Welk ras als tweede hond bij een Cavalier King Charles?

Je hebt gelijk Wie... ik raak er niet over uitgepraat! Maar het is echt waar dat Creoolse honden meestal aan alle criteria voldoen, grotendeels dankzij hun ongelooflijke aanpassingsvermogen! 😉

Hoi,

Als je op zoek bent naar een robuuste hond, is de Dobermann niet per se de meest logische keuze. Ze kunnen slecht tegen de kou en nattigheid door hun korte vacht. Let daarnaast op de hartproblemen die helaas vaak voorkomen binnen dit ras.

Het zijn aanhankelijke honden, echte plakpleisters binnenshuis, maar buiten kunnen ze behoorlijk onafhankelijk zijn (ze zijn nogal eigenwijs met hierkomen en ze houden ervan om wat afstand te nemen, dus je hebt veilige en overzichtelijke plekken nodig voor de wandelingen).

Qua sociale vaardigheden zijn er betere rassen; het zijn speelse honden, maar bij conflicten kunnen ze nogal fel uit de hoek komen. Socialisatie is echt een prioriteit om slechte communicatie te voorkomen of te beperken. Je hoeft de hond niet te overladen met talloze ontmoetingen; simpele, gezonde en incidentele interacties zijn genoeg om een dier te krijgen dat later zijn neiging om de boel te commanderen wat kan temperen.

Wat betreft het samenwonen: als ze er van jongs af aan aan gewend zijn en er duidelijke basisregels gelden, zijn er geen bijzondere problemen. Als een echte macho pikt de Dobermann de beste slaapplek in, het leukste speeltje, en eigent hij zich alles toe wat hem interesseert en dat is dat (grapje... of toch niet! 😉).

De Duitse Herder ken ik niet zo goed, maar die zou ik vermijden vanwege de "heupen". Heupdysplasie komt niet meer zo vaak voor als vroeger, maar als ik honden van dit ras zie lopen met zo’n zwabberende achterkant, die nooit rechtstaan maar altijd met een gebogen rug, zou ik me zorgen maken over hun oude dag en de pijn die gepaard gaat met bot- en gewrichtsproblemen.

Dan heb je nog de Beauceron; er zijn hier liefhebbers die er een hebben. Robuust, goed karakter... als zij dit lezen, krijg je vast een uitgebreide beschrijving, lol.

De retrievers, die heeft @Balista al genoemd!

Verder heb je nog de kruisingen in het asiel. Kruisingen met Labrador, Beauceron, enzovoort; die zijn er genoeg, ook jonge honden. Dus als je niet tegen het adopteren van een hond bent die net iets ouder is dan een pup, is dat een mooie optie.

Over de "Créoles" (buitenlandse honden) kan @Aggie19 pagina's vol schrijven: flexibel, sociaal en sterk. Kortom, je vindt ze in alle maten, karakters en kleuren, maar ze hebben een gemene deler. En stichtingen krijgen regelmatig pups binnen...

Op de foto zie je Sirius, die heerlijk door het water banjert (een echte avonturier), maar een hekel heeft aan kou en al helemaal aan regen (als het regent, doet hij snel zijn plasje en sjeest hij weer naar boven naar de warmte...). Nog een laatste punt: Dobermanns zijn echte lomperds als ze spelen...

Ik heb ook een créole... hij voldoet aan al je criteria en zelfs nog meer! 😉

Bedankt voor je reactie en wat leuk van dat Caribische mixje, echt een schattig type hond!

Misschien is het dan inderdaad verstandiger om op gevoel te gaan adopteren samen met mijn Cavalier. Een rustig jong teefje heeft dan de voorkeur, in plaats van een puppy van een specifiek ras bij een fokker te halen waarvan je van tevoren nog niet weet hoe het gedrag zich precies gaat ontwikkelen.

Wat betreft de ruimte heb ik al contact gehad en het wordt minimaal 70 m2. Ik hoop dat dit voldoende is om aan de ruimtebehoefte van iedereen te voldoen.

Bedankt voor je reactie, dat ga ik doen

In ieder geval zou je je hond moeten betrekken bij de keuze van een nieuwe.

Ga samen langs bij fokkers en asielen, dan zie je meteen of het klikt of niet.

Bedankt voor je reactie. Inderdaad, het belangrijkste voor mij is dat mijn Cavalier zo min mogelijk stress heeft en deze nieuwe komst op een fijne manier ervaart, mocht het zover komen.

Als je wilt adopteren, kun je het beste eerst een rondje langs de asielen doen om te kijken welke hond bij je levensstijl past en wie je leuk vindt.

Zodra je een eerste selectie hebt gemaakt, ga je er samen met je hondje naartoe om te kijken of het klikt.

Het voordeel van een hond adopteren die ouder is dan twee jaar, is dat je direct zijn karakter kunt zien. Er zullen dan geen grote verrassingen meer zijn (hoewel bepaalde karaktertrekjes in de eerste drie maanden na de adoptie nog wat duidelijker kunnen worden), maar over het algemeen ken je de belangrijkste eigenschappen en weet je hoe de verstandhouding met je eigen hond is.

Ik ben het met @Kikaah eens: een pup kan soms erg lastig zijn voor een volwassen hond die niet zo speels is. Een Cavalier King Charles zal tegenover een Labrador of Golden Retriever veel meer moeite hebben om een pup van 6 maanden, die vier keer zo groot is, rustig te corrigeren. Zelfs als het hem lukt, kan dat voor behoorlijk wat stress zorgen.

Hoi en bedankt voor je reacties,

Inderdaad, de Labrador spreekt me ook erg aan, vooral in het zwart of chocoladebruin. Trouwens, die van jou is echt prachtig!! En je argumenten bevestigen mijn gevoel over de keuze voor een teefje. Mijn opa heeft altijd Labradors gehad en het zijn echt trouwe maatjes..

Wat betreft adoptie: het is waar dat ik in de eerste plaats zelfs liever zou adopteren dan kopen. Ik vind het een prachtig gebaar, maar er is me vaak verteld (in mijn geval omdat ik een Cavalier heb) dat het makkelijker en waarschijnlijk beter is als de nieuwkomer een pup is. Op die manier kan hij opgroeien en zijn karakter vormen naast mijn huidige maatje, die hem dan ook op zijn eigen manier kan corrigeren wanneer dat nodig is.

Je moet weten dat mijn hond iedereen accepteert en het met iedereen prima kan vinden, hij is erg lief. Maar het is wel zo dat hij een hele dag met een andere hond kan doorbrengen (behalve met zijn Jack Russell-vriendinnetje) zonder diegene ook maar een blik waardig te gunnen, zelfs als de andere hond hem probeert uit te dagen om te spelen. Dat vind ik wel jammer, maar ieder dier heeft zijn eigen karakter!! Hij is aan de ene kant super afhankelijk van mij, maar kan zichzelf ook prima vermaken, al is het een ander verhaal als hij alleen thuis is..

Maar ik ben het met je eens dat adoptie een heel mooi gebaar is waarmee je een dier in nood helpt. Bovendien heb je dan vaak een hond die al opgevoed is, wat veel tijd en aandacht scheelt die je anders aan een pup moet besteden. Dat zou mijn huidige hond misschien kunnen verwarren of verdrietig maken, dus dat is zeker een sterk punt.. In het geval van adoptie zou de keuze voor het ras dan ook meer afhangen van de klik met mijn eigen hond dan wanneer ik voor een pup zou gaan... Dat maakt de keuze niet makkelijk!!!