Mijn hond laat zich niet meer aaien, wie heeft de oplossing?

Goedenavond,

Sorry, ik ga even eerlijk en misschien wat direct tegen je zijn.

Het begin van je bericht schetst een hond-mens relatie die gebaseerd is op macht. Misschien heb je zelf niet het idee dat dit zo is, maar waarom rechtvaardig je jezelf dan over hoe goed je hond gehoorzaamt? Wat heeft dat te maken met het waarderen van een aai van jouw kant?

Ik hoop niet dat je denkt dat alleen omdat je hond je, zoals je zelf zegt, op je wenken bedient, hij ook automatisch je genegenheid begrijpt of waardeert?

Het gevoel van welzijn of plezier heeft namelijk helemaal niets te maken met gehoorzaamheid.

Mijn honden gehoorzamen mij niet blindelings, en daar ben ik hartstikke blij mee. Het is een bewuste keuze voor onze relatie: ze de ruimte geven voor een eigen wil, om in te stemmen, zelf na te denken en zodat ik echt met ze kan communiceren.

Mijn hond hield vroeger totaal niet van aanrakingen of knuffelen, maar nu is dat precies andersom. Waarom? Omdat ik de tijd heb genomen om naar haar te luisteren, haar te vragen of ze wel behoefte had aan een aai, en te ontdekken wat zij fijn vond. Zo hebben we stapje voor stapje terrein gewonnen en het kroelen uitgebreid naar haar hele lichaam. Ik zag het ook wanneer ze haar best deed op plekjes die ze eigenlijk niet prettig vindt en dan moedigde ik haar aan en beloonde ik haar... kortom:

Waarom wil je je hond eigenlijk aaien? Als ik zijn reactie zo hoor, ben jij waarschijnlijk degene die dat wil, en hij niet zozeer...

Hij zit alleen in zijn eigen kamer als we gaan slapen en er niemand meer op is. Verder heeft hij daar zijn mand staan, maar ook in de tuin, en hij kan zijn kamer in wanneer hij maar wil. Dus als het in de zomer te warm is of in de winter te koud, kan hij daar zonder problemen schuilen. We laten de deur alleen 's nachts dicht.

Ja, ik ben het helemaal eens met je tweede punt, maar waarom heeft hij het anderhalf jaar lang altijd gezien als een fijn moment van samen zijn en nu sinds een maandje ineens helemaal niet meer?

Misschien test hij me inderdaad uit, ik weet het niet. Omdat er nogal wat lawaai is waar ik woon, dacht ik de eerste keer dat hij naar me gromde terwijl ik hem aaide dat het een ronkende motor of een scooter was; ik zat op mijn telefoon dus ik wist het niet zeker. Daarna blafte hij behoorlijk agressief, zonder echt te bijten, maar omdat hij dat nog nooit had gedaan, verwachtte ik het totaal niet. Ik trok snel mijn hand terug en deed rustig een stap of twee naar achteren, terwijl hij nog steeds zijn tanden liet zien. Ik zei zachtjes "is goed, is goed" en om zijn aandacht af te leiden zei ik meteen "we gaan spelen". Hij stopte met grommen en ging zijn bal halen om te spelen. Ik heb toen meteen even met hem gespeeld om dat nare moment zo klein mogelijk te maken en heb het een uurtje later nog eens geprobeerd. Ik dacht dat ik hem misschien pijn had gedaan, maar zodra ik mijn hand uitstak, gingen de oren naar achteren en begon hij weer te grommen.

Hmm, Kainate stipte hierboven al iets aan over die momenten van tederheid. Het is lastig om je zo vanachter een scherm advies te geven zonder jullie dagelijkse routine te kennen.

Maar je zegt dat hij 's avonds in een eigen kamer zit. Dus eigenlijk is hij overdag of in de tuin, of bij je op het werk (waar hij neem ik aan rustig ligt), heb je de interactie van het wandelen en spelen, en daarna gaat hij naar zijn eigen kamer?

Aaien is voor een hond van nature eigenlijk niet logisch. Ze wennen eraan en leren het te waarderen omdat ze het koppelen aan onze menselijke emoties op het moment dat we ze aanhalen.

Het kan zijn dat jouw hond dit gebaar niet heeft opgeslagen als een moment van verbondenheid met je. En aangezien het niet ongewoon is dat honden zo reageren als ze iets niet begrijpen, is dat heel goed mogelijk.

Hij is ook op een leeftijd waarop zijn volwassen karakter zich langzaam begint te vormen. In deze fase worden veel dingen die ze als pup nog prima vonden, ineens niet meer geaccepteerd.

Het is een lastig en vrij ongewoon probleem, want normaal gesproken is aaien een moment van samenzijn waar bijna elke hond, zelfs de moeilijkste, wel naar op zoek is.

Maar het kan ook simpelweg zijn dat hij je uitprobeert. Wat was je reactie toen hij de eerste keer zijn tanden liet zien en wat deed je dit keer?

Hoi, bedankt dat je de tijd neemt om te antwoorden! Klopt, dat is nog steeds zo. Wanneer het kan neem ik hem mee, zodat hij niet alleen hoeft te zijn.

En tja, hier hetzelfde verhaal: als ik mijn hand naar hem toe beweeg zonder iets te zeggen, verwacht hij een aai en dan krijg ik dus dezelfde reactie. Zelfs toen ik hem een beloning gaf, liet hij een keer zijn tanden zien toen ik hem probeerde te aaien om hem te prijzen tijdens het geven van de beloning.

Goedenavond Rivai, ik herinner me je eerste posts nog wel, hij ging destijds altijd met je mee naar je werk.

En wat gebeurt er als je hem aait zonder dat bekende woordje 'knuffel' te zeggen?

Is er voor hem momenteel een verschil tussen een aai als beloning en een 'zomaar' aai?

Blijdschap*

En is dat knuffelen een simpele aai of juist echt uitgebreid aaien terwijl hij op zijn rug ligt etc. etc., of gewoon een kusje op de snuit?

Goedenavond, mijn vorige posts kwamen waarschijnlijk voort uit onervarenheid met honden, maar ik ben zeker niet "hard" voor mijn hond. Ik wil even verduidelijken dat het hier niet gaat om een gebrek aan gehoorzaamheid of opvoeding, om die typische vragen te voorkomen die je vaak krijgt als je iemand probeert te helpen. Ik ben echt een eerlijk baasje en ik denk dat ik niet te veel bovenop hem zit, maar hem ook niet te weinig aandacht geef.

Mijn hond zit overdag in de tuin en 's avonds in zijn mand in een kamer die speciaal voor hem is.

Hij ontwijkt alleen aaitjes. Hij komt gewoon bij me om te spelen of hij likt me zelfs, alles is eigenlijk heel normaal, behalve dat aaien. Dat wil hij echt niet. Ik mag hem wel aanraken of een duwtje geven tijdens het spelen, zelfs even op zijn lijf of kop kloppen, maar aaien is een no-go.

Hij mag trouwens op geen enkel meubelstuk komen, geen tafel, bank, bed, enzovoorts.

En om op de tweede reactie te antwoorden: hij was er juist gek op. Zodra we het woord "knuffelen" zeiden, kwam hij aanrennen en kwispelde hij aan alle kanten. Dat was ook bij mij altijd zo, tot een maand geleden. Misschien heb ik onbewust iets gedaan wat hij niet fijn vond, maar wat? Ik snap er niks van, hoe erg ik ook nadenk, ik kan het niet vinden. Ik heb hem de afgelopen twee maanden niet eens op zijn kop gegeven, zo braaf is hij. Tijdens het wandelen speel ik volop met hem; als hij zijn behoefte heeft gedaan en alles heeft besnuffeld wat er te snuffelen valt, gaan we naar een groot grasveld en speel ik zo'n 20 à 30 minuten met hem (zijn favoriete momenten trouwens, je ziet hoe gelukkig hij daar is).

Ik weet het niet, misschien moet ik een gedragstherapeut inschakelen die me meer duidelijkheid kan geven, en ondertussen jullie adviezen gebruiken.

Wat voor soort knuffel is het precies? Een aai? Een omhelzing? Een kriebeltje? Sommige honden houden niet zo van die "menselijke" uitingen van genegenheid (als ik mijn hond een kusje wil geven — op haar kop hoor ^^’ — dan draait ze haar kop weg, dat vindt ze niet fijn). Ben je misschien iets te "opdringerig"?

Ik heb het niet helemaal begrepen, is dit gedrag bij hem permanent of gebeurt het maar af en toe?

Waar leeft de hond? In huis bij je of in de tuin? Waar slaapt hij? Hebben jullie momenten van echte verbinding samen, zonder dat het meteen over "knuffelen" gaat? Komt hij bijvoorbeeld wel eens lekker tegen je aan liggen op de bank (of ergens anders, mocht hij niet op de bank mogen van je)?

In het kort: ontwijkt hij alleen het aaien of elk moment van intimiteit en tederheid met je?

Wat je beschrijft klinkt niet echt geruststellend. Ik vraag me af of er tussen jullie geen dieperliggend probleem zit in de relatie of het onderlinge begrip dan je denkt. Als ik je oude posts teruglees, zie ik dat je erg gefocust bent op gehoorzaamheid en dat je dit bij je hond echt op de voorgrond plaatst. Heb je, door van hem een voorbeeldige hond te willen maken, je relatie niet té veel op gehoorzaamheid gebaseerd, ten koste van de onderlinge band?

Even ter verduidelijking: hij krijgt zijn twee dagelijkse wandelingen en de nodige aandacht van mij en mijn familie. Er zijn geen nieuwkomers bijgekomen, geen kind of andere dieren. Vandaar mijn onbegrip.