Ik kom nooit over het verlies van mijn hondje heen

Goedenavond allemaal,

Het doet me goed om jullie berichten te lezen en ik begrijp jullie emoties.

Aan Pinkybleu: je zou hem onder de olijfboom moeten leggen, een van zijn favoriete plekjes. Een boom die symbool staat voor het Leven en de Vrede.

Voor alle anderen: ik heb hetzelfde gevoeld als jullie. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet om hem huil, mijn lieve Frisbee. Ik heb een klein gedenkplekje voor hem gemaakt met een foto en een speeltje, verlicht door een led-kaarsje dat op een vaste tijd aangaat. Je zou het eens moeten proberen, het zal je echt helpen.

Het begin is natuurlijk zwaar, je gaat door verschillende fases van rouw heen, en daarna komt de acceptatie en berusting.

Maar weet dat onze lieverds over ons waken. Aarzel nooit om ze te vertellen dat je van ze houdt en tegen ze te praten.

Wanneer de tijd rijp is, zul je de geruststelling vinden dat het goed met ze gaat. 

Ik bid voor jullie allemaal om jullie de kracht te geven die je nodig hebt.

Veel sterkte

Hij heeft inderdaad echt een koppie om op te vreten, wat ontzettend sneu wat hem is overkomen :/ maar zoals je zegt is hij in ieder geval omringd door liefde heengegaan.

Misschien kun je er een paar dagen tussenuit gaan om je zinnen te verzetten, en de tijd doet de rest… veel sterkte

Hoi, ik ben op 1 mei mijn maatje Chips verloren. Hij was pas 8 jaar en is in een paar dagen tijd overleden aan auto-immuun hemolytische anemie (AIHA). Voor mij en mijn partner was hij echt ons kind, we deden alles met hem. Het voelt alsof ons hart eruit is gerukt, de pijn is echt ondraaglijk. We kunnen niet thuis blijven want alles herinnert ons aan hem; hij was echt de koning van het huis. Het was echt zo’n schat van een hond die gek was op mensen, iedereen hield van hem. Dit verdiende hij echt niet 😥

We hadden hem geadopteerd uit een asiel op Réunion. Ik was op hun site meteen verliefd geworden op dat koppie van hem en we hebben hem naar Frankrijk laten overkomen. Vanaf dat moment was het één en al geluk en liefde.

De enige troost die ik heb, is dat hij bij ons thuis is heengegaan, omringd door liefde. Maar wat is het zwaar om die laatste uren thuis en zijn laatste ademteug steeds weer voor me te zien, het blijft maar door mijn hoofd spoken 😭

Ik praat constant tegen hem en zeg dat het wel goed komt, dat we sterk zijn en dat hij nog altijd bij ons is 💜

Hoi allemaal,

Ik leef echt met jullie mee met het verlies van jullie hondjes. Pff, wat doet dat ontzettend veel pijn in je hart en in je buik. Ik ben afgelopen maandag zelf mijn kleine Cavalier King Charles verloren; hij was pas twee jaar oud. Het moeilijkste is nog dat geen enkele dierenarts of specialist heeft kunnen vinden waaraan mijn Ulysse is overleden. Hij was zo'n ontzettend lieve en aanhankelijke hond, en het is voor mij echt heel zwaar dat ik niet weet wat de oorzaak was. Ik kan alleen maar huilen, hij was echt alles voor me. Ik heb zijn zusje Ursula nog wel, maar zij is heel anders: minder knuffelig en een beetje een wildebras. Natuurlijk hou ik van haar, maar ze zal haar broer nooit kunnen vervangen. Het valt me zo zwaar, mijn honden zijn echt mijn kinderen. Ik zie hem nog overal. Ik hoop dat het gevoel ooit minder wordt, want ik weet even niet meer wat ik moet doen. Heel veel sterkte aan iedereen met het verlies van jullie maatjes.

Hallo, je reacties zijn alweer van 3 jaar geleden, dus misschien lees je dit niet meer; weet dat je woorden me enorm hebben geraakt. Begin juni 2013 hebben we I'Rocco gekocht bij een fokker van Duitse herders. Een prachtige langharige Duitse herder. Hij was nog zo'n baby, zo klein. Dat mens van een fokker dacht alleen maar aan haar eigen portemonnee en heeft ons totaal niet gewaarschuwd voor de problemen met zijn achterhand of voor een maagtorsie (maagkanteling). Maar goed, als je van ze houdt, kijk je niet op een centje meer of minder!! In juni 2014 hebben we een vrouwtje (Duitse herder) uit de vreselijke klauwen van haar beul gered (ik zal je de nare details over de "figuren" die haar eerst hadden besparen). Het was het jaar van de "J", dus we hebben haar JENNA genoemd. Bij ons thuis was het een paradijs!!! Speeltjes, brokjes, genoeg te drinken en... I'Rocco!!! Hij was echt een soort therapeut voor haar. Ze waren onafscheidelijk!!! Die verdomde 11 januari 2025... Jenna zou bijna 11 worden... ondanks alle goede zorgen (ik zag twee maanden daarvoor al dat haar achterhand zwakker begon te worden...). Het mannetje, I'Rocco, heeft haar overleefd (ik had het andersom verwacht omdat hij 11 maanden ouder is). Nu slaap ik met de urn van mijn lieve meisje en worstel ik met dat rotprobleem aan de achterhand van I'Rocco. Het is heel zwaar. Net als jij zou ik het liefst ook gaan om weer bij mijn meisje te zijn, maar ik moet vechten voor I'Rocco. Hoe heb jij het verlies van je geliefde hond "verwerkt"? Want wat mij betreft... bijna 3 maanden na het overlijden van Jenna... lukt het me gewoon niet!! Moet ik haar as uitstrooien op de twee plekken waar ze zo dol op was? (De ene was haar "uitkijkpost" om te ruiken, te waken en te beschermen, en de tweede was onder een olijfboom, waar ze graag op haar botje en haar gebitssnack kluifde). Wat zou je me aanraden? Want op dit moment... ik wil de urn van mijn meisje, mijn Jenna, helemaal niet kwijt. Tegelijkertijd zeg ik tegen mezelf – terwijl ik normaal heel nuchter ben – dat ik haar nu, 3 maanden later, "moet laten gaan" door haar as uit te strooien. Ik ben zo wanhopig dat ik zelfs op een site heb gekeken voor "communiceren met je dier in het hiernamaals". Ik ben wel gevoelig maar niet gek, dus ik heb die oplichterij meteen gestopt (eerste sessie gratis, voor de volgende moet je betalen!!). Wat moet ik volgens jou doen met de as van mijn lieve Jenna? Ik smeek je om me te helpen. Met vriendelijke groet, Sandra.

Hoi allemaal,

Ik lees jullie berichten van 19 maart 2025, de dag dat mijn grote lieverd overleed, een Golden Retriever genaamd Frisbee. Hij was 15 jaar en 19 dagen oud. Ik ben er echt kapot van sinds hij er niet meer is. Hij had een levertumor waardoor hij langzaam steeds zwakker werd. Ik had altijd gedacht dat hij ons zou verlaten vanwege de artrose. Hij kon op het laatst niet meer opstaan of lopen. Dus de enige oplossing was datgene wat ik eigenlijk niet eens op wil schrijven. En dat terwijl hij nog zo'n helder koppie had; ik voel me er zo schuldig over. Ik heb het er heel zwaar mee en ik begrijp de meeste berichten hier nu zo goed. Het laat zo'n leegte achter in huis en in mijn hart, ik snap nu eindelijk wat iedereen die dit heeft meegemaakt voelt. Maar ik zeg tegen mezelf dat hij nu bij zijn ouders, broertjes en zusjes is en op me wacht! Ik hoop dat ik me snel wat beter voel, en dat geldt ook voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit. Liefs, Sandrine voor Frisbee

Hoi,

Hoe weet ik of ik in fase 2 of al in fase 3 zit?
Het is nu 3 maanden geleden dat ik mijn Juju ben verloren, ik denk dag en nacht aan hem en ik mis hem ontzettend 😔.