet 'm op, neem de stappen om goed voor jezelf te zorgen. Je af en toe slecht voelen is geen schande, het hoort bij het leven zoals zon en regen. Het is heel natuurlijk, je kunt niet altijd op je best zijn. Laat de druk wat varen en gun je geest de nodige rust. 😉

Hoi,

Bedankt voor jullie berichtjes. Het gaat steeds slechter met me. Ik huil echt de hele tijd. Ik snap echt niet wat me overkomt.