Hond trekt aan de lijn om naar andere honden te gaan

Hoi!

Ik had vroeger hetzelfde probleem als jij: mijn hond wilde niet luisteren en reageerde niet op commando's.

Daarom ben ik op zoek gegaan naar een methode om dit op te lossen. Ik kwam deze training tegen die ik voor € 247 heb gekocht. In het begin dacht ik dat het om oplichterij ging, maar na een paar weken merkte ik echt een enorm verschil. Ik ben de maker van deze training heel dankbaar; het heeft mij echt geholpen en het zal anderen vast ook helpen.

Dit is de training:

Hoe krijg je een gehoorzame hond?

Hoe voed je je puppy op tot een hond die lekker in zijn vel zit en makkelijk is in de omgang, terwijl je rekening houdt met zijn ontwikkeling?

https://1tpe.net/go.php?dat=YXplcnR5NjgucGF1bGluZWQuMg==&tk=

Hoi! Ik heb een boefje van dezelfde leeftijd en ik heb echt precies dezelfde fouten gemaakt haha! Hij begint het eindelijk te snappen. Om me een beetje te helpen met de recall, heb ik een hondenuitlaatservice ingeschakeld die hem twee keer per week meeneemt en ik zie echt al flink wat vooruitgang! Wat ik ook doe: tijdens wandelingen aan de lange lijn laat ik hem ongeveer één op de vijf keer naar de andere honden toe gaan (met toestemming van de andere eigenaar natuurlijk). Ik ben op grote afstand begonnen en doe het nu steeds een stukje dichterbij. Ik roep dan: "Bayi, nee, laat maar". Zodra hij me aankijkt, reageer ik super enthousiast: "jaaaa, goed zo jongen!" en ga zo maar door. Als het te moeilijk voor hem wordt, probeer ik niet alleen zijn aandacht te trekken, maar ga ik een beetje huppelen terwijl ik hem op een maffe manier roep. Zodra hij zijn focus weer op mij heeft: groot feest! In het hondenpark vindt hij het ook vaak veel leuker om met zijn vriendjes te spelen dan met mij mee naar huis te gaan. Dan loop ik gewoon weg, en soms verstop ik me zelfs even tot hij uiteindelijk uit zichzelf komt. Dan krijgt hij een dikke pluim en wandelen we daarna nog een fijn stukje (los of aan de lange lijn, afhankelijk van de situatie) door het park (de hondenspeelplaats ligt hier in een groot park). Tegelijkertijd doen we thuis kleine oefeningen voor frustratiebeheersing, wat ook enorm helpt! Zo leert hij: "als je dit opgeeft, krijg je er iets veel beters voor terug!". Dus vaak is het: laat je snoepje liggen en we gaan lekker naar buiten. Laat je speeltje los en we gaan een potje spelen! Zo maken we het stap voor stap moeilijker. (Er staan goede video's op YouTube voor dit soort oefeningen ;) )

Ik heb ook geleerd dat je hem niet moet straffen, maar juist de nadruk moet leggen op wat de hond goed doet: positieve opvoeding – "goed zo", "bravo" en af en toe een beloningssnoepje of een speeltje.

Wat ik ook doe tijdens een wandeling is hem vragen om te gaan zitten; een kleine oefening waardoor hij leert te luisteren naar een commando.

Ook laat ik mijn hond vaak een stok pakken die ik dan weggooi, en hij vindt het geweldig om die te gaan halen.

Tja, de puberteit is geen makkelijke fase, maar het gaat na verloop van tijd echt wel beter.

En voor haar geldt dat ook: alle honden zijn mijn maatjes. De training levert haar én mijzelf een hoop positieve dingen op.

Natuurlijk trekt hij nog steeds als hij een andere hond ziet om contact te maken, maar verder gaat het wandelen echt een stuk beter. Het is ontzettend vermoeiend als je een hond hebt die zo trekt, en als mijn hond een kat ziet wordt het helemaal een gekkenhuis.

Het is een jachthond, dus hij snuffelt veel en let op alles wat we onderweg tegenkomen.

Al van puppy af aan heeft mijn hond een tuigje en een halsband. Mensen zeiden tegen me dat een halsband beter is voor de training en het wandelen, omdat hij met een tuigje weet dat hij gewoon kan trekken. Maar ik voelde me er niet prettig bij om de riem aan de halsband vast te maken omdat hij zo erg trok; ik wilde niet dat hij door dat trekken last van zijn keel zou krijgen.

Maar bij de hondenschool eisen ze dat de hond een halsband draagt. Omdat het terrein daar afgesloten is, heb ik dat advies toch maar opgevolgd. In de loop van de tijd ben ik eraan gewend geraakt om de riem ook op straat aan de halsband vast te klikken, omdat ik door de hondenschool meer zelfvertrouwen heb gekregen.

Mijn hond zit nu in de puberteit, wat betekent dat hij precies het tegenovergestelde doet van wat ik vraag: hij heeft van die eigenwijze buien, zo van "ik bepaal het zelf wel" en hij wordt opstandig als ik hem ergens in beperk... een lastige fase dus. Ik houd voet bij stuk, want ik wil laten zien dat ik degene ben die beslist en niet zij.

Hoi Dianodhr

Ik heb ook een hond van 11 maanden en hij trekt ook al maanden aan de riem.

Het is een erg eigenwijze hond.

Ik ga nu sinds 2 maanden naar de hondenschool en ik merk echt verbetering, omdat ze daar het commando 'blijf' leren. Hij leert nu om te wachten. Ik ga twee keer per week.

Mijn hond heeft dus ook die gewoonte, net als die van jou Dianodhr, om constant naar andere honden toe te willen. Ik wist me er geen raad meer mee, want hij is echt beresterk.

Het verschil is dat ik zelf een beetje bang ben voor agressieve honden, zeker als ze niet aan de lijn zitten. Ik vond het dan ook nogal spannend als mijn hond uit zichzelf op grote honden afging.

Ik had op internet gelezen dat een te korte riem niet goed is, omdat de hond dan spanning voelt en daardoor juist nog meer gaat trekken. Daarom heb ik iets bedacht: ik heb twee riemen aan elkaar gekoppeld. Ik had de riem van mijn vorige hond nog en die van mijn pup van 11 maanden.

Sinds ik dat heb gedaan, geef ik mijn hond meer lengte en ik merk dat hij een stuk minder trekt.

Als je niet wilt dat er gespeeld wordt, is het echt belangrijk dat je de gewoonte aanleert om te letten op de onderlinge posities van iedereen. Als je ervoor zorgt dat je tussen hem en datgene wat hij wil (de andere hond) gaat staan, heeft hij geen andere keus dan het op te geven...

Hoi Dianodhr,

Als je elke keer dat je andere honden tegenkwam met je pup, direct naar ze toe liep, hij zijn kwartiertje mocht spelen en hij vaak los mocht omdat die andere hond er was, dan verklaart dat natuurlijk waarom hij trekt (hond = opwinding, spel, vrijheid). En als je het zelf ook leuk vond om Rico te zien interacteren, dan heeft hij dat zeker gevoeld. Eigenlijk heeft dat dit moment een beetje 'heilig' gemaakt.

Je had Rico eigenlijk van jongs af aan moeten laten zien dat er momenten zijn voor soortgenoten, maar dat er tijdens de wandeling ook andere alternatieven zijn, zoals ergens aan snuffelen, ergens op kauwen, dingen vinden... Kortom: de focus op "soortgenoten" een beetje temperen.

Je moet hem dus laten zien dat de wandeling niet alleen om "vriendjes zien" draait, maar dat er tal van andere activiteiten te doen zijn. Als Rico zich bijvoorbeeld op jou concentreert wanneer je een speeltje tevoorschijn haalt, betekent dit dat hij die activiteit leuk vindt. Misschien kun je hem dus meer samen laten spelen / meer aandacht geven en wat minder focus op soortgenoten leggen. In het kort: verander het ritme en de gebeurtenissen tijdens de wandeling.

Of het nu om echte agressie of om frustratie gaat, ik denk dat je moet anticiperen en zijn aandacht al van tevoren moet trekken.

"Wat ik doe:

- 1 of ik haal een brokje/speeltje tevoorschijn voordat hij de hond ziet, trek de aandacht volledig naar mij toe en hup, volgen zonder dat hij het doorheeft"

==> Dat vind ik een goed idee. Je kunt ook proberen hem puur op je stem te laten focussen door te anticiperen. "Goed zo, volg, braaf Rico, etc. etc." en pas als hij de "gevarenzone" voorbij is, beloon je hem met aaien, een speeltje of wat lekkers naar keuze.

"- 2 of ik laat hem liggen en 'blijf' doen, maar dat lukt niet altijd... " Om de redenen die flip al goed heeft beschreven (volledige focus op de hond), denk ik dat je hem beter kunt vragen om door te lopen. Je kunt dit ondersteunen door je tempo te verhogen en verderop te wijzen. Of je kunt opeens heel erg geïnteresseerd lijken in een pluk gras die daar toevallig net voor je ligt ^^. Als je jezelf tussen Rico en de andere hond plaatst, heb je natuurlijk meer kans dat Rico zijn focus weer op jou richt.

Je hebt verschillende situaties: van momenten waarop je genoeg afstand kunt nemen zodat Rico niet in zijn eigen bubbel schiet (wat je bij punt 1 doet), tot momenten waarop je verrast wordt en je gedwongen bent om elkaar van dichtbij te passeren (in dat geval is de tweede optie geschikter).

@Dianodhr aangezien je blijkbaar elke ochtend honden ziet, zou je dat moment moeten gebruiken om met de oefeningen te beginnen.

Dat doe ik ook met mijn puppy: 's avonds als we de vriendjes opzoeken om te spelen, probeer ik hem aan de lijn min of meer rustig te houden (we zijn nog maar net begonnen) en ik vraag hem om een stop (stoppen en zitten) voordat ik hem loslaat.

En op straat wissel ik het af: de ene keer gaan we even gedag zeggen en de andere keer niet. Dat is niet altijd makkelijk met een hond die alleen maar aan spelen denkt.

Misschien is het goed om in het begin de basis weer even op te pakken. Als hij op een bepaalde afstand al rustig blijft, is dat al een mooi begin. Je moet er dan aan werken om die afstand steeds kleiner te maken. Het beste zou zijn om wat 'oefenmaatjes' te hebben, maar dat is niet altijd mogelijk. Zonder hulp is het wat lastiger en moet je strategisch te werk gaan: goed kijken waar mensen wandelen, een beetje op afstand gaan staan en die afstand stap voor stap verkleinen.

Mocht je toevallig bij mij in de buurt wonen, dan wil ik best voor oefenmaatje spelen, maar ik betwijfel of dat het geval is.

Goedenavond @Dianodhr,

Ik denk dat de fout in jouw geval misschien wel bij je eigen reactie ligt.

Eigenlijk, als je een andere hond tegenkomt, merk ik aan je verhaal dat je zelf ook de nadruk op die hond legt. Wanneer je stopt en hem vraagt om te gaan liggen, zet je hem juist in een positie waarbij hij gefocust is op datgene waar je eigenlijk niet wilt dat hij naartoe gaat. Maar omdat jouw eigen aandacht ook op die andere hond gericht is, vraag je op zijn jonge leeftijd wel erg veel van hem om die frustratie te beheersen.

Ik denk dat het omgaan met frustratie veel geleidelijker en natuurlijker zal gaan als je hem helpt om zich niet op die andere hond te focussen. In jouw geval zou ik hem waarschijnlijk niet eens de kans geven om bij de hond stil te blijven staan. Je zou kunnen proberen om hem op dat moment weer naast je te krijgen, in de verte te kijken terwijl je de hond negeert en stevig doorstapt. Hij zal wel naar de hond kijken, maar jij moet gefocust blijven op een ander doel.

Om je een beeld te geven: stel je voor dat je gebeld wordt voor een noodgeval in de familie. Dan is de kans groot dat die andere hond onderweg wel je laatste zorg is. Bij het passeren zou je dan niet eens op Rico letten, maar hem gewoon vragen om met je mee te lopen...

Je kunt de lijn in het begin kort houden als dat nodig is. De eerste tijd zal hij bij het passeren misschien een beetje trekken, maar het doel is dat hij gaandeweg jouw eigen gedrag en je energie op dat moment gaat koppelen aan hetzelfde eindresultaat.

Ik weet niet of ik het zo goed uitleg met 'energie van het moment = resultaat', maar honden voelen onze energie heel goed aan en kunnen daar een specifieke bedoeling aan koppelen. Zeker als dit steeds in dezelfde situatie gebeurt. De associatie wordt dan: een externe situatie > jouw energie > een resultaat = we stoppen niet = het gewenste gedrag.

Ja, precies!

Hij is trouwens wel een paar keer op zijn plek gezet door honden die totaal geen zin hadden om te spelen.

En soms loop ik zelfs los of aan de lijn met oude honden; zodra hij doorheeft wat voor karakter die hond heeft, past hij zich aan, dus daar zijn geen problemen mee.

Maar zolang hij een hond nog niet kent, tja, dan moet hij toch even gaan kijken wat voor vlees hij in de kuip heeft...

Maar ja, hij is nog echt heel speels en nog best naïef, zo van "alle honden zijn mijn vriendjes" (hij heeft gelukkig nog nooit een nare ervaring gehad!).