Ervaringen gezocht: wie heeft er een hond uit Roemenië geadopteerd?

Kortom, uiteindelijk heeft de stichting mijn dossier gewoon opzij geschoven, terwijl het opvanggezin iemand over de vloer had die langskwam nog vóór de officiële aanvraag. De stichting wist dat ik met mijn dossier bezig was, maar ze kozen voor iemand die 500 km verderop woont, nooit contact heeft opgenomen met het opvanggezin en in een appartement midden in de stad woont zonder buitenruimte, terwijl de hond bang is voor drukte en verkeer... En als klap op de vuurpijl heeft diegene cavia's in een ren, wat echt vragen oproept over de veiligheid van de dieren. Terwijl ik zelf in een eengezinswoning met tuin woon in een rustige buurt, zonder andere dieren. We hadden de hond vaker kunnen ontmoeten voor een rustige overgang en om een band met het opvanggezin te houden, maar mijn dossier werd niet eens overwogen.

Erger nog, ik word nu veroordeeld omdat ik na deze afwijzing — waar ik echt kapot van was — geen ander dier meer via deze stichting wil adopteren. Het management is duidelijk een puinhoop, puur administratief, en er is totaal geen transparantie over wie er nu eigenlijk de beslissingen neemt. Uiteindelijk is het opvanggezin verdrietig en ik baal als een stekker, want ik heb zulke fijne mensen ontmoet en zag het al helemaal voor me (alles had zo perfect kunnen zijn voor iedereen). En om het af te maken, permitteert de voorzitter zich om over iedereen te oordelen. Ze zegt dat ik het opvanggezin heb gemanipuleerd en schrijft zwart op wit dat ze weet dat er een risico is voor de cavia's van dat gezin, maar dat "geen enkel dossier zonder risico is". Behalve dan dat er een optie was zonder risico: mijn dossier. Het welzijn en het belang van de hond boeit de stichting blijkbaar weinig bij meerdere aanvragen, anders hadden ze wel even een uurtje gewacht tot ik mijn dossier had afgerond. Met de goede feedback van het opvanggezin en de persoon die mijn intake deed, hadden ze kunnen zien dat er een veel betere keuze was voor iedereen.

Het opvanggezin krijgt gewoon een kortaf sms'je dat de hond geadopteerd is met de tekst: "neem contact op met de adoptant voor de overdracht - naam en telefoonnummer", en dat is het dan. Het dier, dat tien dagen geleden nog twee dagen in een propvolle vrachtwagen zat met z'n tweeën per bench, moet nu weer 500 km reizen met iemand die ze nog nooit heeft gezien, die geen woord met het opvanggezin heeft gewisseld en niks weet van de problemen die de hond heeft met andere dieren en de stad. En dan durven ze mij te veroordelen omdat ik nu geen ander dier meer via hen wil adopteren (wat een doodzonde dat ik durfde te zeggen dat die transportomstandigheden van 40 honden over 2000 km in een klein busje, zonder check van een dierenarts bij aankomst terwijl ze dat wel beloofden, me niet aanstonden). De keuzes worden gemaakt zonder enige logica, de besluiten zijn volkomen inconsistent en worden genomen door ik-weet-niet-wie, maar in ieder geval nooit met het belang van het dier voorop.

Ik ben het totaal niet met je eens. Ik heb mijn hond nu 2 jaar geleden via WOF geadopteerd en ik heb nog nooit zo'n serieuze stichting meegemaakt. De vrijwilligers zijn inderdaad jong, maar ze hebben veel ervaring. Er is een hele serieuze procedure die ervoor zorgt dat de honden bij hele goede gezinnen terechtkomen. Ja, er wordt soms een afwijzing gegeven, maar dat laat mij juist zien dat het welzijn van de hond belangrijker is dan het vullen van de vrachtwagen. De vrijwilligers luisteren heel goed en waarschuwen je voor alles wat er komt kijken bij een Roemeense hond. Persoonlijk raad ik deze stichting echt aan.

Hallo, deze stichting werkt onder verschillende namen, waaronder WOF. Ik heb zelf een hond geadopteerd en het was echt een drama. Ze zijn tot de ergste dingen in staat. Je wordt thuis beoordeeld door een heel jong iemand wiens enige ervaring is: twee jaar een klein hondje hebben! Je wordt zonder dat je het weet opgenomen tijdens het telefoongesprek, en die opnames verdraaien ze vervolgens. Ze hebben geen verstand van dieren, ze halen ze alleen maar hierheen. Ik weet dat er inmiddels meerdere klachten lopen. De dieren zijn getraumatiseerd en in tegenstelling tot andere serieuze stichtingen wordt er totaal niet met ze gewerkt. Veel mensen zoals jij zijn aan het lijntje gehouden om uiteindelijk een afwijzing te krijgen, terwijl anderen pas vijf dagen voor het transport een goedkeuring kregen (terwijl je de komst van een hond natuurlijk moet voorbereiden). De algemene indruk is dat ze die vrachtwagen gewoon zo vol mogelijk proppen op het moment van vertrek. Niets is serieus aan deze club. Blijf er ver vandaan. Ik leef met je mee door alle ellende die ze je hebben bezorgd. Je bent niet de enige, we zijn met velen die klachten hebben. Ze deinzen niet terug voor intimidatie en de meest bizarre verhalen om je leven zuur te maken; ze hebben echt een ongekende brutaliteit. Ze hebben zich zelfs onmogelijk gemaakt bij andere stichtingen, die geschokt waren over waar dit groepje jonge meiden toe in staat is. Je staat er niet alleen voor en er zijn veel mensen die hier, net als jij, misselijk van worden. Dat is ontzettend jammer, want er zijn genoeg goede stichtingen die fantastisch werk leveren. Het geluk om onder de juiste omstandigheden een Roemeense hond te adopteren, die zoveel liefde te geven heeft, is het namelijk echt waard.

Hallo

Ik heb in 2017 een Roemeens hondje geadopteerd via Mukitza. Het was een geweldige hond, zindelijk, gehoorzaam en dankbaar, maar helaas is hij na 4 jaar bij ons overleden aan hartfalen op 6-jarige leeftijd.

We waren er kapot van, dus hebben we een andere viervoeter geadopteerd via Remember France.

Op zijn profiel stond 14 kg, kan met andere honden enz. Bij de definitieve bevestiging belden ze ons om te waarschuwen dat hij in zijn kennel in Roemenië was aangevallen, dat hij werd verzorgd en met spoed eerder naar ons toe zou komen. Ze vroegen of we hem nog steeds wilden en ik zei natuurlijk ja. Ik vroeg aan de telefoon of de stichting zou bijdragen aan de dierenartskosten in Frankrijk en er werd gezegd dat er vast wel een bijdrage zou komen.

Toen hij aankwam met de vrachtwagen had de arme schat drie dagen in een bench gezeten met een andere hond en hij was alleen maar aan het huilen.

Hij zat onder de urine en was een wandelend skelet. Eenmaal thuis hebben we hem meteen gedoucht en toen zagen we die nare, zwerende wonden en dat hij echt alleen maar vel over been was. Maandag zijn we naar onze eigen dierenarts gegaan. Hij kreeg antibiotica en de arts zei dat hij niet wist of de hond het zou halen. Die avond heb ik de stichting gemaild om te vragen hoe we het gaan regelen met de kosten, want ik wil er wel even bij zeggen dat ik € 300 heb betaald voor een gewonde, broodmagere hond van 7,9 kg in plaats van de 14 kg die op zijn profiel stond. De voorzitster mailde me terug dat ik hem geadopteerd heb en er nu dus zelf verantwoordelijk voor ben. De hond was ook in een poot en in zijn zij gebeten. We zijn nu 15 dagen verder en de wond is bijna dicht, maar hij mankt nog steeds. Zijn poot is helemaal blauw tot aan zijn voetzooltje en de plek op zijn zij is zwart rondom de wond, die ook nog een beetje zweert. Een van zijn oren ziet er niet goed uit, rood en ruw, en sinds twee dagen zit hij steeds aan zijn anus en staart, terwijl hij tegelijk met de antibiotica ook een ontwormingskuur heeft gehad. Hij is wel iets aangekomen omdat hij onbeperkt brokjes krijgt en we hem nog extra maaltijden geven. Het is een heel lief beestje, maar hij kan absoluut niet bij andere honden; dan begint hij te grommen, waarschijnlijk door die aanval. Vandaag moeten we weer naar de dierenarts en ik vrees het ergste.

Ik ben echt diep teleurgesteld in deze stichting. Mocht dit hondje het onverhoopt niet redden, dan is het klaar. Dan adopteren we nooit meer een hond via een stichting. Echt heel, heel erg teleurstellend.

Hoi, je weet dat de levensomstandigheden daar heel zwaar zijn en de vrijwilligers doen wat ze kunnen. Misschien woog hij bij aankomst 14 kg, maar als hij in zijn kennel is aangevallen, hebben de andere honden waarschijnlijk regelmatig zijn eten afgepakt. Dat hij bij aankomst in Nederland helemaal onder de urine zat, verbaast me niet als hij de hele tijd in zijn bench is gebleven. Dat is natuurlijk niet fijn, maar weet je eigenlijk hoe zo'n reis verloopt? Of ze wel een tussenstop kunnen maken? Een puppy kan het echt niet zo lang ophouden... Wat die wonden betreft: dat is natuurlijk ontzettend balen, maar zoals ik al zei doen de vrijwilligers wat ze kunnen met de middelen die ze hebben. Ze hebben vaak niet echt veel geld te besteden... Je hebt een pup gered die een vreselijk leven had. Als je een puppy wilde die kerngezond en in perfecte staat was, had je je verwachtingen misschien beter moeten bijstellen.

Had de stichting hem dan misschien op straat moeten laten?

Slechte ervaring met Remember France, ik ben echt heel erg teleurgesteld. Ik was op slag verliefd geworden op een klein hondje via zijn profiel: 14 kg en geboren in 2017. Na een telefonisch interview van anderhalf uur en een huisbezoek heb ik de aanvraag gedaan.

Toen belden ze me om te zeggen dat de adoptie was goedgekeurd, maar dat er een probleem was: de lieverd was aangevallen in zijn kennel in Roemenië. Hij zat aan de antibiotica en zou met spoed eerder naar hier worden gebracht. Ze vroegen of ik hem nog steeds wilde. Ik zei ja en vroeg of ze me konden helpen met de dierenartskosten. Die persoon antwoordde: "Vast wel", maar zei ook dat zij zelf ook al veel zorgkosten hadden gemaakt.

Ik zie het verband niet echt, maar goed. De dag van aankomst was het zover: om 22:00 uur parkeerde de Roemeense vrachtwagen en de hond was aan het huilen. Toen ze hem aan me gaven, zat hij echt helemaal onder de urine, terwijl zijn bijtwonden nog open waren en nattig aanvoelden. Het arme beestje was echt alleen maar vel over been. Ik heb 300 € adoptiekosten betaald en we hebben hem in een transportbench gezet. Bij thuiskomst hebben we hem twee keer gewassen. Hij is heel lief, maar doodsbang en ontzettend mager, en de huid rondom zijn abcessen is helemaal afgestorven.

Maandag naar mijn dierenarts gegaan; die heeft hem antibiotica en een ontwormingsmiddel gegeven. Hij vertelde me dat hij niet kon zeggen of dit arme beestje het wel zou redden. In plaats van de 14 kg die op zijn profiel stond, weegt hij maar 7,9 kg.

Hij eet gelukkig goed.

Ik heb een bericht naar Remember gestuurd en de voorzitter antwoordde dat ik hem geadopteerd heb en dat het nu mijn eigen verantwoordelijkheid is; ze betalen geen enkele cent aan kosten.

Het is echt een schatje.

Sinds twee dagen loopt hij mank aan de kant van de wonden, die nog steeds zwart zien, en er komt pus uit één oogje.

Morgen weer naar de dierenarts. Ik hoop maar dat hij geen bloedvergiftiging krijgt.

En ik was nog vergeten: aan de linkerkant bij zijn middel steekt er een bot omhoog onder de huid.

Laten we het maar niet meer hebben over die stichtingen die zogenaamd Roemeense honden redden... maar kijk eens in wat voor conditie! Mijn ***, wat een verschrikking.

"Een gestoorde hond"... we hebben het hier over een dier dat waarschijnlijk meer trauma's heeft meegemaakt dan jij ooit zult ervaren. Een beetje respect graag.