Onze Eurasier-pup is 's avonds agressief

@Constanze2108

Ik weet niet zeker of hij op dit moment, in dat kleine puppykoppie van 10 weken oud, daar echt al zo over nadenkt.

Als je me nou zou vertellen: mijn hond van 3 jaar staat grommend voor me als ik de keuken in wil, gaat hij dan denken dat hij de "overhand" heeft als ik de kamer uitloop? Dan zou mijn antwoord heel anders zijn, lol!

Maar deze kleine pup? Hij probeert waarschijnlijk gewoon wat energie kwijt te raken via een interactie met jou (weliswaar speels, maar nogal onbeheerst, en iets wat we volgens mij niet moeten aanmoedigen). Waarschijnlijk probeert hij helemaal geen territorium of bepaalde middelen op te eisen. Die kamer kan hem niks schelen, hij probeert je er niet uit te jagen, het gaat hem om jóú. In deze context wint hij er niks bij als jij de kamer uitgaat. Hij verliest juist alles.

Dus voor een pup van 10 weken lijkt deze aanpak me prima te werken.

Voor een pup van 10 weken dan... maar het werkt niet per se altijd, en het zal niet dezelfde betekenis voor hem hebben als je in een andere "conflictsituatie" de kamer verlaat.

Daarom vind ik het logischer om de hond te leren dat wanneer hij zich misdraagt, HIJ degene is die even apart wordt gezet (in een andere kamer, in zijn mand, etc.). Dat kun je later namelijk makkelijker toepassen op andere situaties en opvoedingsproblemen. Bijvoorbeeld... je hond van 10 maanden valt de visite lastig. Dan ga je niet aan al je gasten vragen om de kamer te verlaten. Maar je kunt hem wél vragen om rustig te worden, anders wordt hij even geïsoleerd.

Het enige voordeel dat ik zie in zelf "weggaan" in plaats van de hond vastpakken om hem apart te zetten, is dat je elk contact en elke interactie vermijdt. Die interactie is namelijk wel nodig als je hem naar een andere kamer moet brengen, en dat kan ervoor zorgen dat hij nog drukker wordt of het zelfs ziet als een bevestiging van zijn gedrag (hij wordt druk en jij geeft hem aandacht). Door zelf weg te gaan, kap je die opbouwende opwinding sneller af.

@Emla

Alleen is bijten in je baasjes geen spelen :)

Spelen in zo'n 'hysterische' bui, en dan ook nog eens na de maaltijd, is naar mijn idee niet echt gezond en moet je niet bepaald aanmoedigen.

Je hebt de rest van de dag nog tijd genoeg om te spelen!

Trouwens, toen mijn pup Basile (anderhalf jaar jonger) dit soort buien had, gaf mijn hond Léon hem gewoon een uitbrander.

Dat werkte alleen niet echt, want door het geblaf maakte hij hem juist nog drukker ^^'

Maar hij probeerde hem in ieder geval wel te laten stoppen.

Bedankt allemaal voor jullie snelle reacties!

Wat betreft het de kamer uit gaan (wij kunnen eigenlijk alleen naar boven, omdat we een open woonkamer en keuken hebben), vraagt mijn man zich af of dit de hond niet het idee geeft dat hij boven ons staat qua hiërarchie, omdat wij de ruimte verlaten en niet hij. Is dat echt zo? Ik heb zelf het idee dat mijn man hier teveel als een mens redeneert en niet als een hond. Wat vinden jullie?

Ik blijf erbij dat hij gewoon met zijn menselijke gezin wil spelen en dat hij dat nodig heeft.

Kortom, blijf consequent en dan gaat het uiteindelijk wel over. Maar niet van de ene op de andere dag. Ik begin te geloven dat die "avondgekte" te maken heeft met de ontwikkeling van de hersenen en dat je het proces niet kunt versnellen; er is een soort vaste periode die je gewoon moet uitzitten, waarin het gedrag blijft aanhouden, wat je ook doet. Jammer dat hier niet meer onderzoek naar is gedaan (ik kon er weinig over vinden), want ik vind deze fase echt super interessant.

Natuurlijk, als het erger wordt en hij bijvoorbeeld ook in andere situaties agressief gedrag gaat vertonen, moet je contact opnemen met een trainer zodra de lockdown voorbij is.

Wat ik destijds heb gekozen en wat me het makkelijkst leek: hem afzonderen in een kamer, waarbij ik hem van tevoren waarschuwde voor wat ik ging doen, om hem (geleidelijk aan, het gebeurde niet van de ene op de andere dag!) de kans te geven om zelf weer rustig te worden.

Ik zei dus, ALTIJD met dezelfde stem, rustig, laag en zonder te veel emotie om hem niet nog meer op te fokken: word rustig of ik zet je apart. Ik wachtte 5 seconden en als hij niet rustig werd, zette ik hem in de daarvoor bestemde ruimte (bij ons: de keuken afgesloten met een traphekje, zo kon hij ons in de woonkamer nog steeds zien terwijl we ons ding deden, maar zonder de mogelijkheid om ons lastig te vallen. Dit is echt ideaal en naar mijn mening beter dan hem in een echt dichte kamer opsluiten). Terwijl ik hem erheen bracht, herhaalde ik de zin "ik zet je apart", zodat hij de betekenis goed begreep. Ik hield hem vast bij zijn halsband (zonder ruw te zijn) om hem naar de keuken te brengen. Maar als je hond reageert als je de halsband probeert te pakken door te happen of te bijten, kan het slim zijn om na het wandelen de riem aan te laten en over de grond te laten slepen. Zo kun je hem op het juiste moment makkelijk daaraan vastpakken.

Heel vaak begon hij inderdaad weer met hetzelfde liedje zodra hij weer terug de woonkamer in mocht. Geen probleem. Zoals ze zeggen: herhaling is de kracht van de boodschap. We begonnen gewoon weer opnieuw, met precies dezelfde zin ("word rustig of ik zet je apart"), dezelfde intonatie en precies dezelfde consequentie ("ik zet je apart") als hij niet kalmeerde. En dit keer laten we hem wat langer zitten, want blijkbaar was de vorige keer te kort voor hem om weer tot rust te komen.

Je kunt eventueel wat spullen neerleggen waar hij zich op kan uitleven in de kamer waar je hem apart zet. Bij mijn tweede pup (die overigens veel minder heftige "gekke buien" had en alleen maar overal rondsprong zonder ons "aan te vallen"), liet ik bijvoorbeeld oude kartonnen dozen liggen om te slopen (doe dit niet als je hond het karton opeet, vanwege verstikkingsgevaar). Een gevulde Kong werkt ook prima. Of verstop anders wat brokjes in de hoekjes van de kamer. Natuurlijk is het beter dat dit alles al klaarligt in de "afzonderingsruimte" voordat je hem daarheen brengt. Het is niet de bedoeling dat hij het gevoel krijgt dat je hem dingen geeft om hem te kalmeren (dat zou voor mijn gevoel te veel lijken op een beloning voor zijn gedrag); hij moet ze gewoon "toevallig" tegenkomen.

Wie zijn toch die fokkers die hun kopers adviseren om pups zonder enige overgang in een bench op te sluiten en hun gejank te negeren? Hoe kun je een pup die je zelf op de wereld hebt zien komen nou zo'n start in zijn nieuwe huis toewensen?

Je bent niet de eerste die dit vertelt, maar het is wel behoorlijk zorgwekkend.

Een bench moet je, als je die al wilt gebruiken bij de opvoeding, heel geleidelijk introduceren om geen doodsangst of stress te veroorzaken!

Wat de rest betreft: wat je beschrijft is vrij klassiek. Het zijn de "gekke vijf minuten" in de avond die veel pups hebben (vaak net na het uitlaten!).

Die van jou vertoont wel vrij "agressief" gedrag (heb je echt het idee als je naar hem kijkt dat hij je pijn wil doen, of is het gewoon ongecontroleerd spel?), terwijl andere pups alleen maar door het huis sjezen en het hele meubilair verbouwen.

De mijne zat me door het hele huis achterna in een staat van grote opwinding (hij probeerde ook tegen mijn been op te rijden) en blafte nogal nerveus (bijna agressief) als ik hem wegduwde. Ik zal niet liegen, destijds bracht me dat behoorlijk van mijn stuk en vroeg ik me af of mijn hond niet een of andere losgeslagen gek zou worden. Maar de rest van de tijd was hij superleuk.

Pas veel later, door er met andere eigenaren over te praten, besefte ik dat dit avondlijke "doorslaan" heel gewoon is bij pups en zich op verschillende manieren kan uiten. Het lijkt wel of ze alle zelfbeheersing verliezen, alsof ze bezeten zijn.

Nou, ik zal met het einde beginnen: bij die van mij is het overgegaan en hij is geen valse hond geworden ^^ Ook al is het wel een vrij zenuwachtige hond.

Ik heb geen "wonderlijke tip", maar het eerste punt is dat dit niet (of in ieder geval niet per se) te maken heeft met te weinig beweging.

Integendeel, ik heb eerder de indruk dat het een manier is voor de pup om een teveel aan stress, frustratie of opwinding die gedurende de dag is opgebouwd eruit te gooien door het letterlijk te laten "ontploffen".

Dat betekent niet noodzakelijkerwijs dat hij overprikkeld is, maar het is in ieder geval geen reden om hem nóg meer te stimuleren.

Je aanpak lijkt me prima, je moet alleen wat consequenter zijn. Dat wil zeggen: hem in een andere kamer zetten OF zelf de kamer uitgaan zodra de eerste tekenen van de bui zich voordoen (laat het niet escaleren door hem te negeren in de hoop dat het vanzelf stopt). Kies één techniek en houd je daaraan, gebruik ze niet allebei door elkaar.

Wat als je de maaltijd geeft via een spelletje? Een snuffelmat, een Kong (Wobbler)... enz. Zo neemt hij de tijd om te eten, is hij lekker bezig en kan hij zijn energie kwijt ;)

Hoi Emla,

ik zat net ook al te denken of ik niet eerst even lekker met hem moet spelen voor het eten. Ik ga het morgen proberen om te kijken of dat wat uitmaakt en ik houd je op de hoogte.

Hoi @Leeleebijou,

het lukt ons echt niet om hem te negeren. Ik was vergeten te zeggen dat het op z’n ergst is wanneer we op de bank voor de tv zitten. Hij springt tegen ons op, op de bank, bijt en stopt totaal niet als we hem negeren (en dat lukt ons ook niet, want het doet echt pijn). Hij heeft genoeg spullen om op te kluiven (kauwbotten, kalfshoef, een flostouw, een "Kong"-botje met wat lekkers), maar op die momenten kan het hem niks schelen; hij pakt ze voor 5 seconden aan en richt zich dan weer op ons.

Behalve hem 30 minuten alleen in de woonkamer laten, zou ik het ook niet weten 🤧