Servische Dobermann

👌

Wat zijn uiterlijk betreft: die van mij had een gecoupeerde staart en natuurlijke oren. Maar omdat hij goed in verhouding was, had hij een mooie kop en qua karakter was het echt een schatje. Hij is inmiddels 4,5 jaar geleden overleden en het is nog steeds net zo moeilijk, ik mis hem echt verschrikkelijk.

Je hebt het over een tweede kans en dat je daar op dit moment nog niet klaar voor bent... Mocht je er in de tussentijd serieus over nadenken, dan raad ik je de Franse stichting Protection Associative du Dobermann aan. Deze organisatie vangt regelmatig jonge of volwassen honden op, waarvan sommige gecoupeerd zijn en uit Spanje komen. Ook particulieren die de energie van de Dob onderschat hebben, dragen wel eens jonge honden uit Oost-Europa of volwassen honden aan hen over die verder geen gedragsproblemen hebben, afgezien van de typische energie en de ondeugende speelsheid van het ras.

Wat betreft fokkers: als ik in plaats van Sirius een nieuwe pup had moeten nemen, had ik de kennel Di Alto Bello op het oog. De bouw van hun honden sprak me erg aan, maar ik heb nooit contact met ze opgenomen... (volgens mij zitten ze in Servië).

Ik laat het woord nu aan mensen met meer ervaring dan ik. Als iemand anders nog suggesties of goede fokkers weet... aarzel niet om het te delen!

In eerste instantie zou ik voor een teefje kiezen om samen te leven met al die reuen, zeker omdat de Cane en de Amerikaanse Bulldog honden zijn met een flink karakter. Ze zijn nog jong en je bent nooit helemaal veilig voor spanningen... De Dobermann doet daar qua temperament zeker niet voor onder en zelfs de dames laten niet over zich heen lopen.

Denk erover na om de reuen of het teefje te laten helpen, of misschien zelfs een 'combinatie-afspraak' te maken bij de dierenarts; dat beperkt de ruzies door hormonen een stuk makkelijker.

Ik heb zelf twee situaties meegemaakt waar ik hier trouwens al eens over heb verteld (ik val in herhaling, sorry hoor). Mijn tweede Dob kwam van een goede fokker, maar helaas had de particulier die hem heeft geïmporteerd de zaken niet goed geregeld. Ik kreeg de stamboom van de verkeerde hond; hij had die verwisseld met die van een nestbroertje en ik kon zijn gegevens nergens meer vinden. Maar het was een prachtige hond die goed in zijn vel zat: 50 kg, mooie gangen, een goede bouw en een superkarakter. Hij was stabiel, geen vechtersbaas en heel erg lief voor mensen en zelfs voor andere honden (ik had hem niet laten castreren en hij is nooit weggelopen of onterecht agressief geweest).

Het enige minpunt was dat hij al met 3 jaar overleed aan cardiomyopathie... Dus hamer echt op de testen en de voorgeschiedenis; wees streng wat betreft de gezondheidshistorie van de bloedlijn.

Bij mijn laatste Dob is het één grote vaagheid. Na het verlies van Loutchik kwam ik terecht bij een handelaar die twee pups uit Bulgarije had geïmporteerd. Aan de telefoon klonk diegene heel aardig, maar in werkelijkheid was het een beul en een sjoemelaar. Ik heb Sirius niet gekocht voor mijn plezier of omdat ik op slag verliefd was, maar puur om hem uit die **** te redden. Hij heeft lichamelijke en psychische littekens. Het is onmogelijk om te weten of hij bij een echte fokker vandaan komt of uit een puppyfabriek, en het is ook onmogelijk om dat monster aan te pakken die hem dit heeft aangedaan. Ondanks alles had hij een prachtige kop kunnen hebben. Hij moet wel geslagen zijn, want hij is zelfs voor mij angstig. Zijn paspoort is door twee verschillende dierenartsen gecontroleerd, dus daar is niet mee gesjoemeld, en de leeftijd klopt ook. Of Sirius nu uit een puppyfabriek komt of van een echte fokker en dat die importeur hem zo heeft toegetakeld... ik krijg er maar geen antwoord op!

Bedankt voor jullie reacties,

Ter geruststelling: mijn ouders zijn echte dierenvrienden en ik heb al vanaf dat ik klein was wel tien honden gehad. Dat ging van een pinscher (gecoupeerde oren en staart), labrador, Duitse herder, cocker (gecoupeerde staart), staande hond... Niet allemaal tegelijk hoor! ^^! Mijn honden hebben nooit geleden onder die ingrepen en ik kan je vertellen dat ik bij de laatste cocker, waarbij ik de staart niet heb laten doen, echt spijt heb gehad...

Ik wil liever niet adopteren. Ik heb al een hele nare ervaring gehad die ik niet nog een keer wil meemaken... (en voor een 'tweede kans' ben ik nog niet klaar...)

We wilden jullie vragen of iemand in deze situatie heeft gezeten en of we van die ervaring kunnen leren. We zijn bang om bij een 'foute' fokker terecht te komen die niet op het ras let, aan handel doet of een broodfokker is, met alle problemen van inteelt en dergelijke van dien.

Momenteel hebben we twee reuen in de familie: een Amerikaanse bulldog (2 jaar) en een Cane Corso (1 jaar).

We willen de fokker en de pup echt heel zorgvuldig uitkiezen (even los van de 'klik'), om problemen in de maatschappij of met andere dieren (onbekende honden of die van onszelf) te voorkomen. In elk geval zullen we altijd voor de hond blijven zorgen tot het einde, zoals we dat altijd hebben gedaan.

Natuurlijk gaan we zelf bij de fokker kijken, dat spreekt voor zich :)! Maar als jullie adresjes kennen die bekendstaan om hun professionaliteit, dan horen we het graag. Dat maakt de zoektocht een stuk gerichter ;)

Bedankt voor het respecteren van onze keuze; als ik zie hoe mensen op sommige forums soms worden uitgescholden...

100% eens met Be Cool (hoi Bernard huhuhu). Ik heb zelf een Dob gehad met lange oren en die had continu last van oorontstekingen; het behandelen daarvan was echt een drama.

Oké, het is niet het enige ras dat last kan krijgen van oorontstekingen (Cockers kunnen er ook wat van, ook al worden hun oren nooit gecoupeerd), maar als we ze dat tenminste kunnen besparen... Oorspronkelijk was het couperen van de oren functioneel, tegenwoordig wordt het alleen als iets esthetisch gezien, maar uiteindelijk is het dat misschien niet alleen.

Hetzelfde geldt voor de staart. Trouwens, toen ik de laatste foto's zag van de hond van de trainer die me hielp met Gypsi, zag ik dat zijn 100% natuurlijke Dobermann een flink verband om zijn staart had. Ik hoefde hem niet eens te vragen waarom.

En een hond communiceert echt niet alleen met zijn staart en oren, het is het hele lichaam dat beweegt. Honden die van jongs af aan een korte staart hebben of zonder staart geboren worden, hebben echt niet meer moeite om te communiceren dan anderen.

En wat betreft die import: als dat volgens de regels gebeurt, wat is daar dan zo schokkend aan? Gaan we mensen veroordelen die vallen voor een rashond-pup in plaats van een kruising? Moeten we mensen veroordelen en ze bestempelen als elitair of snobistisch?

Moeten liefhebbers van rashonden van hun kant dan weer neerbuigend doen over kruisingen en vuilnisbakkies, alsof ze minderwaardig zijn? Als je van honden houdt, hou je van ze allemaal, zonder je druk te maken over hun herkomst of stamboom. De rest is puur subjectief en het is aan iedereen zelf om te beslissen of je een goede daad doet bij een stichting of je pup bij een fokker gaat uitzoeken.

Kortom, het is niet de eerste keer dat er een discussie losbarst over het couperen van oren en staarten en dat het dan weer over rassen gaat... En het zal waarschijnlijk ook niet de laatste keer zijn.

Wat die staart betreft: ik heb me vroeger behoorlijk ingelezen over de boxer, een van m’n favoriete rassen, en er zijn best veel verhalen over staartblessures die steeds terugkomen. Blijkbaar zijn die erg pijnlijk en is het een enorm gedoe om ze te genezen... Daarnaast denk ik dat iedereen die wel eens een boxer met een lange staart is tegengekomen, kan beamen dat dat 'veger-effect' behoorlijk irritant is. Zo’n boxerstaart is een stevig ding, die zwiept zo alles omver! Ik heb vrienden gehad met een hond met een natuurlijke staart... En om die redenen zijn ze uiteindelijk toch weer voor honden met korte staarten gegaan.

Puur ethisch gezien vind ik het lastig om hier een standpunt in te nemen. Zou dit soort ingrepen ons nou echt standaard meer moeten choqueren dan een sterilisatie voor het gemak, of simpelweg het concept van selectie dat aan de basis staat van elk ras en zelfs aan het hele ontstaan van de huishond?

We zouden wel willen dat de mens niet meer aan de hond komt, maar de hond bestaat alleen maar omdat wij hem al duizenden jaren onvermoeibaar hebben aangepast... Dus het is niet makkelijk om daar een grens te trekken, we draaien de geschiedenis niet zomaar terug.

Persoonlijk raakt het me echt veel meer als ik een bulldog zie die niet lekker in z'n vel zit en nauwelijks kan ademhalen, dan wanneer ik een kerngezonde hond zie waarvan de staart na de geboorte is gecoupeerd.

Honden fokken die van nature een handicap hebben, puur om aan esthetische eisen te voldoen, dát vind ik pas echt kwalijk. Laatst kwam ik nog wat mopshonden tegen; jemig, ik werd er gewoon naar van toen ik ze zag, echt vreselijk.

Ik ben het natuurlijk helemaal eens met je laatste zin!

En wat die moraalridder betreft: mijn fout!

😉