Schuldgevoel over de komst van mijn nieuwe puppy na het verlies van mijn hond, 3 maanden geleden...

Hoi, ik heb 4 jaar geleden ook dat schuldgevoel gehad.. Ik had een Lhasa Apso die op de leeftijd van 17,5 jaar is overleden. Ik heb er veel verdriet van gehad en eigenlijk nog steeds, zelfs nu ik deze paar regels aan je schrijf🤧. Ik ben maar 2 maanden zonder hond geweest, ik kan echt niet leven zonder een dier aan mijn zijde. Ik heb toen een driekleurige Cavalier King Charles gekocht en ik moest huilen toen ik hem in mijn armen hield; ik dacht dat mijn oude hond me zag en ik voelde me schuldig. Maar diep van binnen wist ik dat hij voor altijd in mijn hart zou blijven. Het is niet omdat je nu zo'n klein bolletje wol naast je hebt, dat je je trouwe viervoeter zult vergeten. Dit hondje is inmiddels 4 jaar en ik denk nog steeds aan mijn Lhasa Apso. Hou van je puppy met heel je hart, dan zul je zien dat het allemaal goed komt. Veel sterkte en heel veel geluk met je nieuwe maatje, hij is echt een schatje (zo te zien op de video) 3

Hoi! Mijn hond is in december 2012 overleden en twee maanden later hebben we een prachtige kleine beagle geadopteerd. Ik zat toen ook met veel vragen en voelde me schuldig; ik was bang dat als hij me van boven zou zien, hij zou denken dat ik hem vergeten was. Maar ik vergeet hem echt niet, hij is overal bij me. Ik heb zijn halsband, foto's en overal zijn naam :-) maar mijn kleine beagle is mijn andere kindje! Je moet toch weer verder, en de liefde van een hond is zo ontzettend mooi. Je zult zien dat je twijfels vanzelf verdwijnen zodra je hondje er is. Veel succes nog! :-D

Hoi, ik heb bijna hetzelfde meegemaakt als jij: Mijn Bretonse spaniël Flèche is op 23 november 2013 overleden toen hij 3 jaar oud was. Hij kreeg plotseling een beroerte en zijn toestand verslechterde zo snel dat ik hem na twee weken heb moeten laten inslapen. Het was echt een enorme schok voor me omdat ik zo’n sterke band had met mijn hond, ik ben tot het allerlaatste moment bij hem gebleven. Gelukkig was Luna, mijn Jack Russel van 1 jaar, er om me te steunen, ook al had zij ook veel verdriet door de dood van Flèche (dieren lijden namelijk ook als een van hun maatjes overlijdt, daar ben ik van overtuigd).

Kortom, tot eind december voelde ik me verschrikkelijk en ik moest er niet aan denken om weer een hond te nemen, laat staan van hetzelfde ras. Maar in januari kreeg ik zijn as terug en dat gaf me heel veel rust. Flèche staat nu op mijn tv-meubel midden in de woonkamer, zo is hij er op een bepaalde manier toch nog een beetje bij.

Halverwege januari heb ik Fiona in huis genomen, een Jack Russel-puppy van 3 maanden. Nou, ik heb echt het idee dat Flèche via haar voortleeft, het is bijna bizar. Ze heeft precies dezelfde maniertjes als hij. Voor mij is dat een teken: zij moest het gewoon worden en niemand anders. Dit alles om te zeggen dat als je je er klaar voor voelt om een nieuwe hond te nemen – die je oude hond natuurlijk nooit zal vervangen – zo’n kleintje je echt enorm gaat helpen bij het verwerken van je verdriet.

Sorry voor het lange verhaal, ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen geruststellen dat je jezelf niets kwalijk hoeft te nemen. Liefs voor jou en je toekomstige viervoeter!

Ik kwam er net achter dat mijn Fendi op 19-11-13 is gegaan en dat mijn toekomstige Blondin twee dagen later is geboren, op 21-11-13. Ik zie daar echt een teken in... een goed teken. Als hij eerder was geboren, had het niet goed gevoeld.

Eigenlijk gaat dat 'dubbele' gevoel – dat is echt het juiste woord – van schuld gepaard met een enorme twijfel over de hoeveelheid liefde die ik deze pup ga kunnen geven. Het is lastig uit te leggen. Ik ben bang dat ik het niet aan zal kunnen, dat ik er misschien later spijt van krijg omdat mijn rouwproces nog lang niet voorbij is, verre van dat. Maar ik kan het niet opbrengen om nog een hele tijd te wachten die waarschijnlijk eindeloos zou duren…

Ik had ook veel twijfels voor de komst van mijn eerste hond, mijn Fendi… Maar dat was anders. Dat was de angst voor het onbekende. De angst om verantwoordelijk te zijn voor zo'n klein leventje (waarin ik trouwens jammerlijk heb gefaald met Fendi, die slachtoffer werd van een auto-ongeluk…)

Het is een beetje alles of niets. Dit is waar ik tegenop zie: óf het gaat niet goed (en dit kleine mannetje verdient een baasje dat niet net haar hond heeft verloren, maar daar is het nu te laat voor), óf ik krijg een soort openbaring en hij helpt me om de bladzijde om te slaan en uit het dal te klimmen...

Ik denk dat die tweede optie waarschijnlijk degene is die uitkomt, maar ik voel me toch schuldig. Het is alsof ik hem gebruik om over een dood punt heen te komen. Hij zal het zelf natuurlijk nooit beseffen, maar voor mij is het psychisch gezien best lastig. Ik vind het een beetje eng, terwijl ik er ook enorm naar uitkijk dat hij er eindelijk is... het is gewoon heel dubbel en complex om uit te leggen 🤷

We zien het wel… de boel is nu toch al in gang gezet.

Ik heb dit ook meegemaakt en ik kan je verzekeren dat de liefde die je aan je nieuwe maatje geeft, de liefde voor je hond die is overleden nooit zal wegnemen.

Ik beloof je dat je hem voor altijd in je hart zult houden.

De nieuwe hond zal je helpen om niet alleen maar te blijven piekeren over je vorige hond nu het verlies nog zo vers is. Je zult zien dat je die gevoelens vanzelf een plekje kunt geven, dat gaat echt vanzelf. Sterkte!

We hebben onze hond Isis op een tragische manier verloren. Ze was een kruising tussen een poedel en een bichon en was 9 jaar oud.

We konden haar gemis echt niet meer aan, haar aanwezigheid in huis was zo ontzettend belangrijk. Omdat ik ook nog eens thuiswerk, leek het alsof ik haar in elk hoekje van de tuin zag staan. Het moeilijkste was het thuiskomen; er was niemand meer die ons enthousiast begroette.

We hebben er met onze dochters over gepraat en besloten om een andere hond te nemen, maar dan een heel ander ras en een mannetje. Zo zou het minder zwaar zijn, omdat je dan niet gaat vergelijken.

Anderhalve maand later hebben we onze kleine Ippon opgehaald bij de fokker. Hij maakt ons ontzettend gelukkig, ook al zal ik mijn kleine Isis voor altijd missen.

Hoi!

Ik begrijp je helemaal, mij is ongeveer hetzelfde overkomen als jou... Ik ben mijn hondje verloren toen ze nog maar 2 jaar oud was... en we hebben anderhalve maand later alweer een puppy in huis genomen... Ik heb me daar erg schuldig over gevoeld... maar beetje bij beetje begin je het verschil te zien... Ik wilde trouwens geen Boxer meer nemen omdat dat te pijnlijk was... Ioltan geeft ons enorm veel liefde... maar nooit, echt NOOIT zal hij mijn Thaika kunnen vervangen! Zelfs nu nog, als ik naar de foto's van mijn meisje kijk, barst ik in tranen uit...

Ik herinner me jouw verhaal en dat van Fendi nog... het was heel aangrijpend... maar houd in je achterhoofd dat het kleine ventje dat je gaat adopteren jou ook hard nodig heeft, en dat hij je maatje nooit zal vervangen!

Heel veel sterkte, en welkom aan Blondin!!

Hoi Kf, nee hoor, voel je echt niet schuldig, dat is gewoon menselijk. Weet je, je zult je hond altijd in je hart houden. De liefde voor de nieuwe die nu komt is anders, maar je hebt het wel nodig, dus neem het jezelf niet kwalijk. Je zult je eerste hond echt niet vergeten. Velen van ons hebben dit meegemaakt en er is geen enkele reden om je schuldig te voelen. Een fijne dag en welkom voor de nieuwe pup, op naar een lang en mooi leven bij jou. Fijne dag!

Ik heb hetzelfde meegemaakt. Mijn hond stierf toen ze pas 3 jaar was. Van de ene op de andere dag was ze verlamd. Mijn moeder kwam me van school halen en ik moest de vreselijke beslissing nemen om haar te laten inslapen. Ik voelde me zo ontzettend schuldig. Ik hield zo verschrikkelijk veel van haar. Ik heb een jaar lang elke avond gehuild en zelfs nu springen de tranen me soms nog in de ogen. Ik voelde me zo schuldig dat ik een week na haar overlijden een hond uit het asiel ben gaan halen. Ik dacht dat het redden van een leven mijn schuldgevoel zou verminderen over het feit dat ik dat van haar had beëindigd. Nou ja, dat werkte niet echt, maar de nieuwe hond vroeg zoveel aandacht dat ik langzaam maar zeker de bladzijde kon omslaan doordat hij me aan iets anders liet denken. Ik heb veel honden gehad en ze hadden allemaal zo’n eigen karakter dat ik mijn oude hond nooit in een van hen heb teruggezien. Natuurlijk vergeleek ik ze weleens, maar ik heb nooit van mijn hond geëist dat hij precies hetzelfde deed als mijn vorige hond. Ze hebben allebei hun goede kanten, maar ook hun gebreken. Kortom, ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze en dat is inmiddels 4 jaar geleden.