@Patou88
Voordat ik 2 honden had, had ik er maar één. Die was ook van jongs af aan gewend aan lange dagen alleen van 8:30 tot 18:30.
Destijds kon ik geen betrouwbare hondenoppas vinden die even langs kon komen, en ik had ook het geld niet om een officiële professional in te huren.
Ik heb nooit problemen met hem gehad, geen ongelukjes in huis (tot ongeveer 6 maanden liet ik hem in de tuin - met toegang tot een schuurtje - zodat de zindelijkheidstraining goed bleef gaan), hij maakte niets kapot en blafte ook niet als we weg waren (na de eerste week wennen dan).
Ik zeg niet dat de situatie ideaal was (en ik weet dat veel mensen ervan zullen gruwelen dat een puppy van 8:30 tot 18:30 alleen is), maar hij leek er in ieder geval goed tegen te kunnen.
Ik zeg niet dat het met elke hond zo goed zal gaan, en ik had trouwens wel een plan B klaarliggen voor het geval mijn hond het niet zou trekken. Ik wilde natuurlijk niet in een situatie belanden waarin ik hem weg moest doen vanwege klachten van de buren over het blaffen.
Volgens mij is het meer een kwestie van wennen ÉN van aanleg (een hond die lekker in zijn vel zit, geen angststoornissen heeft, enz.) dan van volwassen/niet volwassen of helemaal alleen/samen met een andere hond.
Mijn hond sliep destijds waarschijnlijk bijna de hele tijd dat we weg waren (ik had toen nog geen camera, maar aangezien er niets in huis veranderde, is dat het meest waarschijnlijk). Nu ik er twee heb (en wel een camera heb)... is dat nog steeds zo :D
Maar ik voel me nu prettiger voor mijn eigen geweten, want ook al slapen ze de hele dag, ze hebben tenminste de mogelijkheid om wat anders te doen als ze dat willen.
Het enige probleem als een (gewende) hond de hele dag alleen blijft, is dat je in die paar uurtjes voor het slapengaan aan al zijn behoeften moet voldoen (fysieke en mentale uitdaging). Dat zorgt voor avonden die echt om de honden draaien. Wandelen, spelen, trainen, knuffelen... er blijft weinig tijd over voor iets anders. Door een groot deel van mijn avond aan hen te besteden, heb ik altijd honden gehad die, ondanks dat ze overdag lang alleen waren en dus veel niksten, 's avonds tevreden leken te gaan slapen.
Tegenwoordig heb ik een oppas die, behalve als ze op vakantie is, tussen de middag langskomt op mijn lange werkdagen. Maar ik vraag me soms af in hoeverre dat echt beter is voor hen, of dat het gewoon beter is voor mijn eigen geweten. Het blijkt namelijk dat de jongste van mijn twee honden bijna altijd (kleine) dingen sloopt nadat de oppas is geweest (een teken dat hij iets moet ontladen, een emotionele ontlading of frustratie dat haar bezoekje zo kort was - 30 min -, ik weet het niet). Terwijl hij dat niet doet als ze niet langskomt, zelfs als de dag lang is :/