Servische Dobermann

Ah, maar die opmerking over de "moraalridder" was helemaal niet voor jou bedoeld hoor! 😉

Het is alleen om aan te geven dat wanneer men begint over "marteling om esthetische redenen" – wat ik als invalshoek nog wel begrijp (al vind ik het woord marteling een beetje overdreven) – er vaak wordt vergeten dat die hond veel meer lijdt onder chronische oorontstekingen of het kapotslaan van zijn staartpunt bij de minste beweging, dan onder een kleine chirurgische ingreep op jonge leeftijd. Zo'n ingreep ontneemt hem ook niet zijn communicatiemiddelen: gecoupeerde oren kunnen net zo goed, of zelfs beter, platgelegd worden dan hangoren, en met een gecoupeerde staart kan nog steeds gekwispeld worden (hoe zit het dan met Aussies die zonder staart geboren worden, zijn die gehandicapt in hun communicatie?).

En als we die lijn doortrekken: als we de scalpel niet meer mogen gebruiken bij een hond voor het gemak, dan moeten we ook stoppen met preventieve sterilisatie...

Ik begrijp je standpunt helemaal en ik ben het zelfs met je eens. Als je gewoon een hond wilt om een hond te hebben, moet je in de eerste plaats naar het asiel gaan. Als je een hond zoekt voor een specifiek uiterlijk, karakter of een bepaalde aanleg, dan kun je ook voor een pup gaan.

Ik ook niet... alleen dat woordje 'moraalridder' kriebelt een beetje bij me. Een moraalridder denkt dat hij de enige is die gelijk heeft. Dat is bij mij niet het geval. Ik praat gewoon vanuit mijn eigen gevoel! 😋

[Edit: even als toevoeging aan de discussie die eigenlijk geen discussie is, voor de moraalridders onder ons: heb je ooit een Dobermann gehad die helemaal 'puur natuur' was? Ik wel, en ik kan je vertellen dat couperen niet 'alleen een kwestie van smaak' is; hij blesseerde zijn staart constant.]

Buiten de oren om fokken ze in Oost-Europa echt hele, hele mooie honden. Je moet de 'handel uit Oost-Europese broodfokfabrieken' niet verwarren met de 'erkende fokkers uit het Oostblok', dat is een wereld van verschil.

Mijn teef is de eerste op haar stamboom die in Frankrijk is geboren, haar ouders komen uit het oosten en bij haar grootouders zit ook Italiaans bloed...

En het is een totaal andere insteek of je een hond adopteert of een pup koopt. In het eerste geval combineer je de wens voor een hond met de wil om iets goeds te doen, in het tweede geval spelen er natuurlijk criteria (esthetisch of functioneel) mee bij de aankoop.

Ik kies honden die ik wil kunnen inzetten voor het werk, dat is misschien wat jij een 'extra optie op een auto' zou noemen @Aggie, maar ik maak die keuze heel bewust en ik zie er geen kwaad in.

Helemaal mee eens! Maar Koko 06, nee, het is echt niet alleen een kwestie van smaak! Honden gebruiken hun oren en hun staart om met soortgenoten te communiceren. Als de oren en de staart van een hond gecoupeerd zijn, verliest hij een groot deel van zijn lichaamstaal...

👍

Ik ken de stichtingen die honden van overzee laten overkomen wel, mijn Loulou komt daar namelijk ook vandaan. Maar het grote verschil is dat ze die honden naar het vasteland sturen om ze een kans op adoptie te geven, terwijl ze op Guadeloupe bijvoorbeeld gedoemd zijn tot een spuitje. Het voorkomen van inteelt bij zeldzame rassen begrijp ik heel goed. Maar een hond uit het buitenland halen omdat je de oren zus wilt hebben of de staart zo... dat doet me echt denken aan het kiezen van extra opties op een buitenlandse auto. Maar ik blijf het zeggen: dat is natuurlijk puur mijn eigen mening!

😉

De ouders van Mastiffs zijn zelden Frans! Om elk risico op intelt te voorkomen bij zo'n zeldzaam ras (er waren er in 1960 wereldwijd nog maar 14 over), werken alle fokkers nauw samen! De vader van Moumouth is Italiaans en zijn moeder is Engels!

Ik begrijp je standpunt helemaal, het komt zo op papier inderdaad heel erg over als handelswaar... Maar dierenwelzijnsorganisaties halen ook honden uit Spanje of van overzee met dezelfde "verplichtingen", wettelijke regels, enz. Alleen gaat het dan om reddingshonden, dus dan lijkt het wat begrijpelijker...

Daarnaast maken professionele fokkers ook regelmatig gebruik van het buitenland, ofwel omdat ze rassen fokken die hier in Nederland nog niet zo bekend zijn, of om de bloedlijnen van hun bestand te vernieuwen.

Ik zie er geen probleem in om een Dob te importeren, zolang je maar zeker bent van de fokomstandigheden en het respect voor de ouderdieren die hem op de wereld hebben gezet. Het beste is nog om een betrouwbaar contactpersoon ter plaatse te hebben of om zelf direct naar de fokker te gaan (als je ergens echt voor gaat, kijk je niet op een uurtje of een kilometer meer of minder). Voordat ik Sirius tegenkwam, had ik iemand gevonden die regelmatig naar familie in Bulgarije ging en die bereid was om de fokker(s) die ik had uitgekozen te bezoeken, of zelfs om de pup mee terug te nemen als dat nodig was.

Oh echt? Dat wist ik niet!

Ik heb precies dezelfde discussie al eens gehoord over het importeren van een auto... sorry hoor, maar dit gaat echt volledig in tegen mijn idee van de relatie tussen mens en hond. Ik zie dan alleen nog maar handelswaar! Maar goed, dat is mijn mening. Ik probeer niemand te overtuigen.

Ik krijg hier een ongemakkelijk gevoel bij, het lijkt wel alsof we het over het importeren van een voertuig hebben!!! 😯