Hoi, ik heb een hond uit Roemenië geadopteerd via de stichting Inima (die ook in de Elzas gevestigd is). Als de stichting gewoon goed is en ze netjes op je berichten reageren, is er niks aan de hand. Wanneer de hond in Frankrijk aankomt, kun je hem eerst als gastgezin opvangen om te kijken of alles goed gaat en of de hond bij je levensstijl past. Daarna kun je hem pas definitief adopteren. Deze aanpak gaf ons echt de bevestiging bij onze keuze. We hebben een vrij oude hond geadopteerd en alles gaat hartstikke goed, zolang je maar een hoop geduld en liefde te geven hebt! Nou, ik hoop dat ik je met mijn ervaring heb kunnen helpen :)
Vertaald Frans
Hoi,
Ik weet niet of het al te laat is om te reageren, maar anderhalf jaar geleden heb ik mijn hond geadopteerd via een stichting die honden uit Frankrijk en Roemenië redt.
Die van ons is in Roemenië achtergelaten in een doos, samen met haar vier zusjes. Ze kan het goed vinden met andere honden, maar ze heeft nog geen katten ontmoet. Omdat ik zelf allergisch ben en niemand in mijn omgeving katten heeft, is het lastig om je daar antwoord op te geven. Ik weet wel dat konijnen, vogels en andere kleine beestjes echt een prooi voor haar zijn. Ze was heel angstig toen ze hier kwam (met 4 maanden). Ze accepteerde mij al na één dag omdat ik de hele tijd bij haar was. Ze volgde me overal! Bij mannen is het echter een ander verhaal. Het duurde meer dan een maand voordat ze niet meer bang was voor mijn vriend, terwijl hij er echt alles aan deed om haar op haar gemak te stellen. Maar toen de knop eenmaal om was, liet ze ons niet meer los! Ze is erg beschermend naar ons toe.
Vreemden vindt ze daarentegen nog steeds eng. Ze is absoluut niet vals, ze heeft nog nooit haar tanden laten zien of zoiets, maar ze deinst achteruit zodat ze haar niet kunnen aaien. Alleen kinderen mogen haar aaien. Ik denk dat het door de lengte komt; ze is waarschijnlijk bang voor grote mensen. Alleen mensen die ze vaak ziet mogen haar aanraken en met haar spelen, eigenlijk net als bij elke andere hond! We proberen hieraan te werken door haar zoveel mogelijk mee naar buiten te nemen naar plekken waar andere mensen zijn, maar we willen haar ook niet te veel pushen. Ze is ook bang voor geluid. De stofzuiger, een vallende bezem, de grasmaaier, een luidruchtig vliegtuig, het koffiezetapparaat... kortom: alles wat te veel lawaai maakt. We denken dat ze ergens een trauma van heeft, maar we zullen er nooit achter komen wat het is.
Toen we haar bij de stichting gingen ophalen, was zij de enige bange pup die ergens bovenop ging zitten om afstand te houden. Mijn vriend liep direct naar haar toe; we waren meteen verkocht, niet aan haar zusjes die nochtans op haar leken, maar alleen aan haar. We hielden haar vast voordat we de adoptie rond maakten, en toen mijn vriend haar even op de grond zette, vlogen alle andere honden van de stichting op haar af. Ze beten in haar pootjes en oren. Zonder twijfel tilde mijn vriend haar weer op en zei: "Deze willen we!" Sindsdien hebben we haar niet meer losgelaten! Verder is het echt een dotje vol energie en liefde. Ze is nu een vrolijk hondje en ik denk (en hoop) dat we haar gelukkig hebben kunnen maken!
Als je de stap al hebt gezet, laat het me dan weten. Het zou leuk zijn om ervaringen uit te wisselen over een Roemeens hondje!
Vertaald Frans
