Ervaringen gezocht: wie heeft er een hond uit Roemenië geadopteerd?

Hoi!

Ik heb Kira, een Roemeense hond van 10 jaar, nu bijna drie maanden geleden geadopteerd. De eerste maand sliep ze wel 16 tot 18 uur per dag, maar langzaamaan knapte ze helemaal op! Ze kan prima alleen blijven als ik boodschappen doe, ze blaft niet, steelt niet en maakt niks kapot. Ze is oké met andere honden (behalve die hele jonge, drukke honden, die snauwt ze even af om ze rustig te krijgen!), ze is oké met katten 🐈 en met kippen 🐓!!!

Kortom, ze is de makkelijkste hond die ik tot nu toe heb gehad (en ik heb er al 4 gehad). Het enige verbeterpuntje is het hierkomen!! Ze volgt me en verliest me niet uit het oog, maar als ze zin heeft om naar huis te gaan, draait ze zich om en kan ik haar niet meer inhalen. Gelukkig woon ik aan de bosrand, dus dat is geen probleem! Ik woon trouwens in een appartement. We wandelen elke dag 1 tot 2 uur en dat gaat perfect. Door de beweging is ze mooi slank geworden en de Balto-brokken (een merk uit Frankrijk) hebben wonderen gedaan voor haar reuma.
Ik hoop dat mijn ervaring je wat geruststelt.
Groetjes!

Wij hebben bij twee verschillende stichtingen hetzelfde meegemaakt.

We wonen hier heel gelukkig met 3 honden en 2 katten, allemaal herplaatsers.

Onze laatste adoptie via Adopt to Save komt uit Roemenië. In het begin was ze erg "geïnteresseerd" in de katten, net als de jachthond.

Door goed op te letten, komt de jonge hond nu alleen nog maar de etensbakjes van de katten leegeten als ze nog niet klaar zijn, en de hond uit Roemenië is een stuk rustiger geworden naar de katten toe; ze bekijkt ze nu gewoon van een afstandje.

Je hebt geduld en liefde nodig. Soms moet je je stem even verheffen zonder dat er fysiek geweld aan te pas komt, en dan komt het uiteindelijk allemaal wel goed.

En onze Roemeense, die in het begin zo angstig was, springt sinds kort zelf de auto in... dat is een enorme vooruitgang.

Ook de hertengeweien, die een heel goed alternatief zijn voor runderbotten, worden netjes door iedereen gedeeld zonder dat er ruzie ontstaat. Dat geldt ook voor het speelgoed, ook al heeft elke hond zo zijn eigen karakter.

Ik kan de goede ervaring met de SPA de Montpellier (een Frans asiel) tijdens onze adoptie zeker bevestigen.

We hebben ook (onder andere) de stichting "Arche de l'Éternité" gesteund, die zich inzet voor een Roemeens asiel.

De grote organisaties zoals B. Bardot en One Voice zijn ook echte aanraders. Zij helpen op hun beurt de kleinere stichtingen weer.

Er zijn ook honden die gered moeten worden op Guadeloupe via "Guadeloupe Animaux"; zij doen supergoed werk ondanks de lastige omstandigheden en het gebrek aan middelen.

Hoi!

Pas wel op voor oplichters.

Wij hebben trouwens zelf meerdere honden geadopteerd, waarvan de laatste uit Roemenië komt. Je moet echt geduld hebben, want deze beestjes hebben een hel doorgemaakt. Na een paar maanden, en afhankelijk van hun eigen karakter, zie je dat ze weer echt hond worden: lief, aanhankelijk en speels. Ze hebben moeten knokken om te overleven. Wij hebben onze tuin afgezet met een hekwerk van 1,75 meter hoog. We zijn bij de stichting Adopt to save (coeur de minou) terechtgekomen en onze hond is inmiddels helemaal gesocialiseerd in de groep. Maar vergeet niet dat dierenmishandeling ook in Frankrijk voorkomt, ook al is het daar minder zichtbaar en niet officieel. We hebben een jonge jachthond uit een Frans asiel (de SPA) gehaald die als fokteef werd gebruikt in een "asiel" dat heel bekend stond; ze was zo broodmager dat ze haar eigen pups niet eens kon voeden.

Dus als je veel liefde en geduld te bieden hebt, kun je echt iets doen. En anders kun je altijd financieel helpen.

Neem contact op met Adopt to save

Ik wilde een hond adopteren via RememberMe. Ze hebben me een maand aan het lijntje gehouden met allerlei procedures (formulieren, telefoongesprek, foto's van mijn huis en het park, huisbezoeken) om mijn aanvraag uiteindelijk af te wijzen. Blijkbaar had ik niet genoeg verantwoordelijkheidsgevoel. In een privépark van 10.000 m² was er 10 meter aan hekwerk van 90 cm hoog. Ik bleef maar herhalen dat honden daar volgens het reglement van de vereniging van eigenaren altijd aangelijnd moeten zijn, maar die persoon wilde nergens van weten. Met de brokken precies hetzelfde: Spaanse brokken van topkwaliteit waren niet goed genoeg voor de hond in kwestie. Als je op de video's ziet wat voor kwaliteit brokken ze in Roemenië eten, is het echt lachwekkend! Ze verweet me ook dat ik 'slechts' een telefoongesprek van 40 minuten had gehad met een van haar collega's ("Bij mij duurt dat anderhalf uur," zei ze). En als klap op de vuurpijl: mijn raam stond op een kier van 10 cm met een beveiliging zodat het niet verder open kan. Er werd me verteld dat dit niet kon en dat de hond uit het raam op de 4e verdieping zou kunnen springen (terwijl er onder het raam niks staat waar het beest op zou kunnen klimmen om erbij te kunnen). En die 'alwetende' dame durfde zelf de lift niet eens te nemen vanwege een fobie!!!! Ik zweer dat dit allemaal echt zo gegaan is. Kortom, na alle verloren tijd en gemaakte kosten (bench, tuigje dat blijkbaar ook niet goed was, een zorgverzekering voor de hond die niet uitgebreid genoeg was volgens deze persoon – wiens naam ik uit fatsoen niet zal noemen), kreeg ik te horen dat ik niet geschikt was. CONCLUSIE: Blijf weg bij deze stichting! Ondanks het geweldige werk dat ze in het asiel in Roemenië doen, laten ze de herplaatsingen over aan mensen die incompetent zijn en vreselijk uit de hoogte doen over hun zogenaamde kennis (en dat is nog zacht uitgedrukt). Dit was in ieder geval mijn ervaring in Noord-Frankrijk. Het meest trieste aan dit alles is het voor de honden. Ga gewoon naar het asiel; daar tref je echte, betrokken professionals, kun je het dier in het echt zien en vind je de hond (of kat) die echt bij je past met goed advies van het personeel. Dat is wat ik heb gedaan en ik heb er een geweldig hondje gevonden!!!!

Hoi allemaal,

Ik heb net geprobeerd om via de site "Remember me France" een hond uit Roemenië te adopteren. Je krijgt een waslijst aan vragen zo lang als je arm, om vervolgens binnen 7 minuten na het versturen van het formulier al te worden afgewezen. Dat ze zo'n onherroepelijke beslissing nemen is echt respectloos. Ze lijken er helemaal niet op uit om die dieren een nieuw thuis te geven, maar willen alleen maar geld verdienen. Bovendien geven ze geen antwoord op de vragen die je stelt over de hond in kwestie. Terwijl je al honderden euro's betaalt voor de adoptie, moet je ook nog eens honderden kilometers rijden om hem op te halen. Want hoewel ze met een vrachtwagen komen, weigeren ze langs de plek te rijden waar de hond geadopteerd wordt. Kortom: deze club kun je beter vermijden, want op hun eigen site plaatsen ze natuurlijk alleen maar 5-sterrenervaringen.

Wat ik maar wil zeggen: het gedrag dat stichtingen beschrijven is het gedrag in het asiel. Dat is in veel gevallen heel anders dan het gedrag dat ze bij je thuis laten zien. Daarnaast hebben wij als mensen onze voorkeuren, en dat is voor honden niet anders. Een geadopteerde hond heeft een rugzakje en het is niet voor iedereen weggelegd om daar goed mee om te gaan. Mislukte adopties komen dus voor, en hoe ouder de hond, hoe heftiger dat verleden vaak is.

De gouden regel bij het adopteren van een hond met een verleden: Liefde, Tijd en Geduld.

En tja, we halen ze op na een reis van 30 uur in transportboxen, dus je moet niet gek opkijken als ze bij aankomst stinken. De asielen daar kunnen ze ook niet even in bad doen.

Dit soort stichtingen probeert het goede te doen voor honden die in hun eigen land de hel meemaken. Bij mijn laatste hond is een röntgenfoto gemaakt en hij bleek hagel in zijn ribben te hebben van vóórdat de stichting hem twee jaar geleden uit het asiel in Cacak haalde. Kun je nagaan hoe die beesten daar behandeld werden.

Natuurlijk zijn er in Frankrijk ook zat ongelukkige honden, ik heb er zelf ook veel gered. De asielen zitten daar ook overvol, maar mijn ervaring met de stichting was zoveel beter dan met de Franse dierenbescherming (de SPA) dat mijn keuze snel gemaakt was.

Hierbij een foto van drie honden uit het oosten die nu supergelukkig en vrolijk zijn. Ik had in het begin mijn twijfels, maar het is echt prachtig om ze eindelijk van het leven te zien genieten en te zien dat ze nu helemaal tot rust zijn gekomen.

Hallo

Nou, ik ben uiteindelijk niet via de stichting Remember Me gegaan, die hier in deze post nogal werd afgekraakt, maar via een andere organisatie en daar heb ik alleen maar positieve ervaringen mee.

Even het verhaal:

Ik was gewend om altijd rescuehonden uit Frankrijk te hebben, maar mijn Staffy is in maart 2021 overleden... een enorme emotionele klap na 10 jaar aan zijn zijde.

In juni kwam ik een advertentie van het asiel tegen voor een jong Husky-teefje van 6 maanden. Ik deed onderzoek naar het ras, maar het asiel vroeg me helemaal niks; niet of ik in een studio, appartement, huis of kasteel woonde, echt helemaal niets (terwijl een Husky van nature natuurlijk de ruimte nodig heeft). De hond was daar gedumpt vanwege slopen en dergelijke. Ik kreeg haar mee met een Hongaars paspoort en valse vaccinaties uit Hongarije (daar kwamen we achter toen we een titertest lieten doen; ze had totaal geen immuniteit tegen rabiës, terwijl in het paspoort stond dat het nog 6 maanden geldig was, pfff -_-).

In september dachten we: een Husky is een roedeldier, we zouden er best een tweede bij kunnen nemen. Maar omdat ik een duplex van 120 vierkante meter heb en geen tuin, alleen een klein terras, wilde geen enkel asiel me een tweede Husky laten adopteren...

Toen kwamen we een stichting tegen die honden uit Oost-Europa helpt. Ik heb mijn situatie goed uitgelegd en zij adviseerden me welke van hun poolhonden het meest geschikt zou zijn voor mijn situatie. De hond was sociaal met alles (op de plek waar ze zat heb ik veel filmpjes gezien van hoe ze met andere teefjes speelde).

We hebben haar in november opgehaald na een vragenlijst en een huisbezoek. Met mijn andere teefje gaat het supergoed, maar ze heeft wel last van baknijd (bezitsdrang), wat logisch is gezien haar verleden. Buiten heeft ze echt moeite met andere teefjes (terwijl ze op haar vorige plek met iedereen overweg kon, zowel met de honden waarmee ze samenleefde als buiten, daar was bewijs van). Inmiddels gaat het beter, maar ze moet sommige teefjes nog steeds echt niet.

En waar er twee Husky’s zijn, horen er natuurlijk drie: we hebben dus nog een lieverd van 7 jaar geadopteerd via diezelfde stichting. Ze volgden de vooruitgang van mijn tweede hond die ik bij hen vandaan had, en tja, ook zonder tuin wandelen we 10 tot 15 km per dag, gaan we elk weekend hiken met andere poolhonden, enzovoort. Deze hond had in die 7 jaar niks anders gekend dan het asiel, maar de adoptie is heel goed verlopen. Hij was van oorsprong niet sociaal met andere reuen, maar als we nu wandelen en ze vallen hem niet lastig, doet hij niks en loopt hij gewoon rustig zijn eigen weg. Hier in huis gaat het vlekkeloos met de twee dames, terwijl die best irritant kunnen zijn omdat ze de hele tijd willen spelen.

Ik vertrek hier met een misselijk gevoel door de onrechtvaardigheid en de willekeur van deze stichting. Ik heb er een zwaar hoofd in en wil eigenlijk niet eens meer adopteren. Want wat de voorzitter ook beweert: het is niet alsof je bij de Bijenkorf aan het shoppen bent als je niet zomaar elke willekeurige hond wilt. Voor mij is het gewoon belangrijk dat de hond klein is, zodat ik hem overal mee naartoe kan nemen. Maar er zijn maar weinig kleine hondjes en de concurrentie is groot, wat het emotioneel erg zwaar maakt.

Het had zo mooi kunnen zijn, maar de stichting, die niet eens de moeite nam om te reageren, heeft anders besloten. Ze jagen liever mensen weg, verliezen een opvanggezin en riskeren dat een dier ongelukkig wordt of andere dieren (cavia's) iets aandoet, dan dat ze een onsamenhangende en overhaaste beslissing heroverwegen. Want ja hoor, uiteindelijk ging het zogenaamd alleen om de planning, terwijl ik de hond net zo snel had kunnen opvangen als de gekozen adoptanten, maar dan zonder die hele reis.

Als klap op de vuurpijl was de stichting ook nog eens hondsbrutaal tegen het opvanggezin. Dit zijn mensen die zeldzaam gul, zorgzaam en lief zijn; zij verdienden het echt niet om beschuldigd te worden dat ze "zo snel mogelijk van de hond af wilden zonder haar een kans te geven" (pure laster).

Kortom, ik ga ze de beoordeling geven die ze verdienen: die van een stichting die zich niet aan afspraken houdt, geen dierenarts paraat heeft bij aankomst van de transporten en geen enkel respect heeft voor de wensen van het opvanggezin of het belang van de dieren. Ze brengen de veiligheid van andere huisdieren willens en wetens in gevaar en hun communicatie is totaal ontdaan van empathie. Het slaat direct om in agressie, voorbarige oordelen en leugens.