Ik voel me schuldig dat ik mijn hond heb laten inslapen

Ik heb mijn lieve Buddy moeten laten inslapen. Hij was 17 jaar oud en had veel ouderdomskwalen: vreselijke artrose en een kankertumor die bij zijn nieren was verwijderd. Soms kwam er wat bloed uit zijn neusje. Het is nu een week geleden en ik huil dag en nacht. Ik heb het gevoel dat ik hier nooit overheen kom, zo zielsveel hield ik van hem. Ik begrijp nu echt hoe andere baasjes zich voelen die zoveel verdriet hebben!!! Zelf weet ik me echt geen raad meer, ik slik rustgevende middelen en ben totaal de weg kwijt sinds hij er niet meer is. Heel veel liefs voor jullie en ontzettend veel sterkte, echt enorm veel sterkte gewenst.

Hoi,

Er zat tweeënhalve maand tussen het overlijden van mijn eerste hond en de komst van de tweede.

We wilden eigenlijk geen nieuwe hond meer, omdat het afscheid zo pijnlijk was en we dat niet nog een keer wilden doormaken.

En toen kwam er toevallig een puppy van tweeënhalve maand op ons pad, van hetzelfde ras...

We waren meteen verkocht en hebben hem in huis genomen.

Hij heeft de eerste nooit vervangen in ons hart, maar hij heeft echt zijn eigen plekje veroverd dankzij zijn eigen karakter.

Er is geen "regel", je moet gewoon doen wat voor jou goed voelt ;-)

Ik heb precies hetzelfde meegemaakt. Ik moest mijn eerste hondje van 6 jaar laten inslapen en een paar dagen later ben ik al op zoek gegaan naar een andere hond. Ik vond het simpelweg te moeilijk om thuis te komen in een leeg huis, zonder de aanwezigheid van mijn kleine viervoeter om me heen. Na een maandje vond ik in het asiel een hondje dat echt bij mij en mijn manier van leven paste; ze was toen 18 maanden en ze wordt in december alweer 16.

In het asiel zat ook een ruwharige teckel, net als mijn vorige hond, maar ik heb er bewust voor gekozen om haar niet te nemen. Ik wilde haar niet constant gaan vergelijken met de hond die was overleden. Ik zag dat een mevrouw en haar dochter op hetzelfde moment ook interesse in haar hadden, dus ik heb hen bij de kennel gelaten.

Kort nadat ik mijn nieuwe hondje had geadopteerd (een chihuahua-kruising), voelde ik me inderdaad wel schuldig. Ik dacht dat ik haar te snel had vervangen. Aan de andere kant: elke keer als ik het over 'mijn hond' had of aan haar dacht, zag ik nog het beeld van die kleine teckel voor me, terwijl ik keek naar dat kleine ding voor mijn neus dat zoveel liefde nodig had. Toen heb ik tegen mezelf gezegd dat zij degene is die nu telt, omdat ze me nodig heeft. Ik had de verantwoordelijkheid genomen om haar in huis te nemen en ik moest alles voor haar doen.

Uiteindelijk kreeg het in mijn hoofd en mijn hart een plekje. Op een gegeven moment dacht ik aan mijn hond en was het het beeld van de nieuwe hond dat als eerste in me opkwam.

Ik ben mijn eerste hond nooit vergeten en ik heb al haar foto's bewaard. Elke keer als ik mijn nieuwe hond Stella uitlaat op plekken waar ik vroeger met Opale liep, denk ik nog steeds aan Opale.

Hoi,

Ik kwam net je bericht tegen en heb de tranen in mijn ogen... 7 maanden geleden hebben wij onze Duitse herder (een teefje) ook moeten laten inslapen vanwege miltkanker... We zijn vaak heen en weer naar de dierenarts gegaan in de hoop haar nog even bij ons te houden, maar op een dinsdagochtend kroop ze weg in het donker. Ze lag daar en kon niet meer bewegen. Toen we naar haar keken, begrepen we dat we niets meer konden doen en dat het beter was om haar te laten gaan, zodat ze niet langer hoefde te lijden... Eenmaal bij de dierenarts bleek inderdaad dat er niets meer aan te doen was; haar buikholte zat vol bloed en haar lippen waren helemaal wit... kortom, het was het einde. Samen met mijn moeder ben ik tot het laatste moment bij haar gebleven. Het is waar dat dit soort momenten allesbehalve makkelijk zijn, ik moet er nu nog steeds om huilen. Nadat de dierenarts de prik had gegeven, liep hij de kamer uit om te bellen. Hij was alleen vergeten te vertellen dat ze stuiptrekkingen kon krijgen, en dat is helaas ook gebeurd. We wilden absoluut niet dat ze zou lijden, en om haar dan na die prik ineens zo te zien trekken terwijl we dat niet verwachtten, is iets wat we nooit meer zullen vergeten. We zullen háár natuurlijk ook nooit vergeten. Het was een ontzettend pijnlijk moment, maar we wilden niet dat ze zou denken dat we haar in de steek lieten.

Het feit dat je een ander dier neemt, betekent niet dat je haar in de steek laat en dat weet ze. Je bent tot het einde bij haar gebleven, je hebt gedaan wat het beste voor haar was en dat moet je proberen te accepteren.

Heel veel succes verder en geniet van je nieuwe hond! Alles komt goed, doe het rustig aan op je eigen tempo. Dat schuldgevoel ken ik maar al te goed, maar met de tijd zal dat vervagen. Je zult inzien dat je de juiste keuze hebt gemaakt, de enige keuze die je op dat moment kon maken. Het moest gewoon zo zijn.

In tegenstelling tot jou voelde ik me juist schuldig dat ik mijn hond Ayrton niet heb kunnen laten inslapen. Hij is in mijn armen gestorven en heeft op het laatst echt geleden. Ik had hem dat graag willen besparen en hem vredig willen laten gaan.

Je hoeft je echt niet schuldig te voelen dat je jouw hondje verder lijden hebt bespaard. Het is altijd een moeilijke beslissing, maar als een dier lijdt zonder hoop op herstel, is dat het beste wat je voor hem kunt doen.

Sommigen hebben tijd nodig voordat ze een nieuw dier in huis nemen, anderen willen juist meteen weer een nieuw maatje. Dat is heel persoonlijk, iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om.

En de tijd die verstrijkt voorkomt niet dat je de nieuwe met de oude vergelijkt. Ik heb een paar jaar gewacht voordat ik weer een hond nam na het verlies van Ayrton, en toch vergeleek ik Odin onbewust met Ayrton. Ik verwachtte niet dat ik mijn oude hond weer terug zou vinden, maar ik kon het niet helpen. Ayrton was zo bijzonder. Odin is echt het tegenovergestelde: hij is rustig, heel (te) braaf, haalt geen kattenkwaad uit, enzovoort... Hij is bijna té perfect lol

Als het voor jou nu het juiste moment is om een nieuwe pup te verwelkomen, doe dat dan gewoon. En maak hem net zo gelukkig als jouw Looping bij jou is geweest.

Hoi Myra

Net als jij zat ik met tranen in mijn ogen toen ik mijn reactie voor Ltnn schreef en je bericht over je Paco las.

Wat een mooie reactie heb je geschreven voor Ltnn!

De liefde die we te geven hebben is niet iets beperkts, in de zin dat wat je aan de een geeft, je bij de ander moet weghalen. Sterkte!

Liefs

Goedenavond Ltnn,

Op mijn leeftijd heb ik al vaker een dier verloren en het is elke keer weer hartverscheurend. De laatste was een Labrador-kruising die we uit het asiel hadden geadopteerd; we hebben hem 11 jaar gehad. Aan het eind bleek dat hij een onopereerbare tumor aan zijn bijnier had. Ik heb hem nog 7 maanden bij me kunnen houden, maar in april 2017 heb ik hem in moeten laten slapen. Je hoeft je echt niet schuldig te voelen, het was het enige juiste om te doen uit liefde voor hem, net zoals jij hebt gedaan. Ik weet hoe zwaar dat is.

Zes maanden later ben ik samen met mijn man onze Pepsi uit het asiel gaan halen. Als ik alleen was geweest, was ik misschien wel eerder gegaan. Eerlijk gezegd weet ik het niet. De een heeft tijd nodig, de ander wil liever meteen weer een nieuw dier. Laat je ook hierbij geen schuldgevoel aanpraten over dat hele rouwproces. Als je er klaar voor bent, moet je gewoon doen wat goed voelt. Het is niet zo dat je haar verraadt of haar nagedachtenis tekortdoet als je over 2 of 3 maanden weer een pup in huis neemt. Ze zal altijd in je hart blijven, net zoals mijn Paco in dat van mij is gebleven, en anderen vóór hem (trouwens, terwijl ik dit schrijf kan ik het niet helpen dat ik weer moet huilen als ik aan hem denk, maar dat maakt de liefde die ik aan de nieuwe geef er niet minder om). Zoals anderen voor mij al zeiden: de liefde die je te geven hebt is niet iets wat beperkt is, in de zin dat wat je aan de een geeft, je bij de ander moet weghalen. Sterkte!

Goedenavond

Ik leef met je mee met dit verlies, het is zo zwaar om mee te maken!

Ik zat in bijna dezelfde onzekerheid.. wat betreft de vraag of ik weer een nieuwe viervoeter in huis moest nemen..

Na mijn geweldige Volka belandde ik in een soort zware depressie, de eerste van mijn leven.

Het verlies van mijn Vovo is een drama dat me echt gebroken heeft.

Ik denk dat ik nog dieper in de wanhoop zou zijn gezonken, het is vreselijk. Mijn dochter en mijn man hebben het ook zwaar gehad met mijn tranen, deze crisis en mijn wanhoop! En mijn agressiviteit, omdat ik niet kon verkroppen dat zij niet hetzelfde verdriet voelden..

Er was een moment dat ik wilde wegvluchten van mijn gezin en mijn huis, zonder mijn hond.. het was een leegte die ik niet meer trok.. in dit huis zijn zonder haar!

Volka is thuis overleden na een lijdensweg op een zaterdagnacht. Ik had niet gedacht dat ze ons zou verlaten en toen ik het besefte, was het te laat om de spoeddierenarts nog te bellen. Ik heb haar zo goed mogelijk gesteund, maar mijn schuldgevoel is sindsdien enorm.. Ik heb mijn lieve Vovo laten lijden.

Ik had haar die nacht weg moeten brengen naar een dierenarts, zodat hij haar pijn had kunnen verzachten met een rustig inslapen.

Mijn man zag een nieuwe hond eerst niet zitten, zeker niet na dit drama..

Ik hield voet bij stuk en begon rond te kijken naar een nieuw teefje, en uiteindelijk hebben we weer een Labrador genomen.

Hij gaf toe omdat hij zag dat ik dan weer ergens anders aan dacht..

Nu hebben we deze "nieuwe" viervoeter en in het begin bezorgde haar karakter me echt kopzorgen. Ik hoopte weer wat van de zachtheid van mijn Volka terug te vinden — hetzelfde ras, ook een vrouwtje — nou, echt niet dus, ze is het totaal tegenovergestelde..

Er waren dagen dat ik spijt had van Oxane, mijn "raptor-Labrador"..

Bij haar ging alles mis!

Ze beet zelfs!

Mijn man wilde haar terugbrengen naar de fokker. Onze relatie heeft het zwaar gehad... veel ruzies...

Ik heb doorgezet (diep vanbinnen nam ik het mezelf wel kwalijk, maar ik zou die hond nooit hebben teruggebracht).

Soms kijk ik 's ochtends naar haar en denk ik: Volka was uniek!

Maar eindelijk begin ik haar te begrijpen en zie ik haar goede kanten ^^

Ze verandert elke dag, het gaat steeds beter..

Ze houdt me bezig!! De training gaat de goede kant op, we beginnen elkaar steeds beter te begrijpen..

Volka is er nog steeds, in mijn hart, en ik ben dat hart aan het vergroten om ook plek te maken voor Oxane..

En ik hoop haar net zo gelukkig te maken als onze Volka al die jaren bij ons was.

Oeps, wat een lap tekst is het geworden... sorry hoor..

Wat @Aggie 19 zei, is echt hoe je erover moet denken.

Je hebt een prachtig gebaar van liefde kunnen maken voor je zieke hond, een gebaar dat mensen die ongeneeslijk ziek zijn en lijden vaak ontzegd wordt...

Sterkte! En als de toekomst een lieve pup brengt, dan is er weer een gelukkige hond bij in deze wereld waar al zoveel honden een rotleven hebben...

Ik zou zeggen dat als je je er klaar voor voelt om weer een hond te nemen, je dat gewoon moet doen. Het is soms belangrijk om niet te lang alleen te blijven, anders loop je het risico op een depressie of blijf je je constant schuldig voelen... Als je het wilt, neem dan een nieuwe hond (we weten allemaal dat die de vorige nooit zal vervangen), dat zal je goed doen🙂

Dat schuldgevoel (over het "vervangen") komt waarschijnlijk doordat je niet goed alleen kunt zijn. Daarom vind ik het zo belangrijk dat je echt de tijd neemt, rouwt en leert hoe je alleen moet zijn voordat je weer de zorg voor een ander levend wezen op je neemt, wat voor wezen dat ook mag zijn.