Puppy terugbrengen naar de fokker. Wat zijn de gevolgen voor hem?

En ik ben echt geschokt door sommige reacties. Wat een gebrek aan empathie.

Ik ben echt gechoqueerd als ik dit bericht lees: jullie werken allebei en wilden toch een hond nemen? Als professionele fokker had ik je nooit een pup verkocht, want het slachtoffer is nu dit kleine wezentje dat nergens om gevraagd heeft!

Je bent zelf verantwoordelijk voor deze situatie en ik kan je alleen maar een aquarium met goudvissen aanraden!

In de verklaring die kopers tekenen staat heel duidelijk dat een hond een levend wezen is met gevoelens en emoties... Je had beter een robothond uit China kunnen kopen; die eet niet, blaft niet, is niet tot last en kost niets in het onderhoud!

Ben je zelf ouder? Ik hoop maar dat je niet op het idee kwam om je kind bij Jeugdzorg af te leveren toen het huilde!!! Maar echt, wie houden we hier nu voor de gek???? Je bericht bewijst dat ik gelijk heb om de tijd te nemen voordat ik mijn baby's aan iemand toevertrouw... Met het verschil dat ik ze zelf terugneem zonder terugbetaling, zodat ze niet ergens verkeerd terechtkomen als het ondanks al mijn voorzorgsmaatregelen toch misgaat – zoals bij mensen met een allergie bijvoorbeeld...

Even een vraagje... je kind is nog jong... huilde hij toen hij voor het eerst naar de kleuterschool ging? Voelde hij zich een beetje verloren?? Wanneer mensen een pup ophalen, raad ik mijn klanten dringend aan om minstens twee weken vrij te nemen om de pup aan zijn nieuwe omgeving te laten wennen... Dan was hij zonder problemen aan je gewend geraakt, uiteraard in een puppyren... en niet in volledige vrijheid door het huis!

Je bent bij een fokker terechtgekomen die wat laks was met advies, dus ik leg de verantwoordelijkheid voor 50% bij jou...

Mevr. Bekesi, kennel "Des Chemins du Bout du Monde" in Frankrijk (regio 71) – een kennel die bekendstaat om zijn professionaliteit!

Uiteindelijk heeft ze 500 € van de 700 € gehouden, terwijl ze hem ook nog gaat doorverkopen. Ik vind dat echt niet kunnen, maar ik wilde er absoluut niet over onderhandelen en heb het maar zo gelaten.

Toen ik vroeg wat de pup in het begin nodig had, zei ze "niets".... ik kwam er later pas achter dat ze alles ter plekke verkocht. Toen begreep ik haar antwoord pas. Op de dag dat ik Harry terugbracht, sprak ze alleen maar over de cheque. Ik kreeg geen "hallo" of "tot ziens".... ik zou het zelf nooit zo hebben aangepakt... maar goed, misschien is dat normaal, ik weet het niet. Ik zeg niet dat zij overal schuld aan heeft... ik zeg alleen dat ze heel belangrijke informatie heeft achtergehouden om te kunnen verkopen. Ze heeft een adviesplicht, zoals in zoveel beroepen. Zeker als het om een levend wezen gaat. Eén ding weet ik zeker: ik heb me niet van mijn beste kant laten zien. Ik heb de pure waarheid gesproken omdat ik geen fouten wilde maken. Ik ben al heel erg verdrietig door deze situatie, maar als dit was gebeurd terwijl ik het wel had gemeld, had ik me nog schuldiger gevoeld. Zij was van alles op de hoogte.

Ik heb echt nauwelijks contact gehad met de fokker. Ik heb drie keer gebeld voor informatie, maar elke keer kapte ze het gesprek na vijf minuten alweer af. Bij het eerste telefoontje heb ik uitgelegd hoe onze dagen, weken en weekenden eruitzien. Ze vroeg of ik vakantie had. Ik zei dat ik pas over drie weken vakantie zou hebben. Ze heeft me nooit verteld dat het echt noodzakelijk was om dan thuis te zijn. Toen ik haar na een paar dagen terugbelde om de situatie uit te leggen, vroeg ze: "Kom je 's middags niet naar huis?" Ik zei van niet. Ze zei dat ik in ieder geval de eerste weken 's middags naar huis had moeten komen. Dat had ik graag van tevoren geweten... mijn werk laat dat gewoon niet toe. Ze raadde me toen een snackbal aan, wat ik heb gedaan, maar dat veranderde helemaal niets. Vóór de adoptie heb ik nog twee keer gebeld om te checken of hij wel goed gesocialiseerd was. Ze zei van wel, maar toen ik daar aankwam bleek het een enorme fokkerij in grote loodsen te zijn. Totaal anders dan de beelden op hun website (midden in de natuur). Dit had ik echt niet verwacht. Toen we daar met mijn zoon aankwamen, hebben we opnieuw gevraagd hoe het zat met het alleen zijn. Het was toen niet zij, maar een medewerkster. Er werd ons weer verteld dat het prima kon. Terwijl we allebei werken en een jong kind hebben, heeft niemand ons verteld hoeveel tijd je dagelijks aan de hond moet besteden. En dan zal ik je het verhaal nog besparen dat ze de hond bij mijn zoon in de armen legden, om me pas 30 minuten later te vertellen dat de balletjes niet waren ingedaald. Ze vroegen of we de adoptie nog wel door wilden laten gaan. Natuurlijk wel, maar echt professioneel is het niet. Toen ik belde om te vragen of ze hem terug wilde nemen, begon ze alleen maar over geld. Ik stelde vragen over het welzijn van de hond, maar daar gaf ze bijna geen antwoord op.

Ik vind dit hele verhaal ook maar niks...

Een stabiel gezinnetje, goede financiën, een kind dat niet te jong is, een omgeving die zich vast niet in een oorlogsgebied bevindt

Eerlijk gezegd zou een fokker er dan toch gerust op moeten kunnen zijn wat betreft de toekomst van zijn pup

Zeker omdat dit charmante gezinnetje zich, zoals we dat allemaal doen, van hun beste kant zal hebben laten zien. En zoals de TS al in haar eerste bericht zei: "Ik had me maximaal ingelezen en informatie ingewonnen bij een hondentrainer" – iets wat ze vast heeft benadrukt tijdens de adoptie, dus een weloverwogen besluit

En dan komt de pup een paar weken later ineens terug omdat hij niet alleen kan zijn en het gezin eigenlijk helemaal geen tijd voor hem blijkt te hebben......

😒

Maar het is de schuld van de fokker.......

😯

Nog een ander punt van "bijkomende schade", naast die arme pup die zo heen en weer geslingerd wordt, wat ik hier nog mis: wat voor impact heeft dit op je kind van 6 dat een paar weken een hondje heeft gehad?!

Even voor de duidelijkheid, Sophieetselim,

Ik neem je de fout die je hebt gemaakt echt niet kwalijk en ik geloof ook echt dat je oprecht bent als je zegt dat dit emotioneel zwaar voor je is.

Maar de fokker treft geen enkele blaam, dat is het enige wat ik wil zeggen.

Mijn excuses als ik je heb gekwetst. Als je twijfelt tussen een hond of een kat, zou ik je aanraden om voor de hond te kiezen op basis van de band waar je naar op zoek bent.

Naar mijn bescheiden mening past een hond ook echt bij je, maar je moet dan wel echt twee of zelfs drie weken vakantie kunnen nemen tijdens de adoptie. Welk type hond je ook kiest, je krijgt altijd te maken met een wenperiode en dat is heel normaal.

Ik zit eigenlijk in een vergelijkbare situatie als jij, alleen heb ik katten. Geloof me, katten hebben ook zo hun eigenaardigheden, maar ik wil heel graag een hond. En net als jij is een van mijn grootste angsten dat mijn hond niet alleen kan zijn en de hele dag gaat blaffen. Dat laat natuurlijk zien dat hij zich niet fijn voelt, maar het dwingt je ook om een beslissing te nemen zoals jij hebt gedaan. Ik begrijp je dus heel goed.

Wat ik daarentegen niet begrijp, zijn de reacties van sommige andere mensen hier soms (en dat zeg ik met alle respect).

Als je naar hen luistert, mag je niet adopteren voor je 18e omdat je minderjarig bent, niet tussen je 18e en 67e (de pensioenleeftijd) omdat je werkt en te weinig tijd hebt, en na je 70e mag het blijkbaar ook niet meer.

Ik zeg je, @Sophieetselim,

Ik ken heel veel mensen die allebei werken en toch een hond hebben, en geen van hen verwaarloost hun dier. De fout die je hebt gemaakt is niet dat je een hond wilde, maar simpelweg dat je hem niet op de juiste manier hebt kunnen verwelkomen. En wie weet – zonder dat ik je nu spijt wil aanpraten want het is nu eenmaal te laat – had die cocker best bij je gepast. Alleen werd hij, zoals elk dier na zo'n grote verandering, ineens in een compleet nieuwe wereld gedropt. Dan is het eigenlijk heel logisch dat hij zo reageerde.

Ik kan je niks beloven, maar de absolute voorwaarde bij een adoptie is volgens mij dat je er in het begin echt bent. Of dat nu door vakantie, thuiswerken, werkloosheid of een sabbatical is: je moet gewoon echt aanwezig zijn.

Nou, ik hoop dat dit antwoord je wat meer helpt. Hopelijk willen andere baasjes die ook allebei werken vertellen hoe zij hun hond hebben leren alleen te zijn en hoe ze hun werkdag combineren met een hond, zonder dat de hond ongelukkig wordt.

Ik snap heel goed wat de TS de fokker verwijt, maar jij, lewina, even alle gekheid op een stokje, om de situatie uit te leggen heb je het over de "naïviteit van de auteur"....

Dus ik stel jou de vraag, @Sophieetselim, wat heb je liever?

{{Dat we (zonder gemeen te zijn) tegen je zeggen dat je naïef bent geweest, of dat we zeggen dat je het kunt draaien of keren zoals je wilt, maar dat het toch een beetje je eigen schuld is en dat de fokker uiteindelijk zo slecht nog niet is, want:

Ze heeft gewacht tot de pups 3 maanden oud waren, terwijl de wettelijke leeftijd 2 maanden is, wat toch wel wijst op een zeker respect voor haar dieren (tenzij het toeval was?)

Ze stemde ermee in om het dier terug te nemen (ook al moppert ze een beetje), terwijl ze dat niet verplicht was en de reden die je gaf voor het terugbrengen toch wel een beetje bizar en surrealistisch is...}}??

In ieder geval, ik weet echt wel wat waardeloze fokkers zijn, maar deze valt daar volgens mij niet echt onder.

Eigenlijk heb ik eerder medelijden met háár.

Ik denk trouwens dat als je je topic anders had ingestoken, zo van:

"Hoi,

Ik heb pas 11 dagen geleden een pup van drie maanden geadopteerd. Hij zit de hele dag alleen omdat ik werk, maar hij stopt niet met blaffen, terwijl de fokker zei dat de pup bij hem gewend was om alleen te zijn. Dus ik heb besloten om hem weer weg te doen."

Dan denk ik dat iedereen over je heen was gevallen.

Mijn kleine Saphir heb ik gekocht toen ze 3 maanden oud was. De fokker heeft een maand gewacht met het innen van de betaling, zoals ze bij elke klant doet, omdat ze iedereen een maand de tijd geeft om zich te bedenken, wat de reden ook is. Echt super netjes van haar.

(In de praktijk heeft ze pas één keer een puppy terug moeten nemen omdat die een afwijking had waarvoor een hele dure operatie nodig was, zonder garanties. Ze heeft die toen omgeruild voor een andere pup en de zieke pup zelf gehouden. Gelukkig is de operatie die zij heeft betaald goed gegaan; het is een grote broer van mijn hondje en ze heeft hem nog steeds.)

Eigenlijk ben ik meer gewend dat fokkers nogal kritisch zijn over of de koper wel geschikt is. De enige keer dat ik een pup kocht zonder "vooronderzoek" en zonder dat er achteraf nog eens naar werd geïnformeerd, moet ik zeggen dat ik daar best wel door gechoqueerd was.

Yuna la ficelle, wat zij de fokker verwijt is dat die haar heeft verzekerd dat de pup er geen enkel probleem mee zou hebben om alleen te blijven. Dat is lastig te geloven als je honden een beetje kent, maar de TS geeft zelf toe dat je je niet genoeg had ingelezen en dus niet wist dat dit op die leeftijd bijna onmogelijk is. De fokker wist dit echter heel zeker en had geen misbruik mogen maken van je naïviteit om je een pup te verkopen, terwijl je er door je uren niet goed voor kunt zorgen.

Wat betreft tijd vrijmaken voor de komst van een dier: bij een hond ben ik het met je eens, maar bij een kat niet echt. Een kat voelt zich veel prettiger als hij in z'n eentje z'n nieuwe plekje kan verkennen, dus het is geen probleem om hem al snel alleen te laten.