Ik voel me schuldig dat ik mijn hond heb laten inslapen

Wat ontzettend verdrietig dat je je geliefde hond bent verloren. Dit zijn echt loodzware momenten, zeker als het schuldgevoel over het laten inslapen aan je knaagt. Toch is er absoluut geen reden om je schuldig te voelen, integendeel zelfs. Je hebt je zieke hond juist een prachtig laatste gebaar van liefde gegeven, iets wat voor ongeneeslijk zieke mensen die lijden vaak niet eens mogelijk is...

Ik heb een paar jaar geleden ook mijn hond moeten laten inslapen en natuurlijk zal ik haar nooit vergeten. Ik heb toen diezelfde moeilijke beslissing genomen als jij, maar ik heb er nooit spijt van gehad. Ik had het simpelweg niet verdragen om mijn hond zo te zien lijden.

Heb niet het gevoel dat je je maatje verraadt of dat je haar ontrouw bent. Dat zijn echt menselijke emoties die onze honden niet kennen, dus pijnig jezelf er niet mee! Onthoud dat deze nieuwe hond Looping nooit uit je hart zal wissen. Je hart wordt alleen maar groter, net zoals het hart van een ouder groeit wanneer er een nieuw kindje bij komt!

Persoonlijk zou ik je ook aanraden om nog even te wachten! Een paar maanden! Je loopt onbedoeld het risico dat je puppy je tegen gaat staan, omdat je niet de kwaliteiten in hem terugziet die je vorige hond had! We zijn allemaal kwetsbaar na het verlies van een dierbare en ik weet van mezelf dat ik dan een hele tijd boos ben op de hele wereld!

Hoi

Ik leef echt uit de grond van mijn hart met je mee. Ik begrijp je schuldgevoel over de gedachte om een nieuw maatje te adopteren heel goed. Ik heb begin dit jaar hetzelfde meegemaakt toen mijn lieverd overleed na 17 jaar lang dag en nacht samen te zijn geweest. Ik had mezelf beloofd nooit meer een hond te nemen.

Na 7 maanden ben ik toch overstag gegaan en heb ik 5 weken geleden Billy uit het asiel geadopteerd. Billy is zo verschillend van Swingy als maar kan (qua karakter, uiterlijk...). Ondanks dat, en ondanks de liefde die ik elke dag meer voor Billy voel, mis ik mijn maatje nog steeds en blijf ik dat schuldgevoel houden.

Maar het leven gaat door en hoewel Billy nu het beste krijgt wat ik hem kan geven, blijft een deel van mijn hart voor altijd gereserveerd voor Swingy. Ik heb echter begrepen dat liefde niet wordt vervangen door een tweede hond: het vermenigvuldigt zich.

Je nieuwe hond zal je vorige hondje nooit vervangen, want zij blijft uniek: hij volgt haar op en dat is echt iets heel anders.

Heel veel sterkte toegewenst.

😔

Ik wil iedereen even geruststellen: ik ben echt niet van plan om de twee honden met elkaar te vergelijken. Ik heb trouwens bewust voor een ander ras gekozen om dat juist te voorkomen. Ze hebben elk hun eigen karakter.

Wat erg voor je dat je je hondje bent verloren.

Je moet je echt niet schuldig voelen over je keuze, je hebt haar door haar ziekte een hoop lijden bespaard.

Wat die tweede hond betreft, ik ben het eens met wat er al is gezegd: je moet je oude hond niet met de nieuwe vergelijken. Het is gewoon een heel ander verhaal, ook al is de verleiding groot. Het is een beetje alsof je je eerste kind met je tweede vergelijkt; dat kan gewoon niet en het is niet gezond.

Zelf heb ik heel lang gewacht voordat ik weer een hond nam, maar dat kwam ook door andere gebeurtenissen.

Ik ben zo iemand die meteen een nieuw huisdier neemt nadat er eentje is overleden; ik heb het gevoel dat ik anders echt gek zou worden.

Ik kies dan bewust niet voor hetzelfde ras, zodat ik ze niet te veel met elkaar ga vergelijken.

De mooiste foto's laat ik afdrukken (een deel van mijn keukenmuur hangt vol met foto's van mijn overleden honden en katten, zodat ik ze af en toe nog even gedag kan zeggen...)

Ja, ik ben het sowieso met fleur eens, het moet echt om de 'juiste redenen' zijn. Niet in de hoop dat je dezelfde karaktertrekjes terugvindt, of dat de nieuwe hond precies op haar lijkt, enz.

Je moet echt door je rouwproces heen zijn en oprecht zin hebben om een nieuwe, andere band op te bouwen...

Het klinkt misschien een beetje afgezaagd, maar je zou een brief aan je hond kunnen schrijven en die begraven op een plek waar ze graag kwam. Schrijf op wat je voelt, neem afscheid, enz.

Het is een cliché, maar het kan je echt goed doen.

Dat begrijp ik Ltnn, ik wilde alleen maar zeggen dat het goed is om te wachten met het --overwegen-- van een adoptie tot je het verlies een plekje hebt gegeven. Het is namelijk lastig om nu al te weten of je over twee maanden al klaar bent met rouwen.

Aan de andere kant, zoals Maja zegt, hebben sommige mensen het misschien nodig om hun aandacht op iets nieuws te richten om verder te kunnen, ook al sta ik daar zelf anders in. Ik weet ook niet wat de "juiste" manier is, voor zover die bestaat.

Ik raad je alleen aan om er goed over na te denken om eventuele nare situaties of spijt te voorkomen...

Het is vaak beter om de tijd te nemen in plaats van je te haasten bij het nemen van een beslissing, en te wachten tot je er zelf ook weer echt rustig onder bent.

Hoi,

Inderdaad, sommige mensen hebben veel tijd nodig voordat ze erover nadenken om weer een andere hond te adopteren, terwijl anderen juist een nieuwe band nodig hebben om verder te kunnen gaan...

Misschien kun je dit keer voor een mannetje kiezen, zodat je niet het gevoel hebt dat je haar vervangt?

Hoi,

Ik krijg de nieuwe hond pas over 2 maanden (na het spenen)