Heeft de cortison mijn hond gedood?

Hij was echt heel mooi....

Hier is de foto van mijn lieve hond

Hoi billedeverre

Ik denk dat je gelijk hebt, je moet het gewoon zeker weten. Ik ga een afspraak maken bij m'n dierenarts. Maar eigenlijk denk ik dat mijn hond achteraf gezien toch al wat gezondheidsproblemen had; hij sliep veel en was tijdens het wandelen niet meer zo levendig. Vanochtend ben ik met een zwaar gemoed naar m'n werk gegaan. Vanmiddag heb ik op de site van het dierenasiel hier in de regio gekeken en woensdag ga ik erheen, want ik trek de leegte die hij achterlaat echt niet. Ik denk dat ik een ander hondje heel gelukkig ga maken, maar ik zal mijn eigen hond nooit vergeten. Hij heette trouwens Dino en hij was echt m'n kindje.

Wat was je hondje prachtig, en 17 jaar is echt een mooie leeftijd. Ik ga je advies opvolgen en naar mijn dierenarts gaan, want ik word inderdaad verteerd door schuldgevoel. Ik blijf maar denken aan de blik van mijn hond toen we hem zagen vlak voor zijn röntgenonderzoek; je zag de wanhoop in zijn ogen. Hij probeerde zelfs nog voor mij op te staan, maar het lukte hem niet. Dat beeld blijft me achtervolgen. Net als jouw hondje at hij de dag voor zijn opname nog gewoon, en hij sloeg nooit een maaltijd over. Bedankt voor je berichtjes in ieder geval, ze doen me goed.

Die van jou doen mij ook goed.

Ik stelde voor om een gesprek aan te vragen bij je dierenarts omdat ik er zelf ook over nadacht om dat te doen. Het is ons vak niet en we zitten vol verdriet, angst en verbijstering wanneer ons voor het eerst wordt uitgelegd wat er aan de hand is. Je neemt dan niet alles in je op, en dat helpt niet, integendeel. Na het overlijden is het juist belangrijk om alles van die dag nog eens op een rijtje te zetten. Dierenartsen worden tegenwoordig steeds vaker getraind op het gebied van de band tussen mens en huisdier, dus zij begrijpen dat wel. Ik zou voorstellen om een afspraak te maken en gewoon voor een consult te betalen, net als wanneer je voor een controle gaat. Trouwens, ik wil even kwijt dat dierenartsen echt niet alleen maar aan geld denken, zoals ik hier en daar lees. Mijn praktijk weigerde namelijk dat ik betaalde voor de euthanasie ("hulp bij het vertrek"), net zoals dat jaren geleden ook gebeurde toen mijn ouders hetzelfde moesten laten doen voor hun twee poesjes.

Ik hoop dat je dierenarts je schuldgevoel wat kan wegnemen en dat je ons laat weten hoe het is gegaan.

Morgen een lange werkdag terwijl ik er met mijn hoofd totaal niet bij ben. We moeten er maar weer het beste van maken, zoals gewoonlijk, alhoewel... deze keer voelt het anders.

Goedenavond Mjdino

Je hondje was prachtig en 17 jaar is een hele mooie leeftijd. Ik ga je advies opvolgen en even contact opnemen met mijn dierenarts, want ik word inderdaad verteerd door schuldgevoel. De blik in de ogen van mijn hond staat op mijn netvlies gebrand toen we bij hem gingen kijken voor zijn röntgenonderzoek; je kon de wanhoop erin zien. Hij probeerde zelfs nog op te staan waar ik bij was, maar het lukte hem niet en dat beeld blijft me achtervolgen. Net als jouw hondje at hij de dag voor zijn opname nog gewoon normaal, en net als zij sloeg hij nooit een maaltijd over. Bedankt in ieder geval voor je berichtjes, ze doen me echt goed.

Hoi Mjdino,

Ja, dat is wat ik al zei, je hond was nog erg jong en omdat het zo plotseling ging, is het verlies extra zwaar. Je voelt je daardoor sneller schuldig, en dat merk je ook in je berichten. Maar dierenartsen en assistenten zijn meestal heel meelevende mensen; ze weten hoe ze dieren gerust moeten stellen en ik ben er zeker van dat dat bij jouw maatje ook zo is gegaan. Ik weet dat dit zeggen het gevoel van twijfel en schuld niet zomaar wegneemt. Misschien helpt het om nog eens een afspraak met de dierenarts te maken? Je zou kunnen vragen om een gesprekje waarin hij nog eens uitlegt wat er precies is gebeurd, om je hopelijk wat te verlossen van dat rotgevoel van schuld.

Siska was 17 jaar en 3 maanden oud, ja, maar ze liep nog door het huis en at nog met smaak op haar laatste dag. Ze kwam me begroeten bij de deur, en dat maakt het dan toch heel moeilijk. Zelfs al bereid je je voor op slecht nieuws, ik was totaal verslagen toen ik haar kopje zag wegzakken. Zelfs de dierenarts begreep niet dat ze nog at en liep, want ze had sinds de middag al vocht in haar longen en ook veel vocht in haar buikholte. Ze liep ook nog veel rond in de wachtkamer, ik liep achter haar aan en aaide haar. Soms denk ik: had ik die puncties toch moeten laten doen? Maar ik wilde niet dat ze onnodig zou lijden of dat er met zinloze behandelingen werd doorgegaan. Ik heb voor haar gekozen en misschien was dat fout, ook al geloof ik dat eigenlijk niet. Maar op sommige momenten twijfel ik; het ging zo ontzettend snel in die onderzoekskamer.

En na 17 jaar samen is het heel lastig om je patronen te doorbreken en te accepteren dat ze er niet meer is. Ze was nog niet eens grijs en zag er tot een maand geleden nog uit als een jonge hond, ook al sliep ze overdag veel. Maar haar 'interne klok' voor etenstijd werkte altijd perfect, dat is tot de laatste dag nooit veranderd.

Zodra jullie er klaar voor zijn: go! Ga ervoor en ga naar het asiel... en of dat nu over een week is of over 6 maanden, het is een prachtig en weloverwogen gebaar. Liefs!

Billede verre ik leef ook met je mee, maar jouw hondje was tenminste al op leeftijd en je zag het wel aankomen. Mijn hond was de dag van tevoren nog hartstikke fit; hij had nog lekker gewandeld en niets wees op zo’n abrupt einde. Hij had die avond zelfs nog gewoon gegeten. Ik denk ook dat het hem getraumatiseerd heeft dat hij bij de dierenarts in zo’n kooi moest blijven, ver bij ons vandaan, maar ik ga nu proberen het een plekje te geven. Ik ben het met je eens: het is echt niet makkelijk.

Wat erg voor je hond, maar ik denk dat je je onnodig schuldig voelt. Je doet altijd wat je op dat moment denkt dat het beste is, dat moet je echt onthouden!

Enicia, ik denk dat jouw ervaring heel anders is. In dit geval heeft de hond de behandeling 15 dagen gehad en zijn toestand verslechterde pas na het stoppen met de kuur.

Ik had de link tussen Dermipred en cortison niet direct gelegd. Je kunt niet zomaar zeggen dat dit medicijn gevaarlijk is. Mijn ouders hebben teckels en twee daarvan worden behandeld met Dermipred zonder enige bijwerkingen. Er is er onlangs eentje overleden, maar dat had niets met de behandeling te maken. Hij had een ernstige hersentumor.

Dit medicijn kan waarschijnlijk in bepaalde gevallen schadelijk zijn, net als alle medicijnen. Je bent nooit helemaal beschermd tegen een intolerantie, allergie of een onbekend gezondheidsprobleem.

Maar we moeten mensen ook niet bang maken door te zeggen dat een medicijn gevaarlijk is zonder dat je het zeker weet. Vooral omdat dit geen nieuw middel op de markt is; er is al flink wat ervaring opgebouwd met dit type medicijn.

Hoi, ik had ook precies het gevoel dat de cortison het proces bij mijn hond heeft versneld (zie mijn topic: Snoopy gaat helemaal niet goed). Mijn hond zakte ook in elkaar om vervolgens nooit meer op te staan en werd incontinent... Ik twijfel nog steeds. Maar als ik je bericht zo lees, denk ik dat jouw hond, net als die van mij, nierproblemen had door zijn leeftijd en dat de cortison de situatie alleen maar heeft verergerd... Maar of je zijn overlijden echt alleen aan de cortison kunt wijten, zeker in zo’n korte tijd (mijn hond zakte na een paar dagen cortison al door zijn poten en bleef incontinent), dat denk ik eerlijk gezegd niet.... In ieder geval gecondoleerd, ik ben vorige maand mijn oude hond verloren en ik leef oprecht met je mee...