Ervaringen gezocht: wie heeft er een hond uit Roemenië geadopteerd?

Hoi @Van_do,

Bedankt dat je de tijd hebt genomen om je antwoord zo uitgebreid toe te lichten. Ik denk dat dit heel goed is, omdat deze post (en soortgelijke berichten) al vaker naar boven is gekomen en vast regelmatig wordt gelezen door mensen die nog midden in hun zoektocht zitten of erover nadenken.

Volgens mij is de kernboodschap die overigens heel duidelijk uit je verhaal naar voren komt, dat jullie een 'reddingsorganisatie' zijn. Dat woord heeft een betekenis waarvan potentiële kandidaten de diepgang en de gevolgen misschien niet altijd even goed beseffen.

Daarnaast geloof ik oprecht dat het hele idee van redden en adopteren tegenwoordig vaak te rooskleurig wordt voorgesteld. De snelheid en het gemak van communiceren op sociale media creëren de illusie van een digitale etalage. Hierdoor kan een onervaren publiek de indruk krijgen dat een hond redden kinderspel is (kies je puppy, stop hem in je winkelmandje en hij wordt gratis via een carpool bij je afgeleverd).

De enorme hoeveelheid werk en de middelen die door alle schakels in de keten worden ingezet, blijven vaak vage begrippen die naar de achtergrond worden geschoven.

Kortom, het is een beetje de keerzijde van de digitale wereld... de huidige tools maken het mogelijk om op grote schaal de positieve kant te delen, wat super is omdat er zo veel meer dieren gered kunnen worden. Maar aan de andere kant staat de schijnbare eenvoud van het proces totaal niet in verhouding tot hoe groot de missie in werkelijkheid is, vooral op de plek zelf.

Mensen willen graag geloven dat alles even mooi en ideaal is als op Insta, maar ze hebben minder zin om te horen over ziektes en over al die dieren — en dat zijn er helaas ontzettend veel — die we niet kunnen redden.

Als het je niet lukt, komt dat ofwel doordat het je niks kan schelen en je je eigen veerkracht bij de komst van een nieuw gezinslid verkeerd hebt ingeschat, ofwel doordat je niet luistert naar de adviezen die je krijgt, ofwel doordat je je eigen angsten – waar je je vaak niet eens bewust van bent – op de hond projecteert.

Wanneer je gevraagd wordt of je ze van andere dieren in huis kunt scheiden, is dat niet voor niets; het is omdat er een gewenningsperiode nodig is.

Maar de meesten die een hond terugbrengen omdat hij zijn tanden heeft laten zien naar een andere hond, omdat hij een gezinslid bang maakt of om een andere zogenaamd 'geldige' reden, zijn over het algemeen mensen die geen zin hebben in de moeite die het kost om resultaat te boeken. Ze proberen de situatie niet te analyseren of ze krijgen slecht advies van zelfbenoemde "super-hondentrainers" die dominantie willen afdwingen in plaats van te proberen de hond te begrijpen.

Nog iets: als je adoptieprogramma's op tv ziet en je ziet dat mensen zelfs bij het asiel hun hond komen dumpen, vraag je je dan nooit af of dat de schuld is van het asiel of van de fokker waar de hond gekocht is? Gebruik je verstand eens, zet je hersens aan en probeer je horizon een beetje te verbreden.

Waarom kijk je niet eens kritisch naar jezelf en vraag je je af waar je de mist in bent gegaan? Te ingewikkeld? Schuif je de schuld liever op de stichtingen, zodat je niet hoeft te beseffen dat je zelf steken hebt laten vallen? Heb je zo'n hoge pet van jezelf op dat je geen enkel krasje op je imago accepteert?

Om eerlijk te zijn: honden die niet te adopteren zijn, worden helemaal niet ter adoptie aangeboden. Als je een hond hebt geadopteerd, of hij nu uit Roemenië, Bulgarije, Servië, Hongarije, Moldavië, Oekraïne, of zelfs uit Rusland of China komt, en niet te vergeten de Spaanse honden: dan wilde je toch een reddingsactie doen? Als je de hond dan na drie dagen al terugbrengt omdat hij op het tapijt heeft geplast of om een ander slap excuus, dan is dat simpelweg egoïstisch.

Er zijn maar weinig honden die niet kunnen aarden, de een heeft alleen wat meer tijd nodig dan de ander.

Je hebt niet geluisterd naar wat er is gezegd tijdens de intakegesprekken voor de adoptie. Je was er zo van overtuigd dat je een goede daad aan het verrichten was, maar je deed het niet voor de hond; je deed het alleen om je eigen ego te strelen met een goede daad.

Iets om over na te denken: wie zijn hond wil verdrinken, noemt hem dol.

Hoi allemaal,

Even een berichtje voor de mensen die een Roemeense hond willen adopteren:

1/ Volg altijd het advies op dat de stichtingen je geven.

2/ Ik heb zelf drie geweldige Roemeense honden.

De eerste komt van de stichting L'Arche (een Franse organisatie), een schat van 40 kilo die dol is op kinderen, baby's, katten en andere honden, zowel reutjes als teefjes.

De tweede heb ik rechtstreeks uit een Roemeens dodingsstation gehaald via een fantastische stichting die hielp met het transport. In het begin was ze super angstig, maar met een hoop goede wil en geduld kan ik nu echt alles met haar doen.

De derde heb ik eerst als opvanghond in huis genomen. Ze was eerst helemaal apathisch en trok zich volledig terug, maar nu gaat het goed en durft ze bezoekers zelfs even te besnuffelen.

Ze zijn allemaal gezond. De twee teefjes hadden het mentaal in het begin even lastig door wat ze hebben meegemaakt, maar als je ze met respect behandelt en ze niet zomaar in een roedel honden of een groep katten dumpt zonder ze rustig aan elkaar voor te stellen, komt het goed. Anders kan het natuurlijk misgaan, maar dat is bij elke hond zo.

Kortom, denk er goed over na. Het zijn asielhonden met een rugzakje, net zoals je die in elk Nederlands asiel kunt vinden.

Samenvattend: dit zijn geen honden voor hippe types die alleen een leuk plaatje willen of mensen die geen zin hebben in gedoe. Het zijn geen "kant-en-klare" honden. Een hond adopteren is geen bezoekje aan de Toys R Us na de kerst, hoor! :) Je moet er zelf echt in investeren. Als je bereid bent dat te doen (denk aan geduld, liefde en vooral respect) en je gebruikt je gezonde verstand, dan haal je een echt goudmijntje in huis.

Anneha: honden die rechtstreeks uit het asiel of het dodingsstation worden gered zijn vies, ja, dat is een feit! We gaan echt geen 40 honden wassen voordat ze in Nederland aankomen, alleen maar om ze lekker te laten ruiken voor de adoptanten... Voor sommigen zou een wasbeurt een extra trauma zijn bovenop een traject dat al doodeng is (gedumpt in een dodingsstation, overgeplaatst naar het asiel, gesteriliseerd, gevaccineerd, in een kennel met andere honden zitten, in een transportbus terechtkomen en dan 35 uur onderweg...). Sommigen zijn inderdaad mager of gewond omdat ze pas kort daarvoor in een erbarmelijke toestand zijn opgevangen, dat kan gebeuren. De beschreven karakters zijn, ik herhaal het nog maar eens, zoals we ze in het asiel hebben geobserveerd. In een compleet andere en onbekende omgeving kunnen deze honden allerlei angsten hebben en geduld is dan meestal het beste antwoord. Je moet ze de tijd geven om te begrijpen wie we zijn en wat we van ze willen; vergeet niet dat ze vaak in meer of mindere mate zwaar mishandeld zijn.

Irma8067: zoals eerder gezegd zijn Roemeense honden niet voor iedereen weggelegd en inderdaad zelden geschikt voor mensen zonder enige ervaring. Maar voor iemand die gemotiveerd is en echt bereid is om met de hond te trainen om vooruitgang te boeken, en hem de tijd en liefde geeft die hij nodig heeft, is de vooruitgang meestal enorm in korte tijd. Wij hebben zelf continu een hondentrainster in het asiel in Roemenië die met de honden werkt, en we bieden elke nieuwe adoptant ook een online training van een uur aan met een partner-hondentrainer in Nederland om de komst van je viervoeter zo goed mogelijk voor te bereiden. Deze trainer kan de hond ook blijven begeleiden nadat hij bij je is komen wonen. Maar niets kan een gebrek aan inzet of betrokkenheid van de adoptant vervangen; er is simpelweg geen wondermiddel voor een dier dat zulke verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt.

Wat betreft het ontbreken van een voorbezoek bij jou: gezien het moment waarop je je bericht plaatste, denk ik simpelweg dat we net in een lockdown zaten toen je de aanvraag deed. Vanwege de coronamaatregelen moesten we op dat moment alle huisbezoeken voor adoptie stopzetten. Deze zijn na de lockdown weer opgestart.

Wat betreft de voorgestelde "echte inspectie": ik kan je geruststellen, die vindt wel degelijk plaats. Ons asiel in Pașcani, Roemenië, is volledig geregistreerd en legaal. We krijgen minstens twee keer per jaar onverwachte controles van de lokale veterinaire diensten. We hebben er een paar dagen geleden nog een gehad, waarbij ook de dierenpolitie aanwezig was. Bovendien staan onze deuren voor iedereen die ons wil bezoeken wagenwijd open, en we hebben sinds de start van het asiel (december 2015) al heel vaak vrijwilligers en stagiaires over de vloer gehad.

@Gigi397: Ik kan je geen compliment geven voor het steunen van fokken door particulieren, als je ziet hoeveel gedumpte dieren er elke dag een nieuw huisje zoeken... Het fokken door particulieren is een van de belangrijkste oorzaken, zo niet dé belangrijkste oorzaak, van het feit dat dieren worden achtergelaten.

Marcidf: de term 'van de hand doen' is echt heel kwetsend... We zijn geen dierenhandelaren, we redden dieren en proberen er zoveel mogelijk te helpen. Elk dier heeft recht op een gelukkig leven. Ik neem aan dat het om een pup gaat die je wilde adopteren, en de rest van je bericht bevestigt dat... Er is een enorme vraag naar pups; we worden soms letterlijk bedolven onder de aanvragen. Soms zijn er al goedgekeurde aanvragen van mensen die alleen nog wachten op de keuze van een pup. Zodra we een nieuw nestje redden, kunnen deze mensen de pup kiezen die ze willen redden. Er is niets vaags aan: een hond kan pas aan het einde van het adoptieproces worden gereserveerd, mits de aanvraag is goedgekeurd. Omdat reserveringen voor pups heel erg snel gaan, zijn sommige nestjes inderdaad al binnen een paar dagen gereserveerd door mensen wiens aanvraag al eerder was goedgekeurd.

Wat betreft het parvovirus: dit is een verschrikkelijke ziekte die veel voorkomt in Roemenië. Alle stichtingen die honden redden in dat land moeten hier constant tegen vechten. Het is zeer wijdverspreid en het sterftecijfer is 80%. Elke pup die we redden krijgt direct een eerste vaccinatie tegen parvo. Drie weken later volgt een tweede vaccinatie inclusief rabiës (hondsdolheid), en nog eens drie weken later een herhalingsprik (booster). Pas na deze volledige vaccinatieprocedure mag een pup naar Nederland komen. Parvo is een verraderlijke ziekte die van de ene op de andere dag kan toeslaan, vaak na de eerste of tweede enting omdat die de sluimerende ziekte 'activeert'. Een pup kan de ene dag nog kerngezond lijken en de volgende dag overlijden aan een razendsnelle parvo zonder dat we er iets aan kunnen doen. Onze pups worden natuurlijk direct door een dierenarts in Roemenië nagekeken zodra we ze redden en krijgen daarna hun vervolgvaccinaties. Maar pas als ze volledig gevaccineerd zijn, mogen ze naar Nederland komen. Op dat moment zijn ze volledig beschermd tegen het parvovirus en worden ze bij aankomst op Nederlandse bodem ook nog gecontroleerd door een officiële dierenarts.

Alicinee : ja, het klopt dat het barst van de haters in de wereld van de dierenbescherming en dat ze er een genoegen in scheppen om mensen die hun hond afstaan af te kraken. Wij zijn daar niet verantwoordelijk voor en we zetten absoluut niet aan tot haat, integendeel zelfs. Wij zijn er om met spoed oplossingen te zoeken voor het herplaatsen van achtergelaten dieren na hun aankomst in Frankrijk, dat is het enige wat voor ons telt.

En nee, een dier is niet "gek" (mooie minachtende term trouwens) en als 2 van je 4 vrienden hun hond na adoptie hebben weggedaan, dan denk ik dat we ons daar wel wat vragen bij kunnen stellen... Maar dan niet over de integriteit van onze honden, maar over het feit dat ze blijkbaar niet bij je vrienden pasten. Een Roemeense hond adopteren is niet voor iedereen weggelegd, ik herhaal het nog maar eens en ik hamer erop dat dit vóór elke adoptie wordt uitgelegd zodat potentiële adoptanten zich dat echt realiseren. Het zijn honden die vaak enorm hebben geleden, ze hebben een verleden, ze komen uit een land waar ze worden uitgeroeid en als ongedierte worden gezien, en dat laat sporen na...

Mamaelfie : welke informatie heb je precies over de stichting gevraagd? We reageren meestal snel en met plezier, en ik denk dat zowel ons forum als onze website al een groot deel van je vragen kunnen beantwoorden.

Arianeshoes: ik kan het echt niet geloven dat je hier onze stichting komt afkraken nadat je Idylle hebt afgestaan. Op haar pagina van het asiel staan foto's waar ze duidelijk in het gezelschap van andere honden te zien is zonder enige vorm van agressie; in het asiel heeft ze nooit agressief gereageerd op welke andere hond dan ook. Tijdens het pre-adoptiegesprek wordt duidelijk uitgelegd dat het beschreven karakter van de honden gebaseerd is op hoe ze in het asiel zijn, en dat dit bij aankomst in een gezin anders kan zijn omdat de context en de leefomgeving simpelweg anders zijn... Deze honden hebben aan alles een gebrek gehad: een gezin, voedsel, warmte, zorg... Ineens komen ze in een omgeving waar ze alles hebben. Ze hebben tijd nodig om te beseffen dat dit blijvend is en dat ze nergens meer bang voor hoeven te zijn. Het zijn vaak getraumatiseerde honden die vreselijke dingen hebben meegemaakt, en bij aankomst verwachten sommige adoptanten dat ze zich 'normaal' gedragen alsof er nooit iets is gebeurd... Sommige honden hebben die onmiddellijke en totale veerkracht, maar voor anderen is de weg langer. Maar aan het einde van die weg zijn het geweldige maatjes die de liefde die ze krijgen honderdvoudig teruggeven! We hebben Idylle heel snel ondergebracht bij een opvanggezin, een gezin met meerdere honden van allerlei geslachten en formaten, en daar is geen enkel probleem... Ze is inmiddels opnieuw geadopteerd en gaat vandaag naar haar nieuwe familie.

Je woont niet samen met je schoonmoeder en andersom ook niet; je hebt het over af en toe oppassen omdat dat 'je manier van leven' is. Er waren oplossingen mogelijk en daar heb ik je telefonisch ook over gesproken: een hondenoppas of een pension inschakelen tijdens die momenten, of een ander familielid of een vriend zoeken om op je hond te passen als je weg bent, of haar gewoon meenemen wanneer dat maar kan??? Je gaf meteen nul op het rekest: 'Nee, dat past niet bij onze manier van leven'. Terwijl deze oplossingen hadden kunnen voorkomen dat je een hondje wegdeed dat je zelf omschreef als perfect op alle andere punten (zindelijk, braaf, lief...).

Er had ook met een hondentrainer gewerkt kunnen worden; je had de dag daarvoor zelfs nog contact met onze trainer, maar ook de optie om met de hond aan de slag te gaan werd meteen afgewezen omdat 'het lang zou duren en het resultaat niet gegarandeerd was'. Dat is misschien zo, maar als dat kan voorkomen dat je je hond moet opgeven????

Hoi,

Ik maak graag gebruik van ons recht op wederhoor als stichting die dieren uit Roemenië redt, om te reageren op de verschillende opmerkingen die hier geplaatst zijn en die met mij gedeeld zijn. Onze stichting is duidelijk bij naam genoemd: Remember Me France. Daarom wil ik graag reageren op de punten die zijn aangekaart.

Aggie19: de term 'Roemeense hondenhandel' lijkt me echt totaal niet passend voor stichtingen die honden redden in dit land. We zijn geen handelaren; we redden honden die het risico lopen om afgeslacht of geëuthanaseerd te worden, of die simpelweg aan hun lot worden overgelaten op straat. Ik raad je echt aan om een keer naar Roemenië te gaan om de realiteit van de situatie van honden daar te zien. Dan zul je begrijpen dat je term echt verkeerd gekozen was.