Hoi! Ik begrijp je verdriet echt heel goed, want ik maak hetzelfde mee. Ik moest mijn beagle genaamd Granola naar de dierenarts brengen om een einde aan haar lijden te maken. Ze had een blaastumor die ondanks de medicijnen alleen maar erger werd (ze kon niet meer plassen en haar eetlust nam steeds verder af; ze moest een luier om omdat de medicijnen zorgden voor een overvloed aan urine die ze zo kwijt kon). Haar eetlust nam zo erg af dat haar laatste maaltijd uit slechts 4 of 5 pinda's en een beetje kaas bestond. Het deed ontzettend pijn om te zien, ze at het heel zwakjes op en liep altijd met een bolle rug alsof ze de pijn of het ongemak probeerde te verlichten. We moesten haar dus naar de dierenarts brengen, wetende dat ik haar voor de laatste keer zag. Eenmaal daar besefte ik pas echt dat ze nog maar een paar momenten te leven had en ik kreeg een enorme brok in mijn keel. De dierenarts was heel menselijk en meelevend, maar het verdriet werd alleen maar sterker. Granola keek recht voor zich uit en het feit dat ik niet wist wat ze op dat moment voelde, was vreselijk. Bij het eerste prikje viel ze in mijn armen in slaap, daarna heb ik haar op haar zij gelegd voor de tweede prik zodat ze definitief kon gaan... Ik heb haar laatste ademhalingen gezien en toen was haar tijd bij ons voorbij. Het is nu 2 dagen geleden en mijn wereld is volledig ingestort. De volgende ochtend kreeg ik een enorme klap toen haar mand leeg was, terwijl haar geur nog in de dekentjes hing. Alles in mij is gebroken, alles voelt leeg. Het is een totale ravage, en voor mijn gevoel kom ik hier nooit meer overheen omdat het zoveel pijn doet. Het is pas 2 dagen geleden, maar een deel van mij begrijpt dat als ik mezelf in dit verdriet verlies, ik nooit meer opsta... Ik ben me ervan bewust dat ik een helingsproces moet starten om me beter te gaan voelen, want ik wil hieruit komen. Dat betekent dat ik door een bijna onoverkomelijk verdriet moet gaan, door de woede die binnenkort zal komen, gevolgd door begrip en uiteindelijk acceptatie. Dat noemen ze veerkracht, want ik wil niet dat mijn eigen lichtje volledig dooft. Het zal tijd kosten. Bedenk dat als je het niet had gedaan, haar lijden waarschijnlijk nog veel erger was geweest, en geen enkel goed baasje wil zijn hondje in grote pijn laten. Je huisdier laten inslapen is een daad en een beslissing die moed en innerlijke kracht vereist; het vraagt je om diep te gaan, daar waar het het meeste pijn doet. Ik denk dat je je nog slechter zou voelen als je haar niet voor de laatste keer naar de dierenarts had gebracht, want je hondje zien heengaan zonder hulp van de dierenarts zou je het gevoel geven dat je niets voor haar hebt gedaan, terwijl dat juist wel het geval is. Zorg goed voor jezelf.
Hoi, mijn meisje van 15 jaar en 10 maanden leed sinds een maand aan mondkanker. Ze kreeg een behandeling die geen wonderen deed, maar bedoeld was voor haar kwaliteit van leven. Ze had ook artrose en kreeg supplementen om haar te helpen. Haar tumor was echter groter geworden, ze begon te bloeden en kon bijna niet meer eten. Ze leed te veel en het deed me zo'n pijn om haar zo te zien. Ik heb haar moeten laten inslapen. Ze is in mijn armen ingeslapen. Het is nu twee dagen geleden. Ze was als een kind voor me, ze is bij mij thuis geboren. Dit was mijn eerste ervaring hiermee, het is heel zwaar en de pijn blijft. Het is zo leeg in huis. Ze volgde me overal en sliep bij me. Ik huil om haar elke dag die voorbijgaat. Het is een ware lijdensweg om dit mee te maken. Veel sterkte voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit als ik.
