Mijn puppy wordt 's avonds onhandelbaar, wat moet ik doen?

Ik geef je even een overzicht van een gemiddelde doordeweekse dag en een weekenddag.

Doordeweeks: opstaan om 6:00 uur (of zelfs 5:45 uur). Ik sta op en maak me in 10 tot 15 minuten klaar. Dan ga ik naar de woonkamer/keuken en laat ik haar de tuin in. Ik ontbijt en daarna krijgt zij haar eten. Dan gaan we 45 minuten wandelen (of we zijn 45 minuten buiten, want soms stopt ze om de vijf minuten en schieten we niet echt op). Om 7:30 uur zijn we weer thuis, kleed ik me aan en laat ik haar nog even snel de tuin in voor een laatste plasje. Ik laat een snuffelmat, een Kong en een speeltje voor haar achter en vertrek om 7:50 uur naar m'n werk.

's Avonds ben ik om 18:15 uur weer thuis. Ik laat haar dan even een minuut of 10 in de tuin terwijl ik binnen een plasje opruim en even wat comfortabels aantrek voor de wandeling. We gaan dan 45 tot 50 minuten wandelen. We komen thuis en dat is meestal het moment dat het gedoe begint. Ik probeer met haar te spelen, maar binnen een paar minuten escaleert het. Als ze dan eindelijk rustig is en ik haar wil aaien, vliegen we weer terug in de hyper-modus.

In het weekend: tussen 7:00 en 7:30 uur gaan we 30 tot 45 minuten wandelen voor de maaltijd. In de ochtend doen we een speel- of gehoorzaamheidssessie. Rond het middaguur gaan we 20 tot 30 minuten naar buiten. In de middag weer een kort momentje spelen of trainen en rond 18:00 uur nog een wandeling van 30 tot 45 minuten.

Helaas is het contact met andere honden heel beperkt of zelfs helemaal niet aanwezig. Er is geen park bij ons in de buurt en als we een hond met een eigenaar tegenkomen, willen ze meestal geen contact. Dat is superfrustrerend voor haar, dat weet ik, maar ik kan mensen helaas niet dwingen 😞 Onze familie en vrienden wonen in andere regio's, dus daar kunnen we ook niet op rekenen. Ik denk dat ze inderdaad met ons wil spelen zoals ze met een andere hond zou doen. Op zich vind ik het prima om over de grond te rollen en een beetje te stoeien... maar als ze zo ontzettend hyper is en alles wat ze tegenkomt hard vastpakt met haar tanden, dan gaat dat gewoon niet. Hoe hard ik ook 'au' roep, ze stopt niet.

Buiten die heftige momenten om kan ik prima met haar spelen, want als ik 'stop' zeg, dan stopt ze ook. Maar tijdens die pieken... dan werkt er niks meer. Het lijkt wel alsof ze dan volledig wordt overgenomen door haar emoties. En ik snap het wel, spelen met andere honden is anders dan met ons, dat is logisch. Maar ik zit een beetje vast in hoe ik dit moet opvangen. Behalve de puppycursus op zaterdagochtend heb ik eigenlijk geen andere opties.

Oké.

Ik val misschien een beetje met de deur in huis, maar op een dag als deze: hoe vaak en hoe lang is ze buiten geweest? Het lijkt erop dat ze echt even stoom moet afblazen, wil spelen of contact met je zoekt. Heeft ze elke dag speelmomenten met andere honden? Momenten waarop ze dat 'ruige spel' heeft waar ze nu bij jou naar op zoek lijkt te zijn?

Ik begrijp heel goed dat je na een dag werken liever lekker op de bank ploft dan dat je wordt afgekluifd door een pup die zin heeft om te stoeien... Maar ze lijkt wel erg veel behoefte aan aandacht te hebben.

Jullie moeten elkaar gewoon wat beter leren begrijpen en de verwachtingen over en weer wat beter op elkaar afstemmen. Zij moet leren dat spelen prima is, maar dat jij geen hond bent en dat ze voorzichtig moet doen... en jij moet begrijpen dat een hond op deze leeftijd echt moet spelen en zijn energie kwijt moet, soms op een wat ruige manier. (Vandaar ook mijn vraag of ze elke dag wel met andere honden kan spelen).

Door die momenten te weigeren waarop ze te popelen staat om je weer te zien voor een potje 'hondje-stoeien', bouw je volgens mij alleen maar meer frustratie bij haar op.

Idealiter zou je haar, in plaats van weg te gaan (wat haar opwinding alleen maar uitstelt naar een later moment), duidelijk moeten maken dat spelen mag, maar alleen op een bepaalde manier. Uit wat je omschrijft, krijg ik de indruk dat hoe bozer je wordt en hoe harder je roept, hoe meer zij ertegenaan gaat. Tot op zekere hoogte werkt dat opwindend voor haar; ze ziet het als een spel. Net zoals een pup blaft als hij wil spelen of een gevecht simuleert... misschien ziet ze jouw reactie wel als een aanmoediging.

Je moet die 'klik' in de communicatie tussen jullie vinden, zodat ze jouw grenzen leert begrijpen.

Wat bij Ookipa goed werkte, was dat ik bewust 'ruige' spelmomenten met hem oefende, maar dan met snoepjes in mijn zak. Ik speel dan zelf ook heel enthousiast mee (echt even lomp doen, je moet natuurlijk niet bang zijn), en zodra ik vind dat hij te ver gaat (of als hij me pijn doet, wat vaak gebeurde), roep ik hard 'STOP'. Meestal bevriest hij dan even uit verbazing. Op dat moment geef ik hem een snoepje om dat 'standbeeld-gedrag' te belonen en laat ik hem zitten om tot rust te komen. Is hij rustig? Dan gaan we weer verder met stoeien. Dit doe ik een keer of tien... en meestal is hij het dan zelf ook wel zat.

Het is een beetje zoals 'Annemaria Koekoek', maar dan om je uit te leven in plaats van om vooruit te lopen.

In het begin was het echt lastig, maar nu bevriest hij bij de 'STOP' van onze 'Annemaria Koekoek' en gaat hij direct zitten als ik dat vraag.

Misschien helpt dit je?

Hoi allemaal.

Gisteravond ging het iets beter. Toen ik thuiskwam, heb ik haar tien minuutjes in de tuin gelaten terwijl ik wat opruimde en me omkleedde voor de wandeling. Die verloopt meestal wel goed, maar vergeleken met de wandeling van de dag ervoor besloot ik dit keer geen speeltje mee te nemen. Ik wilde haar niet te druk maken, want anders moet ik mijn joggingbroek vasthouden om te voorkomen dat ik buiten in mijn blote kont sta (en ik overdrijf echt niet 😑).

We komen binnen en zodra we over de drempel zijn, begint ze mijn voeten aan te vallen. Dus ik pak het speeltje en we gaan spelen. Maar ik zie goed dat het anders is dan normaal: ze is heel lomp in haar bewegingen en pakt het speeltje zo wild aan dat ik bang ben dat ze mijn hand ook meegrijpt. Op een gegeven moment is het speeltje niet meer genoeg en begint ze weer in mijn broek te happen, dus ik stop met spelen. Ze blijft maar terugkomen, dus ik moest wel in mijn handen klappen en "stop" roepen zodat ze me met rust liet. Na nog een paar keer aandringen gaf ik haar een kauwstaaf en ging ze op haar kleed liggen. Eindelijk kon ik rustig eten maken en dineren. Daarna kreeg zij haar eten en tien minuten later begon het hele circus weer opnieuw... Ik heb mezelf toen maar in de slaapkamer opgesloten. Toen ik terugkwam, was ze gelukkig eindelijk rustig gaan liggen. Om 21:45 uur liet ik haar nog even uit voor een plasje, en bij thuiskomst was het weer hetzelfde liedje. Ik ben met de hond aan mijn voet naar mijn slaapkamer gelopen, heb de deur dichtgedaan en ben gaan slapen.

Ik zeg "iets beter" omdat ik, vergeleken met andere avonden, tenminste nog wat kleine klusjes kon doen. Maar eerlijk gezegd begin ik echt moe te worden. Ik moest er gisteravond gewoon om huilen, want de weinige tijd die ik doordeweeks met haar heb, bestaat nu alleen maar uit schreeuwen en stress. Ik geef haar zoveel tijd als ik kan, maar ik kan mezelf niet in tweeën splitsen en doe echt mijn best. Buiten deze momenten om is ze echt een schatje, maar op zulke momenten is ze gewoon onmogelijk 😞

Hoi, ik schreef een paar jaar geleden precies dezelfde post... !

Frustratie rond etenstijd voor de baasjes, het vallen van de avond, een opeenhoping van te veel prikkels en emoties van de dag... we weten het niet precies, maar veel honden hebben zo'n fase waarin ze letterlijk doordraaien. Ze testen je uit. Ze luisteren nergens meer naar...

ookipa leek in die periode net een kind dat aan het uitdagen is, grenzen opzoekt, kattenkwaad uithaalt... puur om de aandacht van de volwassene te krijgen, ... om de regels nog eens te checken terwijl hij het tegelijkertijd niet pikt als je hem die grenzen stelt. Ik kreeg te maken met wilde renbuien, happen, keffen en zelfs grommen...

Zolang de pup overdag genoeg beweging en uitdaging heeft gehad, is alles weer rustig te krijgen door om kalmte te vragen – maar dan moet je de basiscommando's wel goed getraind hebben. Consequent laten zitten, even rustig worden... Als het weer begint, vraag je opnieuw om de concentratie.

Ik had overdag ook geoefend op het commando "STOP" midden in een spelletje, met beloningen natuurlijk. Je speelt, je speelt, en dan opeens "STOP". De hond moet dan meteen stoppen, je beloont hem en gaat weer verder met spelen. Daardoor werd "STOP" mijn signaal voor: "je draaft een beetje door vriend, stop onmiddellijk met wat je aan het doen bent".

Dat heeft een paar maanden geduurd.

Maar ja, je bent natuurlijk bang dat je voor de rest van je leven elke avond met een knettergekke hond zit... !

Wat super dat ze nu al los kan lopen!

Ik weet niet in welke regio je woont, maar hier bij mij (in de Marne) is het ook lastig om hondenvriendjes te vinden. Ik kom wel aardige honden tegen, maar de eigenaren zijn vaak wat huiverig om de riem los te koppelen, of de hond ziet er niet zo sociaal uit. Sommigen zijn zelfs bang dat hun hond de mijne pijn doet (per ongeluk natuurlijk, het zijn meestal grote honden en omdat die van mij pas 6 maanden is zijn ze bang, terwijl hij toch al 12 kg weegt).

Je moet echt even volhouden en op je vrije dagen eens op andere tijden gaan wandelen om te proberen nieuwe mensen tegen te komen ^^ Ik heb ook gehoord van Facebook-groepen per regio voor groepswandelingen, misschien loont het om dat eens uit te zoeken! Voor mij zou het 50 minuten rijden zijn, dus ik doe het op een andere manier, maar afhankelijk van de stad kan het echt de moeite waard zijn.

Hou ons op de hoogte van hoe het vanavond is gegaan! Ook al heeft een puppy natuurlijk meer dan één avond nodig om het te begrijpen.

Ze gaat aan het begin van de wandeling aan een lange lijn, simpelweg omdat we een stukje langs de weg moeten lopen en ik me daar veiliger bij voel. Zodra we op de kleine paadjes zijn, mag ze los. Ik probeer haar zo vaak mogelijk zonder lijn te laten lopen, dat is voor haar en voor mij een stuk fijner.

Helaas is het contact met andere honden tijdens het wandelen lastig. We hebben hier geen park in de buurt en als we een ander baasje tegenkomen, zijn ze vaak terughoudend of houdt hun hond niet van andere honden... Het is dus zeldzaam om mensen tegen te komen die het goed vinden, terwijl zij er juist zo'n behoefte aan heeft.

Ik ga vanavond alvast proberen wat jullie hebben gezegd. Nogmaals bedankt ☺

Graag gedaan! Ik begrijp je frustratie heel goed.

Verder speelt het type wandeling ook een grote rol. Als we hem alleen aan de lijn uitlaten, is de avond een hel. Ik kan je wel vertellen dat we met dat soort wandelingen zijn gestopt; we zorgen er nu altijd voor dat hij los kan lopen. Dat is ook meteen goed om te oefenen met het natuurlijk volgen en het hierkomen.

Wanneer we de rustigste avonden hebben? Dat zijn de avonden dat we met andere honden hebben gewandeld, of hem minstens 30 minuten met een andere hond hebben laten spelen in een tuin of park. Als we dan thuiskomen is hij nog een half uurtje lastig (wat we aanpakken zoals ik hierboven al schreef) maar daarna slaapt hij!! Spelen met hondenvriendjes is echt vermoeiend voor ze en het is top voor de socialisatie, dus als je de kans hebt: zeker doen!

Bedankt bedankt bedankt voor je verhaal... Het doet echt goed om me begrepen te voelen 🙃

Het is inderdaad heel frustrerend. Ik sta om 6 uur 's ochtends op en heb dan 1u45 voor ik naar m'n werk moet. Ik neem zelf maar een halfuurtje voor mezelf, zodat ik de rest van de tijd aan Rhéa kan besteden (wandelen, eten geven, spelen en knuffelen).

's Avonds is het weer van hetzelfde laken een pak: tien minuten nadat ik thuis ben, ga ik 45 tot 50 minuten met haar op pad... Ik zou zo graag even rustig willen gaan zitten, het liefst met haar erbij voor een dikke knuffel... Maar dat is onmogelijk omdat ze zo onuitstaanbaar is. Het doet me echt pijn, want ik doe m'n uiterste best om er voor haar te zijn zodra ik tijd heb, maar ik heb het gevoel dat ik haar niet tevreden kan stellen en dat raakt me... En dan heb je nog het feit dat ik soms echt op het punt sta om te flippen (ik heb de deur achter me dichtgesmeten om me op te sluiten en te huilen).

Ik ga in ieder geval proberen je "ritueel" als inspiratie te gebruiken om te zien of ze daar wat rustiger van wordt. Ik vind het niet erg dat ze haar gekke buien heeft, maar dat aandacht vragen door te "bijten", m'n voeten aan te vallen enzovoort... daar ben ik wat minder fan van.

Echt heel erg bedankt voor je reactie, serieus!!!

Hoi!

Nou, ik heb precies hetzelfde met Athos van 6 maanden oud. Het is enorm frustrerend, want zoals je al zegt: je komt thuis van je werk, na een lange dag en de reistijd... En dan zet je je toch weer in en ga je er weer uit voor het geluk van je hond. Als je dan eenmaal weer binnen bent, is het echt een aanslag op je zenuwen om te zien dat hij totaal geen rust wil nemen. Ik kan je vertellen dat ik een paar keer bijna door het lint ben gegaan; dat gevoel dat het ondanks al je inspanningen niet genoeg is, vind ik echt vreselijk!

Athos heeft nog steeds zijn gekke uurtje, en op slechte dagen (zoals gisteren) is hij soms echt een enorme lastpak, en dat veel langer dan anderhalf uur. Dan gaat hij maar door tot ik rond 23:30 uur naar bed ga!! Gelukkig komt dat maar heel zelden voor.

Om hem in toom te houden en te voorkomen dat we elke avond gefrustreerd raken, doen we het volgende:

- Een wandeling van 30 tot 60 minuten waarbij hij los mag lopen zodra we thuiskomen.

- 10 minuten samen spelen op de grond (touwtrekken, met de bal, net waar hij op dat moment zin in heeft) met mijn man als hij thuiskomt.

- Een kauws snack waar hij lang mee bezig is (zoals een hoefje, of zijn favoriet voor 's avonds: runderkophuid-strips met zalmolie, dat is ook goed voor zijn tanden). Daar is hij zeker een half uur zoet mee en het zorgt dat de opwinding wat zakt. Ondertussen kan ik even gaan zitten of rustig koken.

- 5 minuutjes gehoorzaamheidstraining waarbij we zijn brokjes als beloning gebruiken.

- Zijn voerbak voor de avond met de rest van zijn portie.

Daarna gaan we eten en even rustig zitten met mijn man. We hebben dan geen zin meer om te spelen, dus we negeren hem of zeggen 'nee' als hij om aandacht vraagt. Hij begrijpt het steeds beter en speelt dan zelf met zijn vele speeltjes, maar soms accepteert hij het nog steeds niet. Zodra hij dan te druk of vervelend wordt, zetten we hem 5 tot 10 minuten apart in een andere kamer waar hij niks kapot kan maken (bij ons de badkamer), totdat hij weer rustig is.

Tegenwoordig hoeft hij er de hele avond niet meer in, of hooguit één of twee keer. In het begin liepen we soms wel vijf keer op een avond heen en weer! Maar hij heeft uiteindelijk begrepen dat als we 'nee' zeggen en hij toch doorgaat, hij alleen maar alleen komt te zitten.

Als hij echt onhandelbaar is en ik het zat ben om heen en weer naar de badkamer te lopen, is mijn geheime wapen een bullepees. Daar kan hij uren mee bezig zijn; met één bullepees doet hij soms wel twee hele avonden. Natuurlijk geef ik hem dat niet elke avond, het is echt mijn laatste redding voor als ik doodop ben, mijn geduld op is en ik weet dat ik anders te snel boos word!

Nou, ik hoop dat je hier wat aan hebt. Ik zeg niet dat dit de allerbeste oplossing is, maar dit is wat voor mij werkt! ^^

Kijk, ik begrijp echt wel dat het normaal is voor een pup om 's avonds even een gek kwartiertje te hebben. Dat ze op haar speeltje springt, het in de lucht gooit enzo, dat is het probleem niet.

Ik vind het prima om na de wandeling nog 15 minuten extra met haar te spelen, maar eerlijk is eerlijk: we kunnen niet anderhalf uur lang non-stop met haar bezig zijn. Ik wil best nog meer tijd in haar steken, maar zonder mezelf een schouderklopje te geven: we doen al superveel voor haar. Ik denk dat sommige eigenaren nog niet een kwart doen van wat wij voor haar doen.

Mijn echte probleem is vooral dat ze tijdens die buien bijt, op mijn rug springt als ik sta, aan mijn kleren trekt, in mijn armen hapt, enzovoort. Het wordt zelfs lastig om met haar te spelen, want uiteindelijk word ik bijna haar speeltje en moet ik het spel al heel snel stoppen. Op de grond gaan zitten en dat soort dingen is geen probleem voor mij, maar me laten "mishandelen" door een pup van drie maanden gaat me te ver... Natuurlijk overdrijf ik met het woord mishandelen, maar ik kan niet constant tot haar beschikking staan tijdens haar gekke bui, zeker niet als ze alle grenzen ver overschrijdt.