Hulco is er niet meer ....
Ik heb nog om bevestiging gevraagd bij de dierenarts en ze bevestigde dat dit inderdaad het beste was om te doen. Zijn tumor was al vergevorderd. Ze zei dat we geluk hadden dat we hem nog drie maanden bij ons hebben kunnen houden nadat het ontdekt was...
Mijn kanjer lag op de bank toen ze kwam. Hij vond het altijd geweldig als er mensen over de vloer kwamen en was dan superenthousiast. We moesten hem tegenhouden zodat hij niet van de bank af zou springen, want dat wilde hij: ze uitgebreid gaan begroeten (de assistente was er ook bij)... Het viel net in een week dat mijn eigen dierenarts met verlof was, dus het was een waarnemer. Ze schoor een stukje van zijn achterpoot om het infuus aan te leggen terwijl we hem vasthielden. Mijn grote kerel gilde het uit en schoot overeind op een manier die ik nog nooit heb gehoord, veel harder dan wanneer je per ongeluk op de poot van een dier gaat staan. Volgens mij deed ze hem echt ontzettend veel pijn en kwam het niet door de angst, wat zij beweerde...
Via het infuus diende ze de narcose toe. We hebben even gewacht, maar hij was erg onrustig en het had geen effect, dus nog een dosis erbij. Daarna bleef hij zijn kop maar van links naar rechts draaien en was hij aan het kwijlen. Na een tijdje, terwijl we tegen hem praatten en hem aaiden, stopte hij daarmee en leek het alsof hij naar denkbeeldige dingen keek. Ze koos er daarna voor om het laatste middel in zijn voorpoot te spuiten. Hij leek de naald niet te voelen en binnen een seconde was hij voor altijd ingeslapen....
Misschien vergis ik me, maar voor mijn gevoel had de euthanasie — in ieder geval het eerste deel ervan — anders moeten verlopen en had hij niet zo hoeven gillen.
Dat is het.
