De Beauceron is er nog goed vanaf gekomen; zelfs met lange oren blijft zijn herdersuiterlijk behouden. Het is van zichzelf een mooie, robuuste hond, terwijl de Dobermann 'puur natuur' er voor een echte kenner van het ras ronduit belachelijk uitziet.
Als liefhebber vind ik het jammer dat mensen niet meer oog hebben voor het uitzonderlijke karakter van de Dobermann, los van of hij nu wel of niet gecoupeerd is. Maar ik begrijp het wel...
Wat de gezondheid betreft: oorontstekingen, oren die makkelijk kapotgaan tijdens het ruige spelen met andere honden, staarten die breken of verbrijzelen... Duitse Doggen hebben al last van dit soort problemen met hun 'glazen staart', ook al werden hun staarten nooit gecoupeerd. Nu voegt de Dobermann zich bij deze martelaars.
Laten we eerlijk zijn, het is lachwekkend dat we in de naam van een zogenaamd dierenwelzijn onze honden juist méér pijn bezorgen, terwijl een ingreep op jonge leeftijd onder narcose ze een hoop ellende had kunnen besparen als ze eenmaal volwassen zijn! Ik heb het dan natuurlijk alleen over operaties uitgevoerd door deskundige dierenartsen met een goede nazorg om de oren mooi te laten staan. De amateurs die hun honden toetakelen met scheermesjes of stanleymessen, of de oren in een vreselijke staat achterlaten zonder nazorg, zijn degenen die verantwoordelijk zijn voor de huidige desinformatie over deze ingrepen.
Wat betreft het naleven van de rasstandaard, iets wat alleen echte liefhebbers kunnen begrijpen (sorry, ik ben op dit punt een beetje hard), krijgt de geschiedenis van de rassen een flinke klap. Het functionele en het esthetische gaan vaak hand in hand. Als je daar de gezondheid bij optelt, heeft deze wet de rassen en de honden die ertoe behoren echt kapotgemaakt.
Drie Dobermannen gehad: eentje met lange oren met de ene na de andere oorontsteking, pijnlijke behandelingen en een hond die de verzorging weigerde.
De andere twee waren gecoupeerd. Nul problemen met de oren en honden die zich gewoon lieten behandelen. Iets om over na te denken....
