Hoi allemaal, eind oktober hebben mijn vrouw en ik besloten om een jong teefje (2 maanden oud) te adopteren. Ze is een kruising tussen een Cane Corso moeder en een Stafford vader. Ondanks dat we flink wat strijd met haar hebben gehad (ze is nogal dominant, maar ik ben geen millimeter geweken in haar opvoeding; begripvol als ik voel dat het niet expres is, maar strenger als dat wel zo is. Met streng bedoel ik: als ze agressief naar me blafte of voor m'n neus plaste terwijl ze me recht in de ogen aankeek... dan pakte ik haar bij haar nekvel, legde haar op haar rug met mijn handpalm op haar keel en mijn hand over haar bek. Let wel, zonder geweld of kracht te gebruiken, ik praat dan rustig maar heel kordaat). Ze luistert nu perfect naar me, zowel thuis als tijdens het wandelen. Ze is zindelijk, blaft bijna nooit en gromt ook niet. Ze volgt me overal en zit graag tussen mijn benen of naast me. We spelen veel, ze komt zelf met haar trektouw aanzetten, en we doen 3 tot 4 keer per dag 15 minuten aan training, spel en knuffelen. Met mijn zoontje van 3, ook al kan hij soms wat lomp zijn (we zijn daar druk mee bezig om hem dat te leren), laat ze alles toe. Als ze er genoeg van heeft, geeft ze een klein duwtje met haar kop en gaat ze in haar eigen hoekje liggen. Ze is heel beschermend naar hem toe; ze pikt het niet als we tegen hem uitvallen of zelfs als we doen alsof we hem een tik voor zijn billen geven. Dan komt ze ertussen en gromt ze, ook al bijt ze niet. Je merkt echt dat ze absoluut niet tegen agressie kan.
Maar nu het probleem: dat is met mijn vrouw. Zodra ik de deur uit ben, begint de hond tegen haar te blaffen (ik hoor mijn vrouw dan van buiten al roepen) en ze gromt ook regelmatig naar haar. Als ik er niet ben, luistert ze ook voor geen meter, behalve als ze merkt dat mijn vrouw echt op het punt van ontploffen staat. Als ik thuiskom, is mijn vrouw vermoeider door de hond dan door onze zoon. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed weet wat ik hiermee aan moet. Moet ik als 'baasje' de hiërarchie in onze 'roedel' bepalen (en hoe dan?), of moet mijn vrouw hier zelf aan gaan werken? Ter info: in het begin vond ze dat ik te hard was (dat gedoe met het nekvel, op de rug leggen en hand op de keel/snuit), maar sinds twee weken probeert ze het zelf ook. Het punt is dat de hond het bij haar als een spelletje ziet; ze vindt het grappig in plaats van dat ze gecorrigeerd wordt...
Alvast bedankt en sorry voor het lange verhaal, maar ik dacht: hoe duidelijker de situatie, hoe beter jullie me kunnen helpen :D
