Ik kom nooit over het verlies van mijn hondje heen

Hoi allemaal, ik heb mijn twee lieverds in slechts twee maanden tijd moeten laten inslapen. Mijn kleine Coyote is op 31 oktober 2024 heengegaan aan uitgezaaide prostaatkanker en Bella is op 5 januari '25 gegaan door leverproblemen. We hebben afscheid van ze moeten nemen. Het is echt heel zwaar, ik blijf maar huilen omdat ik onze twee schatjes, waar we zielsveel van houden, zo erg mis. Ik twijfel of ik weer een ander dier zal nemen?

Hallo,

Ik heb mijn hondje Edgar afgelopen zaterdag 15/02 laten inslapen. Hij had een hartaandoening waarvoor hij al jaren werd behandeld. In oktober 2024 heeft hij nog een week in de kliniek gelegen voor een andere behandeling. Toen hij daar uitkwam, was hij weer helemaal de oude en ik was zo blij om hem weer gelukkig te zien, maar zijn toestand verslechterde plotseling. Hij at niet meer en kon niet meer op zijn pootjes staan; het was hartverscheurend om hem zo te zien. Terug in de kliniek konden ze niets meer voor hem doen en moest ik de beslissing nemen om hem uit zijn lijden te verlossen.

Het is nu vier dagen geleden en ik voel me zo schuldig dat ik hem heb laten inslapen. Hij laat een enorme leegte achter in het appartement.

Hij ligt begraven in mijn tuin, want op Martinique is crematie niet mogelijk en ik wilde absoluut niet dat hij als een simpel stuk vlees in een verzamelgraf zou belanden.

Gisteravond heb ik een momentje bij zijn graf doorgebracht, maar ik heb vannacht alleen maar nachtmerries gehad. Ik kan gewoon nog niet accepteren dat hij er niet meer is!

Hoi SAB 1706. Ik heb afgelopen zondag om 13:04 uur mijn Franse bulldog van 9 jaar en 4 maanden oud laten inslapen vanwege prostaatkanker, en ik maak momenteel precies hetzelfde mee als jij. Het is een onverdraaglijke pijn. Ik praat nog constant tegen hem en moet de hele tijd huilen. Ik voel me schuldig, zoek naar antwoorden en vraag me af waarom. Kortom, ik wil je laten weten dat ik helemaal begrijp wat je voelt.

Hij staat voor altijd in mijn hart gegrift

Ik heb net deze vreselijke beproeving doorgemaakt met mijn kat Toutouille. Zijn nieren hebben het begeven, ondanks de behandelingen. Het is echt hartverscheurend, elke dag zonder hem... Dus Ingrid, ik leef met je mee en voel je pijn om je Pinscher, want het zijn echt onze schatjes... ze geven ons alles zonder er iets voor terug te verwachten... Sterkte.

Ik ben het lijden niet aan het vergelijken.

Ik zeg alleen dat ik dit soort reacties begrijp, omdat ik zelf ook al mijn honden heb moeten laten inslapen.

Want elke keer werd ik er zelf ziek van.

Net zoals ik ook de reactie van Ingrid begrijp. Uiteindelijk lijkt de dood van een dier misschien heel onbeduidend vergeleken met die van een mens. Behalve dat dieren voor sommige mensen een ontzettend belangrijke plek in hun leven innemen en soms zelfs hun enige maatje zijn.

Ziekte, of het nu corona is of iets anders, slaat toe en de dood slaat toe. Dat weet ik maar al te goed.

Ik denk dat we moeten begrijpen en accepteren dat iedereen anders reageert en, het belangrijkste, dat de ene reactie niet beter is dan de andere. Er bestaat geen "politiek correct".

Hoi,

Heel veel sterkte met dit grote verlies. Ik begrijp je pijn heel goed, want ik heb precies hetzelfde gevoeld toen mijn kleine Swingy op 17-jarige leeftijd overleed. Hij stierf thuis in mijn armen, maar ik wist die dag dat zijn tijd echt gekomen was.

Het verdriet is zo heftig, vooral als de mensen om je heen het niet begrijpen. Het kostte me zeker zes maanden voordat ik weer een beetje een "normaal leven" begon te leiden.

Toen ben ik gaan nadenken over het adopteren van een stakker uit het asiel. Inmiddels deelt hij alweer drie jaar zijn leven met mij, maar Billy heeft Swingy niet vervangen. Het is een opeenvolging van levens die je deelt en absoluut geen vervanging. De liefde is enorm.

Neem de tijd voor je verdriet. Pas als je er klaar voor bent, kun je eraan denken om weer een andere hond te nemen.

Ik denk niet dat je overhaast moet beslissen (dat is mijn gevoel): verdriet moet je ook echt doorleven!

Heel veel sterkte uit de grond van mijn hart.

Ik deel dit standpunt.

@Ingrid ch, gecondoleerd met het verlies van je naaste aan de gevolgen van corona.

Aangezien we op een forum zitten dat gewijd is aan huisdieren, is het naar mijn mening normaal om daar je verdriet te uiten na hun overlijden, wat net zo pijnlijk, of zelfs pijnlijker kan zijn dan dat van een menselijke naaste.

@sab, heel veel sterkte met het verlies van je hondje, ik weet hoe moeilijk het is. Ik wens je veel goede moed, de tijd zal de wonden uiteindelijk helen.

Ik betuig mijn oprechte empathie, steun en aanmoediging aan iedereen op dit forum die net hun trouwe viervoeter heeft verloren, en al helemaal aan degenen die hen veel te vroeg en op een plotselinge manier zijn kwijtgeraakt.

Ik denk hierbij aan het baasje van een zekere Bordeauxdog en dat van een zekere Sloughi

Beste Sab,

Wat een nare reactie van Piotr! ... Waarom zou je naar dit soort forums komen als je er zo in staat? Lijden met elkaar vergelijken...

De Franse zanger Daniel Balavoine zei ooit in een van zijn liedjes: "al het leed van de wereld is niets vergeleken met een afscheid..."

En wat betreft mentaal verdriet had hij helemaal gelijk.

Ik heb vorig jaar hetzelfde vreselijke verdriet meegemaakt als jij, en ik ben er ook nog steeds niet overheen. Ik heb inmiddels wat meer afstand dan jij en ik wil graag mijn fout met je delen, voor het geval het je kan helpen.

Je zult door een aantal fases gaan:

1e fase: Veel huilen en het analyseren van de laatste dagen en uren. Dat gaat zo ver dat het bijna een obsessie wordt en je constant in cirkeltjes blijft draaien.

2e fase: Een soort acceptatie van de situatie, maar een groot gemis en een aanhoudend verdriet in je hart.

3e fase: Een depressie (soms heel heftig)

Mijn advies aan jou, Sab, is om direct in actie te komen zodra je bij de 2e fase bent, zodat je niet in de 3e belandt!

En om die derde fase te voorkomen, geloof me: neem zo snel mogelijk een andere hond!

Een puppy die precies lijkt op je lieverd, als je dat wilt, aangezien je een rashond had. Een puppy die je net zo zult koesteren als het hondje dat is heengegaan en die je in huis neemt als eerbetoon aan hem (want het is juist een teken van liefde als je zoveel van een hond hebt gehouden dat je er weer eentje wilt, precies zo eentje). Dat betekent echt niet dat je hem zult vergeten, integendeel!

Ik heb zelf helaas te lang gewacht... Ik ben het punt gepasseerd waarop ik had moeten ingrijpen en "genoeg!" had moeten zeggen, en ik heb me zo door het verdriet laten overspoelen dat het nu bijna onmogelijk voor me is om op korte termijn aan een nieuwe adoptie te denken.

Ik laat het lijden maar over me heen komen zonder er iets aan te kunnen doen, waarschijnlijk omdat dat verdriet voor mij nog een beetje aanvoelt als mijn hondje...

Dus, doe niet zoals ik! Ga zo snel mogelijk weer voor een nieuwe liefdevolle band. Denk niet dat je je hond "vervangt", maar besef dat je hem juist bewijst hoeveel je van hem hield door er alles aan te doen om die liefde opnieuw te beleven.

En neem niet alleen een andere hond, maar zeg vooral meteen tegen jezelf – nu je weet hoe pijnlijk het afscheid is – dat je daarna weer een nieuwe neemt, en daarna weer één... zo vaak als nodig is, telkens wanneer ze naar de hondenhemel gaan.

Blijf er zo in staan, want dat is de enige manier om hun vertrek te overleven en om aan beide kanten weer voor geluk te zorgen.

Liefs, en je zult zien dat je uit deze hel komt!

Je zegt: een beetje terughoudendheid zou geen kwaad kunnen??? Sab is haar hondje verloren en ze uit haar verdriet en zoekt hier wat steun omdat we hier op een forum voor dieren zitten, of je het nou leuk vindt of niet!

Jouw medeleven gaat uit naar wie je maar wilt, maar dat is hier niet het onderwerp van gesprek...

En de mensen die Sab antwoorden en steunen doen dat niet uit neppe empathie, anders zouden ze wel gewoon hun mond houden, wat jij trouwens ook had moeten doen!

Ik ben echt even pissig vanochtend, niet te geloven! 😠