Onze Eurasier-pup is 's avonds agressief

Hoi @Nordic Attitude en de rest,

ik heb de video goed bekeken en dat komt overeen met wat ik zag in een opvoedingsvideo van een kleine Samojeed door een trainer van het Franse '30 millions d'amis'. Hij gaf een kneepje in de nek en hield de snuit dicht om het happen te stoppen, totdat de Samojeed uiteindelijk de hand ging likken in plaats van te bijten.

Ik heb nog een andere vraag: Waarom hebben we het altijd over een "oertype" (primitieve hond), terwijl de Eurasier in de groep "keeshonden en oertypen" valt? Het lijkt mij dat hij meer weg heeft van een keeshond (kruising Chow-Chow, Wolfsspits, Samojeed) dan van een oerhond of noords type, toch? Bovendien was het bij het creëren van het ras de bedoeling om de "ideale" gezinshond te fokken, dus dat is heel wat anders dan een noordse hond of een Akita (die ik als beginnend baasje trouwens nooit had genomen). Daarom vraag ik me af of je hem moet opvoeden als een "noordse hond" of dat hij meer weg heeft van een keeshond, of is het lood om oud ijzer? Om even terug te komen op het punt dat je nooit mag opgeven: hoe doe je dat concreet? Als hij niet gaat "zitten", blijf je dan aandringen tot hij het doet? Want ten eerste is het een puppy en begrijpt hij nog niet alles perfect, en ten tweede: wat doe je als hij zich omdraait zonder te gaan zitten en er vandoor gaat? Moet je er dan achteraan rennen???

Ik lees ook steeds de uitdrukking "een ijzeren vuist in een fluwelen handschoen" als het om de opvoeding gaat. Kan iemand mij concreet uitleggen wat dat betekent? Liefst met wat voorbeelden van situaties en hoe je dan moet reageren. Ontzettend bedankt voor jullie geduld met mij!

Deze video is echt niet compleet @Nordic Attitude als je niet laat zien met hoeveel liefde en geduld een teef de tijd neemt om de buikjes van haar puppy's te likken, terwijl ze helemaal ontspannen zijn en het gewoon toelaten.

Er is een bepaalde relationele geschiedenis tussen een moeder en haar jong. Zoals in dit voorbeeld: https://www.youtube.com/watch?v=ujgopjFCyzM

Dit gebaar van deze hond naar haar puppy's komt niet zomaar uit de lucht vallen; het hoort bij een heel specifiek relationeel kader.

Het heeft niets te maken met het idee dat je ineens je puppy tegen de grond moet drukken om het happen of rijden te stoppen, en daar kracht bij gebruikt. Deze hond gebruikt trouwens helemaal geen kracht om de puppy hier op zijn rug te krijgen. Ze doet alsof ze hem in zijn nek grijpt en de puppy gaat zelf liggen. Ze houdt hem daarna wel vast, maar hij ging uit zichzelf liggen.

Nog een video die laat zien hoeveel geduld een moeder kan opbrengen:

https://www.youtube.com/watch?v=08einOI3wlo

Ze zou hem zo uit het niets bij zijn nek kunnen grijpen en hem op de grond kunnen dwingen. Dat doet ze niet.

Een mens die niet zo begaafd is in hondentaal aanraden om dit na te doen, is volgens mij een grote fout.

Een klein voorbeeldje om te laten zien dat "je hond op zijn rug leggen" op zich niet zoveel zegt. Het is juist de hele communicatie eromheen (die we niet altijd even goed beheersen) die deze actie betekenis geeft en ervoor zorgt dat het goed wordt begrepen.

https://youtu.be/C-TNMBL1U9M

In deze video zie je dat kleine zwart-witte hondje de andere een paar keer op zijn rug "drukken". Nou ja, "drukken"... hij doet het net zoals een professionele worstelaar dat doet. Het is pure show. De ander laat zich gewoon op de grond drukken. Het is niet echt de kracht van de zwart-witte hond die hem op zijn rug krijgt; de ander werkt gewoon volledig mee.

En toch... dit is allemaal spel.

Afhankelijk van hoe je je puppy op zijn rug legt, zou hij zomaar kunnen denken dat je met hem wilt spelen.

Of dat je hem zomaar aanvalt, dat kan ook.

De kans dat hij begrijpt dat je dit doet om het bijten te corrigeren is eigenlijk best klein, zeker als je niet de volledige communicatie eromheen onder de knie hebt.

Als je een voorbeeld wilt van een echt agressieve "pin", kijk dan hier naar deze VOLWASSEN wolven in gevangenschap: https://youtu.be/1okpf8B73Wc

Weet je wel zeker dat je al die communicatie eromheen echt helemaal beheerst?

Een heel simpel voorbeeld: toen mijn broer laatst bij mij thuis met de herder aan het spelen was, had hij de neiging om hem extra te aaien of meer contact te maken zodra de hond op zijn rug rolde. Omdat hij de hond niet kende, dacht hij dat het tonen van de buik betekende dat hij om "meer" vroeg. Maar ik weet hoe hij in elkaar zit (ik ken zijn trekjes en gezichtsuitdrukkingen) en zag juist dat hij zich een beetje "overweldigd" voelde door de aanwezigheid en de postuur van mijn broer. Dus ik vroeg hem soms om wat gas terug te nemen en hem wat ruimte te geven.

Deze hond kan ook prima op zijn rug rollen omdat hij over zijn buik gekriebeld wil worden, maar dan is zijn houding net even anders.

Er zijn veel van dit soort kleine dingetjes die onbeduidend lijken, maar die – als ze constant worden herhaald – behoorlijk wat spanning kunnen veroorzaken.

Je moet je gewoon bewust zijn van hoe gevoelig de hond is. Als hij al onder de indruk is van iemands stem of postuur (zoals bij mijn broer), dan ga je hem niet ook nog eens claimen. Terwijl dat in een andere context weer helemaal prima zou zijn...

Dit soort verkeerde interpretaties kunnen gaan over het algemene karakter van de hond. Buck (die bewuste herder) heeft een enorme grote bek, maar toch... het is een ontzettend gevoelig dier dat je eerst echt op zijn gemak moet stellen voordat je ook maar een beetje autoriteit kunt tonen. Dit in tegenstelling tot mijn teefje: zij probeert de boel niet te imponeren met allerlei vertoningen, maar ze kan er juist heel goed tegen (en heeft het soms zelfs nodig) om een beetje direct aangepakt te worden.

Het zal je dus wat tijd en observatie kosten om je kleintje echt goed te leren kennen, maar dat gaat je zeker lukken! :-)

Maar ga niet halsoverkop dingen doen die je op een nogal kunstmatige manier doet zonder dat je de hond echt begrijpt.

Om nog even terug te komen op wat Lorna zegt: het is niet zozeer onderdanigheid die "achterhaald" is, maar wel het feit dat je je hele opvoedingsmethode daarop baseert. Je probeert dan die onderdanigheid te krijgen door hondengedrag na te bootsen dat we eigenlijk maar half begrijpen en waarvan we alleen hebben onthouden wat ons goed uitkwam.

Van de situatie waarin een hond op zijn rug ligt voor een andere hond, hebben mensen onthouden dat je de andere hond met geweld op de rug moet duwen om hem te onderwerpen en zo een rangorde te bepalen.

Zonder erbij stil te staan dat deze onderdanige houding heel vaak een initiatief is van de hond die zich onderwerpt, binnen een hiërarchie die al is vastgesteld. Soms wordt hij daar wel sterk toe aangezet door de andere hond, bijvoorbeeld door een greep aan de zijkant van de nek, maar hij wordt zelden met geweld gedwongen terwijl hij zich actief verzet.

Mensen vergeten ook dat het gaan liggen voorafgegaan wordt door talloze signalen die een mens niet zomaar kan nadoen.

Ook wordt er niet over nagedacht wanneer je moet stoppen met de handeling, zodat het nog logisch blijft voor de hond.

Enzovoort, enzovoort.

Het goede nieuws is dat honden prima in staat zijn om "mensentaal" te begrijpen als je het methodisch aanpakt. Je hoeft dus echt niet te proberen om honden na te bootsen als de kans groot is dat dit verkeerd wordt begrepen.

Ik begrijp dat het frustrerend is om te horen dat je dierenarts niet echt deskundig is op het gebied van hondengedrag, maar het is helaas een feit dat maar weinig dierenartsen dat zijn. Er is binnen de beroepsgroep zelfs een verrassend gebrek aan interesse voor dit onderwerp. Dat iemand fan is van 'alternatieve methoden' is bovendien geen enkele garantie voor een kritische blik.

Wat je dierenarts je heeft aangeraden is de zogenaamde 'alfa-rol'. Zo'n alfa-rol komt onder honden wel voor, maar lijkt totaal niet op de menselijke imitatie die ervan gemaakt is (een dwanggreep waarbij de mens niet weet wanneer hij de 'druk' moet wegnemen, zoals hierboven al uitgelegd). Je ziet het ook zelden tussen een volwassen hond en een pup, omdat volwassen honden meestal eindeloos geduld hebben met kleintjes. Je bent geen hond, en door op deze manier 'hondentaal' te proberen te spreken zonder de nuances te kennen, communiceer je waarschijnlijk dingen die totaal onbegrijpelijk zijn voor je pup, wat alleen maar stress oplevert.

Vergeet niet dat je hond nog een baby is, volop in de groei. Je zegt dat wat je nu probeert niet werkt, maar het is heel normaal dat het niet meteen resultaat heeft.

Hoi Constanze,

Maak je niet te druk, het gaat je lukken!

Probeer conflicten met je puppy even te vermijden tot het einde van de lockdown, totdat je wat concretere begeleiding krijgt. Blijf hem intussen goed observeren en verdiep je bijvoorbeeld in kalmerende signalen (die zijn echt heel nuttig).

Verder denk ik persoonlijk helemaal niet dat onderwerping 'niet meer van deze tijd' is; dat is het probleem niet, dat probeerde ik eerder al uit te leggen. Onderwerpen, tegen de grond drukken, bij het nekvel of de snuit grijpen, een snauw geven, enzovoort: dit zijn allemaal gedragingen die honden onderling ook vertonen. Ik wil alleen benadrukken hoe belangrijk het is om de hondentaal echt goed te begrijpen voordat je dit soort gebaren als mens gaat gebruiken. In jouw geval (met je eerste puppy) kan dat dus nogal riskant zijn.

Hoi allemaal,

We weten het nu echt even niet meer! Onze dierenarts is jong en richt zich vooral op alternatieve methodes (homeopathie, vaccins zonder aluminiumzouten...), maar jullie zeggen dat ze ons methodes laat gebruiken die hartstikke ouderwets zijn. Het probleem is dat methodes zoals negeren en afzonderen bij hem niet werken. Om even antwoord te geven op de vraag over de speeltijd: we bieden hem eigenlijk altijd iets aan zodra hij wakker is. Balletjes gooien, trekspelletjes met een flostouw, met de Kong gooien, tikkertje spelen, door een tunnel rennen, een waterflesje met rijst of de snuffelmat. (Met die laatste twee vermaakt hij zichzelf meestal wel, terwijl wij een oogje in het zeil houden). Die sessies duren niet lang, een minuut of 5, want dan is hij er klaar mee en gaat hij in een hoekje liggen. Wat betreft het wandelen: we gaan 's ochtends en aan het einde van de middag een flink stuk met hem lopen, zo'n 20 tot 30 minuten in zijn eigen tempo. Daarnaast laten we hem 's ochtends, 's middags, 's avonds en laat op de avond even uit voor zijn behoefte. Is dat te veel? Of juist te weinig? Met de commando's zijn we een beetje laks (behalve 'zit', 'hier' en 'los'). Omdat hij bijt, knuffelen we hem vooral als hij rustig is of op de grond ligt. Wat slapen betreft: hij ligt nooit in zijn mand, maar overal op de tegels, midden in de kamer, soms in de open keuken, onder de tafel, naast de bank, naast zijn mand... Moeten we hem aanleren om in zijn mand te slapen en zo ja, hoe doen we dat? Ik heb het idee dat hij de koelte van de vloer gewoon lekkerder vindt...

Caroline langes (en al je handlangers), in plaats van reclame te maken en meteen de boel te verbieden, waarom geef je niet gewoon eens wat advies??

Probeert hij de baas te worden? Ik denk eerder dat hij grenzen opzoekt of verlegt, zeker als die er niet zijn (je moet ze wel stellen, want grenzen geven juist rust). Tegelijkertijd denk ik dat hij ook meer 'bezig' is met het verwerken van zijn emoties (een bepaalde stress of spanning, vooral 's avonds; dat hij tegen je aan schuurt komt daar waarschijnlijk door, dat is tenminste mijn mening). Hij begrijpt niet wat je hem probeert te zeggen, vooral als het niet aansluit bij zijn begripsniveau of zijn emotionele toestand...

Als je hem niet genoeg uitlaat of niet op genoeg verschillende plekken komt, dan moet je dat inderdaad aanpakken.

Wat die bench betreft, denk ik ook dat het best kan dat hij daar wat 'gevolgen' aan heeft overgehouden.

Om zijn angstniveau te verlagen, moet je een goede band met hem opbouwen. Ik weet niet meer of je het al had gezegd: wat doen jullie zoal samen in huis? Spelen jullie? Wat voor spelletjes dan? Hoe lang en op welk moment van de dag? Rust hij overdag wel goed uit? Knuffel je hem uitgebreid? Gebeurt dat wanneer hij naar jou toe komt of roep je hem daarvoor? Het zou helpen als je wat meer vertelt over jullie relatie en de band met de rest van het gezin.

Hij ziet waarschijnlijk geen andere honden vanwege de lockdown? Heb je vrienden met honden, zodat hij die kan ontmoeten zodra dat weer kan?