Goedenavond, ik ben op internet aan het zoeken hoe ik door dit enorme verdriet, deze wanhoop en depressie heen moet komen na het verlies van mijn chihuahua van 11 jaar op 1 oktober 2025 (3 dagen geleden). Een goede week voor het bezoek aan de dierenarts was hij al een tijdje niet meer gecontroleerd. Het was voor zijn anaalklieren, maar verder ging alles goed. De dierenarts vertelde me nog dat hij een goed hart had en nog jaren voor de boeg had. Drie dagen later verslikte hij zich tijdens het eten. Het lukte me om hem te "redden", maar daarna verslechterde zijn toestand: overgeven, een soort aanval of stuiptrekkingen, dus terug naar de dierenarts die hem heeft opgenomen. Het bloedonderzoek was slecht... nieren, suikerziekte en acute alvleesklierontsteking (pancriatitis). Hij is 2 dagen in de kliniek gebleven en de derde dag heb ik uiteindelijk gevraagd om hem weer mee naar huis te nemen. Hij begon bij mij weer te eten en ik hoopte op verbetering, maar nee. De enige beslissing die ik nog kon nemen, was hem uit zijn lijden verlossen. Hij is van ons heengegaan. Ik dacht echt dat ik hem nog een paar jaar bij me zou hebben. Het is een enorme schok, maar ik neem het mezelf zo kwalijk. Hij dronk veel en bedelde vaak om eten. Hij was zwaarder geworden, maar vanwege zijn leeftijd maakte ik me geen zorgen. Het moet de suikerziekte zijn geweest; ik had nooit aan die mogelijkheid gedacht. Als ik het sneller had doorgehad, had hij een passende behandeling (insuline) gekregen, was zijn toestand stabiel geweest en had hij nog minstens 2 jaar geleefd. Ik voel me zo schuldig dat ik niet begreep dat er een probleem was. Mijn verdriet is immens, net als de leegte die mijn hondje Joy achterlaat. Ik heb nog een andere hond van bijna 6 jaar en een kat, maar ondanks hun aanwezigheid huil ik elke dag zodra ik wakker word.
Vertaald Frans
Goedenavond, ik ben online aan het zoeken hoe ik om moet gaan met dit enorme verdriet en deze depressie na het verlies van mijn chihuahua van 11 jaar op 1 oktober 2025 (nu 3 dagen geleden).
Ongeveer een week voor het bezoek aan de dierenarts was het al een tijdje geleden dat hij voor het laatst gecontroleerd was. We gingen eigenlijk alleen voor zijn anaalklieren en verder leek alles goed. De dierenarts zei nog dat hij een sterk hartje had en nog jaren mee kon. Maar drie dagen later stikte hij bijna tijdens het eten. Het lukte me om hem te "redden", maar daarna ging zijn toestand snel achteruit: overgeven, een soort aanval of stuipen... Dus we zijn direct teruggegaan naar de dierenarts en daar moest hij blijven. Het bloedonderzoek was heel slecht: zijn nieren, suikerziekte en een acute alvleesklierontsteking. Na een opname van 2 dagen heb ik hem op de derde dag weer mee naar huis genomen. Hij begon weer wat te eten bij mij en ik hoopte echt dat het beter zou gaan, maar helaas. De enige keuze die ik nog had, was hem uit zijn lijden verlossen.
Hij is nu van ons heengegaan. Ik dacht echt dat ik hem nog een paar jaar bij me zou hebben. Het is zo'n schok, maar ik neem het mezelf vooral heel erg kwalijk. Hij dronk de laatste tijd veel en bedelde vaak om eten. Hij was ook wat zwaarder geworden, maar door zijn leeftijd maakte ik me geen zorgen. Dat moet de suikerziekte zijn geweest, maar ik had totaal niet aan die mogelijkheid gedacht. Als ik het sneller had doorgehad, had hij een passende behandeling (insuline) kunnen krijgen en was hij nu stabiel geweest. Dan had hij zeker nog twee jaar kunnen leven. Ik voel me zo vreselijk dat ik niet doorhad dat er iets mis was. Mijn verdriet is onbeschrijfelijk en de leegte die mijn hondje Joy achterlaat is enorm. Ik heb nog een andere hond van bijna 6 jaar en een kat, maar ondanks hun gezelschap huil ik elke dag zodra ik wakker word.
Vertaald Frans
