Hoi allemaal!
Zoals sommigen van jullie weten, verwelkomen we binnenkort Athos, een Epagneul Breton-pup, bij ons thuis. Het wachten wordt nu echt lastig; sinds gisteren is hij 2 maanden oud en ik vind het steeds moeilijker om me aan mijn goede voornemen te houden om hem nog even bij de fokker en de andere honden (in huis) te laten voor een betere socialisatie.
Ik denk er dus veel over na en, zoals gewoonlijk, maak ik mezelf een beetje gek. Hier is de vraag die me vandaag bezighoudt (ik vind dat zo'n mooi woord 🤭).
Ik heb altijd gehoord dat wanneer een stel een hond neemt, een van de twee uiteindelijk altijd de belangrijkste 'baas' of referentiepersoon voor de hond wordt. De hond kan dan best goed naar de ander luisteren, maar soms ook veel minder, of hij kijkt eerst naar zijn 'baasje' voordat hij de ander gehoorzaamt, enzovoort.
--> Is dat eigenlijk altijd zo? Kunnen beide partners op gelijke voet staan? Wat bepaalt wie de baas is en wie niet? Is dat de tijd die je samen doorbrengt? Degene die de commando's aanleert? Degene die voert? Degene met de zwaarste stem?
Bij mijn ouders thuis zag ik dit ook altijd bevestigd: mijn vader was duidelijk de baas tegen wie je niet inging, maar omdat mijn moeder het eten gaf, luisterden de honden ook naar haar. Alleen keken ze dan soms eerst naar mijn vader, of ze negeerden haar een beetje in de trant van 'hè? ik hoorde je niet...' en luisterden pas minuten later. En als mijn vader een commando gaf en mijn moeder het tegenovergestelde, dan werd de instructie van mijn vader opgevolgd.
--> En dan... hoe zorg ik ervoor dat onze pup mij als zijn referentiepunt gaat zien?
Dat zou me om verschillende redenen goed uitkomen:
1- Het is mijn droom om een hond te hebben en daar een zo hecht mogelijke band mee op te bouwen. Mijn man heeft nooit een hond gehad en wil er vooral eentje omdat hij ze leuk vindt en mij een plezier wil doen, maar de opvoeding interesseert hem eerlijk gezegd niet zo. Hij ziet meer de relatie voor zich die ik met de honden van mijn ouders had: spelen, knuffelen, wandelen en een beetje gehoorzaamheid.
2- Het doel is om uiteindelijk met de hond buitenritten te maken te paard. Hij moet dus goed naar mij luisteren, zelfs als ik op mijn merrie zit. Ik denk dat we echt een sterke band moeten opbouwen, zodat de hond mijn woorden niet als 'secundaire' autoriteit beschouwt.
3- Mijn man geeft snel toe en is erg toegeeflijk (althans, bij de kat). Voor de opvoeding is dat niet ideaal. Hij doet het niet waar ik bij ben, maar als ik in het weekend naar mijn ouders ga, heeft de kat echt vakantie XD. Hij let niet op, dus ze klimt overal op, en hij laat haar in bed slapen terwijl ze doordeweeks bij mij niet eens de slaapkamer in mag... Ik moet er niet aan denken als hij dat ook met de pup doet! Maar goed, ik loop op de zaken vooruit; hij heeft me beloofd het bij de hond niet te doen, omdat hij heeft gezien dat het geen goede invloed heeft gehad op het karakter van de kat (een echte draak), en ik geloof hem.
...(vervolg in het volgende bericht)
