Onze Eurasier-pup is 's avonds agressief

Dat is deels wat ik probeer uit te leggen als ik zeg dat het gaat om (emotioneel) ontladingsgedrag en niet specifiek om het kwijtraken van energie (omdat de hond niet genoeg beweging zou hebben gehad).

De hond ontlaadt hiermee frustratie, ongemak of stress, wat niet per se abnormaal is (het hoort bij het leven van een pup in een wereld vol prikkels), maar het is op die leeftijd simpelweg de enige manier die hij heeft om te 'ontladen'.

Het is dan ook niet zo gek dat pups dit gedrag vaak vertonen na een wandeling. Een wandeling is intensief en spannend; dat is een heleboel om te verwerken voor zo'n kleine pup :)

Het is mogelijk Kainate dat het ''alleen'' dat is, maar zo jong, nog maar net bij de fokker vandaan, en dan meer tijd besteden aan hard bijten dan aan rondrennen als een gek, zich niet laten afleiden (speeltjes...) en na een tijdje apart gezet te zijn weer opnieuw beginnen met bijten... Het lijkt nogal aan te houden, langer dan het beeld dat ik heb van die dolle puppy-buien. Misschien duurt het bij de pup van de topicstarter eigenlijk niet zo lang, misschien wordt er "niet goed mee omgegaan" waardoor het blijft duren, of misschien duren die dolle buien soms langer dan ik denk...

Ik weet het niet, maar iets doet me vermoeden dat het vooral om stress gaat... ik kwam net dit (artikel) tegen dat deels uitlegt waar je het over hebt, en er staat ook dit:

"Dit kan ook een manier zijn voor het dier om stress te ontladen die hij gedurende de dag heeft opgebouwd, of een manier om aan te geven dat het gebrek aan lichaamsbeweging merkbaar wordt"

Als hij probeert te ontstressen, is hem apart zetten dan misschien niet de oplossing? Dat is de vraag die ik me stel, en ook waarom hij dan precies stress heeft, áls dat het geval is...

https://animalaxy.fr/votre-chien-se-met-soudain-a-courir-partout-comme-un-fou-cela-a-un-nom/

@hben

"Speeltjes laten liggen, alternatieven aanbieden (zoals de tuin...), voor mij is dat nog steeds begeleiding"

Ja, in die zin zijn we het met elkaar eens!

"Hij richt zich vooral op zijn baasjes, het is dus heel gericht en intens, en bovendien bijt hij zo hard dat ze er bang van worden (terwijl je bij een pup die zijn gekke bui heeft, vaak eerder moet lachen?)"

Ja, bij de meeste honden uit dat "gekke kwartiertje" zich op een heel onschuldige manier, de bekende "zoomies" (FRAPs = frenetic random activity periods): https://youtu.be/ISJ-x39-0Qs

Maar niet bij allemaal... ik vermoed dat het nogal afhangt van de dominante "motorische patronen" van de hond... je ziet bijvoorbeeld vaak jonge borders die hun baasjes besluipen en zich op hun kuiten storten om daar fanatiek in te happen voordat ze (al dan niet) in een zoomie schieten!

Léon had ook een nogal agressief "gekke kwartiertje" - hij blafte bijvoorbeeld heel zenuwachtig, probeerde te happen maar dan met het puntje van zijn tanden - ik werd er niet echt bang van, maar ik snap dat het baasjes die hun eerste hond hebben uit hun evenwicht kan brengen. Hij rende niet zomaar alle kanten op als een gek, maar was gewoon geobsedeerd door het idee om me te besluipen.

Trouwens, katten hebben ook van die gekke kwartiertjes. Ik herinner me een klein katje dat ik had opgevangen, dat 's avonds in een zoomie vloog, maar op sommige momenten besloot om van koers te veranderen en onze voeten aan te vallen, en hij beet best hard, dat deed echt pijn!

Wat me aan een "gekke kwartiertje" doet denken in het bericht van de topicstarter, is het feit dat het altijd op hetzelfde moment van de dag gebeurt: 's avonds. Dat zie je vaak bij pups. Ik weet niet waarom, maar ik vermoed inderdaad dat het een overblijfsel is van hun evolutie als roofdier.

Als ze ouder worden kan het fenomeen blijven bestaan, maar het lijkt minder aan vaste tijden gebonden te zijn (en vooral: normaal gesproken leert de hond om die energie op een goede manier kwijt te raken, dus zonder zijn baasjes aan te vallen...)... bij die van mij wordt het getriggerd door grote open vlaktes, nat gras, zand...

En hoppa, gemeld!

Als ik het eerste bericht nog eens goed lees, vraag ik me af of dit wel echt van die typische puppy-'gekkigheidjes' zijn die hij nu beleeft. Is hij daar niet wat te jong voor? Nog niet groot genoeg, nog niet genoeg gewend om zich zo te laten gaan?

Nou ja, ik weet het ook niet. Misschien is het "gewoon" stress die hij ontlaadt? Om een of andere reden die ik niet ken...

Tijdens die 'gekke uurtjes' rent een puppy meestal toch alle kanten op? Maar dat doet hij juist niet. Een pup springt van de ene activiteit naar de andere, van het ene idee naar het andere in een fractie van een seconde, zonder per se zijn baasjes aan te vallen. Wat hij doet heeft vaak totaal geen zin, toch?

Hij richt zich vooral op zijn baasjes, het is dus heel gericht en ook nog eens behoorlijk fel; hij bijt zo hard dat ze er bang van worden (terwijl je om een puppy die zijn gekke uurtjes heeft, meestal eerder moet lachen, toch?)

Ben had eigenlijk maar heel weinig van die bekende 'dolle uurtjes'. Als het al gebeurde, was het heel mild en duurde het niet lang. Bovendien was hij prima in goede banen te leiden, maar goed. Voor ons was het duidelijk dat het deels te maken had met zijn wandelingen; die waren dan óf te lang óf juist te kort, waardoor hij zich even moest ontladen.

Begeleiden en sturen, stap voor stap, betekende vooral: de pup niet zó erg negeren dat je hem isoleert, hem in een kamer opsluit en wacht tot het overwaait.

Speeltjes laten liggen, alternatieven aanbieden (zoals de tuin...), dat valt voor mij allemaal onder begeleiding. Het is niet de bedoeling dat je zo'n jonge pup aan zijn lot overlaat, zodat hij in zijn eentje rustig moet worden als een grote jongen, want dat is hij simpelweg nog niet.

Léon was trouwens wel wat ouder toen dat begon (meer rond de 4 maanden). En "hard"? Nee, dat vind ik niet. Het hangt er maar net vanaf hoe je het brengt; je hoeft het niet per se als een "straf" te zien, zeker in het begin niet. Je kunt de pup prima iets geven om zich mee bezig te houden op de plek waar je hem laat, dan is het veel meer een heroriëntatie. Bij Basile (hoewel zijn dolle buien veel minder erg waren, er was geen sprake van agressie) konden we ook gewoon de tuindeur voor hem opendoen zodat hij alle kanten op kon rennen en in z'n eentje z'n ei kwijt kon. Maar in ieder geval niet op ons. Op dat soort momenten is de hond voor mij meer aan het ontladen dan echt aan het spelen (er is geen communicatie) en ik vind het echt belangrijk dat hij leert om dat verschil te zien. Prima om energie te lozen door rondjes te rennen, karton te versnipperen, enz... maar niet door je eigen baasjes als "prooi" te gebruiken :)

Wat betreft het meegaan in die dolle buien ben ik sceptisch. Er zijn tegenwoordig zoveel honden met een gebrek aan zelfbeheersing, dat ik bang zou zijn om dat juist te stimuleren door in dat spel mee te gaan. Nou ja, ook al is een Eurasiër in dit geval niet echt het meest risicovolle ras.

Vooral als ik zie hoe een volwassen hond daarop reageert (het is altijd boeiend om te zien hoe honden onderling reageren)... Léon (mijn oudste) accepteert het in ieder geval totaal niet als Basile zijn gekke kwartiertje heeft (dat gebeurt hem nog steeds wel eens op zijn 18 maanden, gelukkig is het bij hem wel schattig). Hij probeert hem in een hoek te drijven zodat hij kalmeert, en dat is al weleens uitgelopen op een knokpartij.

Als een volwassen hond (de mijne tenminste, die wel een geval apart is met een sterk herdersinstinct waardoor hij heel heftig reageert op opwinding bij anderen) dit niet "toelaat" en niet in dat spel meegaat, moeten wij dat dan wel doen?

Wat trouwens interessant is, is dat Léon echt reageert op de eerste tekenen van die "emotionele ontlading". Zodra hij de blik van Basile ziet veranderen, zijn staart omhoog gaat of zijn haren overeind gaan staan, reageert hij direct door hem in een hoek te blokkeren, nog voordat Basile überhaupt is begonnen met rennen.

Sinds kort vallen de "overgebleven" gekke kwartiertjes van Basile trouwens altijd samen met het thuiskomen na een wandeling... terwijl die "wandelingen" vlak voor de lockdown regelmatig trektochten van wel 4 uur waren... voor mij heeft het dus echt niets te maken met een gebrek aan beweging.

Ik denk dat je die 'gekke buien' ook moet accepteren (of zelfs 'omarmen'), in ieder geval tot op zekere hoogte, en ze een beetje moet sturen als dat kan, stapje voor stapje...

Als ik het goed begrijp, is er een probleem met flink bijten/happen en een pup die 's avonds erg onrustig is. Dat zijn dus twee problemen die soms tegelijk spelen, maar niet altijd? Wat ik vooral wilde zeggen over het happen (en alleen daarover): als je de kamer uitloopt (auw!/ik ga weg/denk er maar eens over na...), hoef je niet een half uur weg te blijven, maar echt maar heel even. Voor de onrust zou ik adviseren om te oefenen met de mand, ook al helpt dat niet direct. Ook zou ik doen wat al is voorgesteld: de voertijden veranderen, een spelletje doen voor of na het eten, enzovoort... maar ik zou de pup (van nog geen drie maanden) niet per se afzonderen, zeker niet zo lang. Ik snap dat dit voor die van jou het beste werkte, maar als eerste aanpak zou ik het zelf niet zo doen. Dat betekent niet dat het niet kan, maar ik vind het eerlijk gezegd een beetje aan de harde kant.

@hben

Ik denk dat mandtraining een beetje lastig is in dit soort "fases".

Als deze pup er net zo aan toe is als Léon tijdens zijn dolle buien 's avonds, dan is hij totaal onbereikbaar, met een blik op oneindig, alsof hij bezeten is.

Maar ja, het is in ieder geval goed om daar nu alvast rustig aan mee te beginnen :)

Ook al zal het commando waarschijnlijk pas over een paar maanden echt bruikbaar zijn om je hond te "sturen" als hij te druk is.

Wat betreft de duur van de time-out of afzondering... Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring spreken, maar in mijn geval moesten die echt lang zijn (makkelijk 20 minuten), anders kwam de hond niet genoeg tot rust (en begon hij meteen weer opnieuw). Je moet goed begrijpen dat hij zo ontzettend opgewonden was dat hij niet echt meer voor rede vatbaar was. Hij was dus niet direct in staat om de link te leggen tussen zijn gedrag en de sociale afzondering. Voordat het een "straf" is die de hond ook echt als zodanig begrijpt (als ik druk doe, word ik alleen gelaten), is weglopen of de hond afzonderen vooral een managementmethode om te voorkomen dat de hond zichzelf versterkt in zijn gedrag. Na verloop van tijd gaat het kwartje wel vallen, maar dat heeft tijd nodig. En vooral: na verloop van tijd gaat hij zich aanpassen aan het ritme van zijn baasjes. Dan vindt hij het heerlijk om 's avonds lekker warm bij je voeten te liggen in plaats van alle kanten op te vliegen, en gebruikt hij andere momenten op de dag om zich uit te leven en te spelen (het blijft natuurlijk essentieel om met de pup te spelen en hem te leren zichzelf te beheersen tijdens het spel, maar voor mij is er een tijd voor alles, en dat moment van totale kortsluiting is daar niet het juiste moment voor).