Een herplaatser uit een fokkerij adopteren

Jeetje, dit bericht is al 15 dagen oud, heb je nog een update?

ja, er komt een hoop bij kijken en het is hard werken, maar wat een uitdaging, en deze hond krijgt nu echt een LEVEN!

👌 bravo, hij verdient erkenning en liefde... iets wat fokkers natuurlijk zelden geven.

Maar ik word er nog steeds kwaad om als ik bedenk dat deze hond ALLEEN MAAR de kennel heeft gekend!! 😈

Door gewenning en beloningen (ze was dol op brood) is het ons gelukt om een bijna "normale" hond te krijgen.

Noisette bleef wel gestrest en angstig. Het was lastig om haar een paar dagen bij iemand anders achter te laten: ze weigerde te eten en je moest haar tas in de tuin leegkiepen om haar eruit te krijgen zodat ze een plasje kon gaan doen. Als er bezoek kwam, glipte ze meteen weg om zich te verstoppen.

Uiteindelijk kwam de omslag in de zomer van 2006: mijn oma had net haar hond verloren. Er was een kleine kans dat mijn moeder voor haar werk op reis moest. Dus lieten we Noisette bij mijn oma achter. Ze kende haar goed: mijn oma kwam vaak bij ons over de vloer en Noisette kon het heel goed vinden met de griffon van mijn oma. Maar het zou de eerste keer zijn dat ze bij mijn oma was zonder dat mijn moeder of ik erbij waren.

Uiteindelijk kwam ze bij mijn oma helemaal tot rust. Ze kwam zelfs naar de mensen kijken die op bezoek kwamen, in plaats van achter de bank te kruipen! Waarom ze bij haar zo ontspande? Een groot raadsel. Mijn oma was nochtans niet echt een kalmerend type. Ze was eerder nogal een stresskip...

Kortom, elke hond is "te redden". Bij de één duurt het alleen wat langer dan bij de ander.

Maar het zal natuurlijk nooit hetzelfde zijn als een puppy die je zelf hebt opgevoed.

Je moet echt heel zachtjes met hem omgaan en hem vooral niet dwingen, anders wordt hij alleen maar banger voor dingen die hij nog niet kent.

Strooi met beloningen: brokjes (gebruik die als eerste en trek ze af van zijn dagelijkse portie), koekjes, kleine stukjes vlees of kaas. Dat is echt niet erg.

Wij hebben Noisette in 1998 geadopteerd. Het was een Cavalier King Charles en ze was tot haar 14e maand bij de fokker gebleven, omdat haar bekken te smal was om mee te fokken. De fokkers hebben haar toen verkocht aan een man die haar cadeau deed aan zijn 84-jarige schoonmoeder.

Vier maanden later moest die mevrouw naar het ziekenhuis en ging Noisette terug naar de schoonzoon, die erover begon tegen zijn dierenarts. De dierenarts vertelde ons over haar, we zijn gaan kijken en die man heeft haar toen aan ons verkocht.

Zo kregen we Noisette dus in huis; ze was 18 maanden en helemaal van slag. De eerste drie dagen zat ze alleen maar verstopt onder de onderste traptrede. Ze weigerde haar brokjes te eten. De derde avond zette mijn moeder een bordje met bloemkool en ham voor haar neer, wat wij op dat moment zelf ook aten. Ze ging daarna weer aan tafel zitten. Noisette kwam stiekem tevoorschijn, schrokte het bord leeg en dook meteen weer haar schuilplaats in.

We merkten ook dat ze niet zindelijk was: elke dag plaste en poepte ze in huis. Op een dag, net nadat mijn moeder alles had opgeruimd en de dweil nog op de grond lag, zag ze de hond erop plassen met een opgeluchte en blije blik, zo van: "zie je wel, ik doe het op de goede plek." We concludeerden dat ze bij dat oude vrouwtje nooit het appartement uitkwam en dat de huishoudelijke hulp haar had geleerd om het op een dweil te doen... Tijdens het wandelen was ze bang voor alles en bleef ze maar tussen de benen van mijn moeder lopen. We hebben van alles geprobeerd... we waren uiteindelijk zo wanhopig dat we zelfs samen met haar in de tuin gingen plassen "om het voor te doen". Uiteindelijk stopte ze pas met dat nachtelijke plassen en poepen in huis toen ze van mijn moeder op haar slaapkamer mocht slapen... Dat was pas 10 maanden na de adoptie...

Drie maanden nadat we haar in huis hadden, zijn we uiteindelijk naar de fokker gereden (350 km) om te begrijpen wat ze de eerste 14 maanden van haar leven had meegemaakt, omdat we haar gedrag niet goed konden plaatsen. Daar hoorden we een hoop over haar tijd bij de fokker en de vier maanden daarna... Onder andere dat die oude mevrouw eigenlijk alleen maar ervaring had met katten, iets wat we daarvoor niet wisten.

Ze liet zich door de fokster gewoon optillen en was heel rustig bij haar. Maar zodra de fokster haar weer op de grond zette, sprong Noisette heel snel weer de auto in (oef! we waren even bang dat ze daar wilde blijven).

Goedenavond,

Persoonlijk denk ik dat een hond, ook als hij al volwassen is, prima zindelijk kan worden. Wat de buitenwereld betreft: het ontdekken van en de opvoeding in zo'n nieuwe omgeving zullen waarschijnlijk wat langer duren en ingewikkelder zijn dan bij een puppy, maar het is zeker niet onmogelijk. Je zult veel geduld en doorzettingsvermogen nodig hebben, maar vergeet niet dat een hond van 5 jaar nog heel wat mooie jaren voor de boeg kan hebben.

De adoptie van deze hond hangt er vooral vanaf wat jij hem te bieden hebt.

Ik heb mijn hondje bij een fokker gekocht. Toen ik haar ophaalde, vertelden ze me dat haar oma van 5 jaar aan het eind van het jaar met pensioen gaat en dat ze een nieuw plekje voor haar zoeken. Mijn moeder denkt erover om haar in huis te nemen.

Het is heel normaal dat een hond van een pensioen kan genieten na al dat werk. Fokkers hebben echt geen hart van steen; ze vinden het juist hartstikke fijn om updates te krijgen over hun honden.

Kijk maar eens naar de prijs van een pup en de kosten die erbij komen kijken voor het voer van de moeder en het betalen van de dekking of de verzorging van de vader.

En dan heb ik het nog niet eens over het voer voor de pups na 5 weken en de dierenartskosten voor zowel de kleintjes als de ouders.

Ook de stamboomregistraties zijn natuurlijk niet gratis.

Dus een hond herplaatsen voor zijn pensioen is een prima oplossing. Een gepensioneerde hond blijven voeren is voor hen een enorme kostenpost, zeker omdat het vaak niet om slechts één hond gaat.

Het is veel beter om ze met pensioen te laten gaan dan de moederhonden helemaal op te gebruiken.

En wat betreft het asiel en stichtingen... ik wilde eerst via hen adopteren... daar kan ik wel een boek over schrijven! Uiteindelijk ben ik dus toch naar een fokker gegaan.

Ja, maar dat is de acties van de fokker goedkeuren (vooral als ze geld geeft). Je hebt genoeg honden in het asiel die nu in een kennel zitten en ergens anders veel gelukkiger zouden zijn.

drey333, aan de andere kant, als de hond in een kennel heeft gewoond, denk ik dat hij gelukkiger zou zijn als hij zijn laatste dagen in een fijnere omgeving kan doorbrengen :)

Nou kallusto, het zit me toch een beetje dwars, want ik vind dat een fokker tot het einde voor zijn honden moet zorgen en dat het wel erg makkelijk is om ze zomaar weg te geven (ik hoop niet dat hij je er geld voor vraagt).

Het feit dat hij z’n hele leven in een kennel heeft doorgebracht is niet echt ideaal: hij heeft waarschijnlijk weinig van de buitenwereld meegekregen.

Een hond kan op elke leeftijd nog van alles leren, ook om zindelijk te worden. Het kan wat langer duren dan bij een pup, maar het is zeker te doen.

Omdat je al een hond hebt, raad ik je aan om een wandeling met ze allebei te maken zodat ze op neutraal terrein kennis kunnen maken. Je eigen hond vindt het misschien niet zo geweldig als er ineens een ander in huis komt wonen en hij niet meer het enige oogappeltje van z’n baasje is.

Dat een hond met 5 jaar uit de fokkerij komt, verbaast me niets. Hoe ouder ze worden, hoe riskanter de nestjes voor de teefjes zijn en er is dan meer kans op ziektes of afwijkingen bij de pups.