Hoi allemaal,
Looping is op 13 september jl. "gegaan". Ik heb haar moeten laten inslapen omdat ze miltkanker had. Het was een vreselijke beslissing en ik voel me nog steeds ontzettend schuldig dat ik die keuze heb gemaakt. Ik mis Loulou enorm, maar omdat ik niet alleen kan zijn, ben ik toch op zoek gegaan naar een andere hond. Ik heb er eentje gevonden die gisteren is geboren en hoewel ik blij ben, voel ik me tegelijkertijd schuldig tegenover Looping.
Looping en ik waren altijd samen, we waren onafscheidelijk. Ik nam haar overal mee naartoe; ze hield van buiten zijn, rennen, spelen en knuffelen. De reden dat ik me nu zo schuldig voel, is dat het voelt alsof ik haar liefde verraad door een nieuwe hond te nemen, alsof ik haar ontrouw ben. Ik zal haar nooit vergeten, dat is een ding dat zeker is. Ze was mijn eerste hondje en mijn grote liefde. Ze zit voor altijd in mijn hart en in mijn gedachten. Ik neem het mezelf kwalijk dat ik haar heb laten gaan en dat ik nu alweer een ander dier neem, maar ik kan simpelweg niet alleen zijn.
Als iemand me kan helpen om met deze gevoelens om te gaan, dan hoor ik het heel graag.
