Ik voel me angstig en depressief sinds de komst van mijn puppy

Ik heb net een nieuw topic aangemaakt. Bedankt.

Het duurt nu al 3 maanden, ik zit er helemaal doorheen. Ik heb nergens meer zin in, het is echt lastig.

Ik voel me om zoveel redenen niet goed. De verantwoordelijkheid die het met zich meebrengt, de beperkingen ook, en misschien een rouwproces dat nog niet is afgerond. Het voelt alsof ik in de val zit.

Bedankt voor je reactie. Ja, m'n man neemt hem regelmatig mee. Maar het helpt niks, zodra hij weer binnen is, loopt hij me constant voor de voeten. En ik word daar echt onrustig van.

Ik begrijp je wanhoop. Maak anders even een apart topic aan als je meer hulp wilt. Maar ik denk dat het de puppyblues is. Het zal na verloop van tijd allemaal wel op zijn plek vallen. En stel jezelf de goede vragen: waarom voel je je precies zo rot?

Hoi,

Vandaag is het mijn beurt om me rot te voelen. Ik heb mijn keeshondje nu 3 maanden geleden geadopteerd en ik trek het echt niet meer, ik voel me er heel slecht door.

Vóór hem had ik een klein teefje dat 4 jaar geleden is overleden. Daarna heb ik een poes genomen, maar die is afgelopen januari van de ene op de andere dag verdwenen. Toen dacht ik: waarom neem ik niet weer een hond? Dat heb ik dus gedaan, maar nu zit ik er helemaal doorheen. Ik ben van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat angstig. Natuurlijk is mijn eerste gedachte om hem te herplaatsen, maar mijn kinderen en mijn partner zijn al helemaal aan hem gehecht. Ik zit dus muurvast, zonder uitweg. Ik voel me zo schuldig dat ik deze hond in huis heb gehaald… het ergste is dat hij ook nog eens de hele tijd achter me aan loopt en aan me plakt, wat echt niet helpt. Ik heb ademruimte nodig, maar hij benauwt me, het is vreselijk.

Ik kom vast over als een gek of als een slecht mens, maar de enige oplossing voor mij zou op dit moment zijn om hem weg te doen.

Wat is er toch met me aan de hand?

Hoi,

Aangezien dit bericht al 2 jaar oud is, weet ik niet of diegene je nog gaat antwoorden. Maar ik kan je wel over mijn ervaring vertellen: ik heb eind december mijn hondje geadopteerd (na 3 jaar wachten)... en tijdens de eerste 2 à 3 weken voelde ik me echt niet goed. Ik had veel last van angst en mijn familie, die zag dat het helemaal niet goed met me ging, zei: "Breng haar maar terug naar de fokker." Maar ik was al gehecht aan dit kleine bolletje wol. Ik ben zelf hoogsensitief en heb jarenlang last gehad van angstaanvallen (ik ben er niet helemaal vanaf, want dat gaat nooit echt helemaal weg, maar ik heb mijn leven weer aardig op de rit). Inmiddels is mijn hondje 5 maanden oud. Ook al is ze eigenwijs, luistert ze niet altijd en drijft ze ons soms tot waanzin (de jeugd hè?), ik heb er geen spijt van dat ik haar gehouden heb. Want de liefde die ze voor mijn gezin heeft en het geluk om bij haar te zijn en haar lekker te aaien... dat helpt enorm tegen de angst. Ik zit momenteel thuis met een burn-out en ik kan je vertellen dat haar bij me hebben echt een enorme steun is. Weet dat wat jij nu doormaakt, door heel veel mensen is ervaren.

hoi,

ik vroeg me af hoe het vandaag met je gaat? Ik zit op dit moment namelijk in precies dezelfde situatie. Ik heb een kleine shih tzu van 2 maanden oud geadopteerd en sinds haar komst ben ik heel erg angstig. Ik slaap 's nachts niet meer omdat ik me zo schuldig voel dat ik niet blij ben met haar, terwijl ze hartstikke lief is... Ik had er echt goed over nagedacht voordat ik haar nam. Twee jaar geleden ben ik mijn hondje verloren, ze is 18 jaar bij me geweest. Toen ik haar verloor wilde ik absoluut geen nieuwe hond meer, maar langzaam maar zeker begon ik toch weer naar advertenties te kijken tot ik besloot er weer eentje te nemen... Ik twijfel of ik de fokker moet bellen om te vragen of ze haar terug kan nemen, zodat ze een liefdevol huisje voor haar kan vinden!! Ik ben het echt even helemaal kwijt. Kun je me vertellen hoe het bij jou is afgelopen? Bedankt voor je reactie.

Hoi,

Ik reageer even op je bericht om mijn ervaring met je te delen.

Toen ik mijn puppy adopteerde, heb ik een week lang spijt gehad, terwijl ik al 15 jaar een hond wilde. Het was dus een meer dan weloverwogen keuze. We zijn er zelfs voor naar een andere stad verhuisd naar een woning met een tuin.

Het gebeurt wel vaker dat je in het begin spijt hebt, want een hond is constant aanwezig terwijl je gewend was om alleen te zijn. Dat kan in het begin heel verstikkend werken.

Ook vond ik dat er een gat zat tussen wat ik had verwacht en de realiteit. Elke puppy is anders en een puppy moet je echt opvoeden. Je moet accepteren dat ze soms nog lastig gedrag vertonen of dingen doen die je niet begrijpt. Je gaat vanzelf van hem houden, maar je moet elkaar eerst leren kennen. Dat is niet altijd meteen liefde op het eerste gezicht!

Wat betreft het alleen zijn: bij mij brak ook mijn hart omdat ze huilde als ze alleen bleef, dus heb ik besloten een hondenoppas te zoeken. Je zou daar eens naar kunnen kijken :)

Zet 'm op en maak je geen zorgen, dit gaat over :) Straks kun je je niet meer voorstellen hoe het zonder hem was!

Hoi! Ik reageer even op je post om mijn ervaring met je te delen. Toen ik mijn puppy adopteerde, heb ik een week lang spijt gehad, terwijl ik al 15 jaar een hond wilde; het was echt een weloverwogen keuze. We zijn er zelfs voor verhuisd naar een andere stad en een andere woning met een tuin. Het komt vaker voor dat je in het begin spijt krijgt, want een hond is de hele dag om je heen. Als je gewend bent om alleen te zijn, kan dat in het begin heel benauwend aanvoelen. Ook vond ik zelf dat er een verschil zat tussen wat ik me had voorgesteld en de werkelijkheid; elke pup is anders en een puppy moet je echt nog opvoeden. Je moet accepteren dat hij soms nog lastig gedrag vertoont of dingen doet die je niet begrijpt. Langzaam maar zeker ga je van hem houden, maar je moet elkaar echt even leren kennen. Dat hoeft niet meteen vanaf dag één zo te zijn! Wat dat alleen zijn betreft: net als bij jou brak mijn hart omdat ze huilde als ze alleen was, dus heb ik een hondenoppas gezocht. Je zou daar eens naar kunnen kijken :) Veel succes en maak je geen zorgen, dit gaat echt voorbij :) Straks kun je je een leven zonder hem niet meer voorstellen!

@Aggie19

Bedankt 🙏 ik hoop dat ik me snel weer beter voel!

Je doet precies wat nodig is en het is goed dat je hier over je zorgen komt praten... je bent op de goede weg! Sterkte 😉