Hulp bij tumor

Bij onze hond was de tumor niet te opereren. Althans, er was wel een operatie mogelijk waarbij de helft van zijn neus weggehaald zou worden... Het was zo'n zeldzame tumor dat de dierenartsen hem zelfs gratis wilden opereren. Maar nee bedankt, onze hond is geen proefkonijn!

Het punt is dat dieren hun pijn niet echt laten zien. Tegen de tijd dat ze laten merken dat ze pijn hebben, is het stadium al ondragelijk geworden.

Die van ons leefde gewoon zijn normale leventje, we zagen niet dat hij leed, maar eigenlijk had hij heel veel pijn. Hij beet ons zodra we zijn neus aanraakten.

Maar omdat hij verder nog wel een goed leven had, hebben we euthanasie toen nog niet overwogen. Eigenlijk ging hij daarna heel snel achteruit; 's avonds was hij nog oké, maar de volgende ochtend had hij ontzettend veel pijn. Bij de kleinste beweging gilde hij het uit van de pijn.

Omdat het zo snel ging, konden we er niet op anticiperen. Maar echt, als hij langzamer achteruit was gegaan, hadden we niet tot het allerlaatste moment gewacht.

Wij hadden natuurlijk wel meer tijd om aan het idee te wennen, omdat we al een tijdje wisten dat hij die tumor had. We waren erop voorbereid. Bij jou gebeurt het nu heel plotseling, dat is veel moeilijker te accepteren.

Maar ik denk dat de beste oplossing is om niet tot het allerlaatste moment te wachten, zodat je alles zo goed mogelijk kunt doen. En zoek vooral een dierenarts die bij je thuis komt voor het inslapen. Dat is op het moment zelf natuurlijk heel zwaar, maar het helpt je achteraf om te weten dat je het op de beste manier hebt gedaan.

Hoi, je zit in een heel lastige situatie en ik vind het oprecht heel erg voor jou en je kleine Snowby.

Het enige wat ik je kan adviseren is om de behandeling niet af te bouwen. Deze medicijnen zijn er om hem te helpen zo goed mogelijk met zijn tumoren om te gaan; ermee stoppen zou de situatie waarschijnlijk alleen maar verergeren.

Naast je begrijpelijke wens om Snowby zo lang mogelijk bij je te houden, is het belangrijk om goed naar het welzijn van je hond te blijven kijken. Als hij moeite krijgt met drinken, eten of opstaan, dan wordt het voor hem een heel zwaar en pijnlijk proces.

Je moet jezelf in ieder geval niets verwijten. Hij heeft al meer dan 9 jaar bij een liefdevol baasje gewoond en dat is lang niet elke hond gegeven.

Heel veel sterkte.

Lucas

Hoi, ik sluit me aan bij Mel1, laat hem gaan. Hij heeft een bloedneus, ademt moeizaam... je moet ook naar zijn levenskwaliteit kijken en aan hem denken in plaats van aan jezelf.

Het einde nadert helaas. Hij heeft je het beste van zichzelf gegeven, wacht niet tot het allerlaatste moment.

Ik heb het zelf meegemaakt met de hond van mijn ouders. Ze had uitgezaaide kanker, maar ze wilden haar niet laten gaan (ze kreeg medicatie om de pijn te verzachten). Ik zal me die ochtend dat ik naar beneden kwam om naar school te gaan altijd blijven herinneren: Nala die zich naar me toe sleepte (haar achterhand was uitgevallen), het bloed dat uit haar neus en bek droop, terwijl het de avond ervoor nog "goed" met haar ging.

Je zult aan zijn blik wel zien wanneer het moment daar is, wanneer de palliatieve behandeling niet meer voldoende is.

Ik ben misschien wat bot (of eigenlijk wel zeker), maar ik ben wel eerlijk.

Zoals de dierenarts al zei: dit is het einde. Je hond lijdt, dat is zeker, anders zou hij niet zo’n zware behandeling krijgen. Ik denk dat je nu aan hem moet denken en hem op de best mogelijke manier moet laten gaan. Dat wil zeggen: thuis. Maar wacht niet tot het allerlaatste moment, want dan wordt het een spoedgeval en dat verloopt nooit prettig.

Zoek een dierenarts die bereid is om aan huis te komen en maak op korte termijn een afspraak. Het verbaast me trouwens dat je moeite hebt om een dierenarts te vinden die dat doet. Bij onze vorige hond (die ook een tumor bij zijn neus had) kon het bij ons niet, maar dat was puur omdat het een spoedsituatie was vlak nadat de praktijk openging. Met een afspraak vooraf was de dierenarts gewoon aan huis gekomen.

Ik zeg dit misschien heel direct en het klinkt wat hard, maar dat is niet om gemeen te zijn. Ik weet het alleen niet anders te verwoorden.

Ik weet wat het is om een hond te verliezen; mijn vorige hond is in mijn armen gestorven. Het zijn loodzware momenten, maar ze zijn helaas onvermijdelijk.

Schokkend???

Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt... Voor jou is het vast schokkend, maar rationeel gezien, gezien zijn ziekte... zal hij gewoon heel erg moe zijn...

Verlaag zijn dosering niet.

De cortison en morfine maken hem misschien een beetje suf, maar ze zorgen er wel voor dat hij geen pijn lijdt.

Ik vind het echt heel erg voor je en je maatje. Geniet van de tijd die jullie nog samen hebben en geef hem alles waar hij van houdt: vlees, lekkere koekjes, samen slapen... kortom, alles wat je maar wilt doen om hem eens goed te verwennen.

In dit soort situaties blijf je de film in je hoofd maar herhalen; je zoekt naar wat je had kunnen doen, wat je hebt gemist, wat hem had kunnen redden... helaas is het leven hartstikke oneerlijk en maakt ziekte geen onderscheid tussen goede en slechte zielen.

Heel veel sterkte en geef je maatje een dikke aai van me.

Is het dan niet vreemd dat hij de hele dag blijft liggen?

Bedankt, het is waar dat hij in mijn ogen prachtig blijft. Het is ook mijn keuze dat hij thuis gaat, dat verdient hij dubbel en dwars. En ik wil dat zijn broer het begrijpt op de dag dat het zover is. Het is moeilijk voor ons, of eigenlijk vooral voor mij, om mijn verdriet niet te laten zien. Ik hou zoveel van hem, het breekt mijn hart om hem zo te zien, om te zien hoe de ziekte hem overneemt terwijl ik machteloos sta. Ik heb het gevoel dat ik niet alles kan doen wat mogelijk is. Veel mensen zullen zeggen "zo is het leven", maar ik kan me daar niet bij neerleggen... bedankt voor je reactie.