De 'baas' van een hond binnen een stel

Nou, waarom zou je niet lekker stoeien met je hond als je dat een leuk spelletje vindt?

Ik heb zelf niet echt veel samengewoond en heb ook nooit samen met een partner een hond geadopteerd.

Maar ik heb hetzelfde gezien als wat anderen hier al schreven: het is niet per se degene die de hond het meeste geeft die als baasje wordt uitgekozen.

Bij mijn ouders was het, ongeacht wie er eten gaf (dat verschilde nogal per hond) of wie de wandelingen deed, altijd mijn moeder naar wie alle honden luisterden. Simpelweg omdat mijn vader niet weet hoe hij dat moet aanpakken en het hem volgens mij ook eigenlijk niet zoveel boeit 😅

Hun honden luisteren naar mij net zo goed als naar mijn moeder, ook al zie ik ze maar een uurtje per dag. Ik ben geen "derde baasje", die honden zijn gewoon goed opgevoed.

Aan de andere kant kon mijn vader, naar wie hun honden dus niet luisteren, wel gewoon met mijn Argentijnse Dog wandelen. Niet omdat mijn hond hem als baasje zag, maar hij wist: niet luisteren betekent niet wandelen. Dus hij was niet gek en luisterde gewoon om mee naar buiten te mogen. Maar eenmaal weer binnen was dat meteen weer voorbij 😅

Ik denk dat er in een relatie vaak één iemand is naar wie de hond beter luistert, maar soms ook niet. Ik ken ook stellen waarbij het echt gelijk opgaat en de hond naar allebei even goed luistert.

Maar in ieder geval kiest de hond uiteindelijk zelf, dus maak je er niet te druk om en forceer niets.

Geniet vooral van de komst van de hond!

Ik moet echt om jullie lachen!

Mijn man heeft nooit een hond gehad, zelfs niet als kind (eigenlijk helemaal geen dieren, want zijn broer was allergisch voor haren), maar hij ziet inderdaad vooral de grote speelsessies en zo voor zich! ^^ Dat is ook leuk, ik weet zeker dat de hond het zal waarderen! Ik hou er zelf ook van om lekker te stoeien met honden; ik heb me echt enorm vermaakt met de retriever van mijn oom toen ze 9-10 maanden was en we een maandje op haar pasten, maar ik heb mezelf beloofd om dat niet met die van ons te doen ^^

Ja, dit is inderdaad zijn eerste hond als volwassene. Vroeger bij zijn ouders thuis hadden ze trouwens wel honden, waaronder een Foxterriër waar hij het nog vaak over heeft (ik heb die hond zelf nog meegemaakt in zijn laatste levensjaar). Blijkbaar deed hij toen precies hetzelfde: veel stoeien en de hond constant een beetje uitdagen om een reactie uit te lokken... en tja, een Foxterriër reageert natuurlijk hartstikke fel en snel, hè! 😅 Maar ze waren blijkbaar dol op elkaar, ook al vertelde mijn man dat hij als kind meer dan eens een flinke knauw heeft gehad (en daar kan hij nu nog steeds om lachen...).

Kortom, hij is eigenlijk nooit veranderd: nog steeds een groot kind 😁

@Balista :

Ah ja, daar lijkt het inderdaad op! Dat is het precies! Is het voor jouw man ook zijn eerste hond? 😉

Die van mij zegt dat Rio hem als zijn speelmaatje ziet 😁

@Flip: we lijken wel hetzelfde soort koppel zo te zien 😁

Mijn man klaagt er ook over dat Pin-Up vaker tegen hem opspringt dan tegen mij of dat ze soms minder goed naar hem luistert... maar hij zoekt het zelf op! We spelen echt op een heel andere manier met haar.

Bij mij zijn het vooral apporteerspelletjes en speurwerk. De rest van de tijd zijn het heerlijke wandelingen zonder gedoe waarbij ze lekker los kan lopen, en natuurlijk veel knuffelen. Dat is het. Mijn man daarentegen stoeit met haar of zet haar op schoot als een klein kind (en Pin-Up vindt dat natuurlijk geweldig 🙄)... en hij plaagt haar ook veel (maakt bijvoorbeeld rare geluidjes zodat ze helemaal druk wordt en daar moet hij dan hard om lachen). Niet gek dus dat haar reacties en verwachtingen bij hem heel anders zijn...

Eigenlijk is het vooral onze eigen perceptie en ons eigen woordgebruik waardoor we een situatie bestempelen als "één baasje".

Ik denk eerder dat een hond altijd probeert de situatie naar zijn hand te zetten en zich simpelweg aanpast aan elk individu. Hij reageert dus anders afhankelijk van wie hij voor zich heeft. Als mijn hond nog steeds tegen mijn partner opspringt en niet tegen mij, of als hij bij mijn partner nog steeds zijn tanden gebruikt en bij mij niet, dan komt dat niet zozeer doordat ik de "enige echte baas" ben, maar eerder doordat mijn partner vanaf het begin niet consequent is geweest... De signalen waren niet hetzelfde, en daarom is het gedrag nu ook anders...

Bij ons had Rocky, de hond van mijn moeder, echt maar één baasje (maar hij had dan ook een moeilijk verleden). Hij tolereerde me, en na verloop van tijd kreeg hij tenminste een klein beetje respect voor mijn commando's tijdens het wandelen. In het begin smeerde hij hem altijd als hij met mij was om in zijn eentje te gaan wandelen.

Gypsie en Dingo, mijn honden, hebben een voorkeur voor mij, maar ze luisteren ook naar de andere gezinsleden en zijn ook dol op hen.

Joyna, de hond van mijn moeder, vindt mijn moeder het leukst, maar luistert ook naar mij.

En dat terwijl ik degene ben die ze uitlaat en met ze speelt. Maar ja, zo werkt dat blijkbaar: ieder zijn eigen hond. Dingo heeft het zelf gekozen. Hij kwam binnen als het vijfde wiel aan de wagen en was van "niemand", maar hij heeft echt zijn best gedaan om een plekje bij mij te veroveren.

Allemaal, met uitzondering van Rocky, zijn ze sowieso erg gehecht aan elk gezinslid.

Mijn ouders hebben altijd honden gehad en het is me nooit opgevallen dat een van hen meer als 'baasje' werd uitgekozen dan de ander. Mijn vader nam meer de tijd voor de opvoeding en had een sterkere klik met ze, mijn moeder gaf het eten en had een heel duidelijke natuurlijke autoriteit. De tijd die er met de een, de ander of met allebei gewandeld werd, was waarschijnlijk ongeveer gelijk.

Toen mijn partner nog leefde, hadden we in het begin ieder onze eigen hond. Elke hond bleef zijn eerste baasje als belangrijkste aanspreekpunt zien. Bij de honden die daarna kwamen weet ik het niet zo goed; ik vermoed dat ze meer op mij rekenden omdat ik er vaker was, maar we stelden onszelf de vraag wie het 'hoofdbaasje' was eigenlijk nooit, waarschijnlijk omdat het niet echt opviel.

-

Ja, het wachten duurt nu wel heel lang hoor! We zouden hem eigenlijk op woensdag 9 december ophalen, maar uiteindelijk komt het de fokker beter uit op zondag de 6e... Ik denk dat die 3 dagen voor het spenen niet zoveel uitmaken, en het zijn toch weer 3 dagen minder wachten, dus het wordt zondag 🤭

Athos zal waarschijnlijk de neiging hebben om meer naar je toe te trekken, omdat je een vrouw bent. Als jij degene bent die hem voert, is dat zeker een pluspunt.

Aan de andere kant hebben sommige honden een mannelijke aanwezigheid nodig; ik denk niet dat je dat echt in de hand hebt. Eén ding is zeker: hoe meer tijd en aandacht je aan hem besteedt, hoe meer hij zich op jou zal richten.

Nog even geduld, de dagen zullen nu wel lang aanvoelen.