Hoi,
Ik ben mijn cocker Fendi van 3 jaar oud tragisch verloren door een auto-ongeluk. Het was een enorme schok en het deed ontzettend veel pijn. Het verlies was zo plotseling en onrechtvaardig, ik ben er nog steeds niet echt overheen. En kom je er eigenlijk wel ooit helemaal overheen?... Het was pas 3 maanden geleden, in november 2013.
Ik dacht er al snel aan om weer een hond te nemen, een blonde cocker, net als Fendi. Ik ben simpelweg doodongelukkig zonder hond. Maar voordat ik de knoop doorhakte, wilde ik een paar fokkers bezoeken, gewoon om te zien hoe ik op andere cockers zou reageren en of ik ze met Fendi zou vergelijken, GEWOON OM TE KIJKEN... nou, vergeet het maar, ik was natuurlijk meteen verkocht!
Een klein, lekker druk puppytje, de laatste die nog beschikbaar was, bleef maar naar me toe komen... ik heb hem gereserveerd en hij mag rond 15 februari mee naar huis.
Hier zie je hem, dit is "Blondin": http://www.youtube.com/watch?v=EF3IS_snJAc&feature=share&list=UUjcuDTld3CzhhC8wZ0Ftcjg
Ik ben superblij, ik kan het bijna niet geloven!! Maar aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik Fendi veel te snel vervang en daar voel ik me schuldig over. Ik ben bang dat dit gevoel me belemmert in alle liefde die ik aan dit kleine hondje wil geven...
Heeft iemand hier ervaring mee? Bedankt voor het delen van je verhaal :)
Karen