Gedrag naar zijn vrouwtje anders dan bij mij

Je hebt inderdaad te veel druk op je hond gelegd, met flinke inconsistenties tussen oorzaak en gevolg. Dat had op de lange termijn waarschijnlijk tot problemen geleid. Ondanks dat heb je toch een zekere band opgebouwd, want ze zoekt je gezelschap en aandacht op.

Alleen al door die druk los te laten en over te stappen op een voor haar begrijpelijke communicatie, met simpele aanwijzingen waardoor ze vrijwillig kan meewerken, zou je jullie band enorm moeten zien groeien.

Dat is echt het belangrijkste om in je achterhoofd te houden: je hond moet er zoveel mogelijk voor KIEZEN om mee te werken, in plaats van dat ze daartoe gedwongen wordt.

En het mooie is dat ze van rassen afstamt die heel leergierig en ontvankelijk zijn :-)

Daarnaast is het een atletische kruising, één bonk spieren, met een echte behoefte aan een constructieve uitlaatklep. Als je de spanning laat oplopen zonder dat ze kan "ontladen", is ze niet in de juiste gemoedstoestand om te leren, en dat kun je haar dan niet kwalijk nemen. Het vervullen van de basisbehoeften is echt een vereiste voordat je überhaupt iets van een hond kunt vragen.

Als je vrouw door haar zwangerschap niet te veel kan wandelen, kan ze zich alvast richten op spelletjes en korte trainingssessies. Leren en de omgeving begrijpen horen bij de meest dankbare activiteiten voor een hond. Een hond die "ondeugend" is, is vooral een hond die zijn energie op zijn eigen manier probeert kwijt te raken. Door haar een constructieve uitlaatklep te geven, zul je het aantal ondeugende streken als sneeuw voor de zon zien verdwijnen ^^

Je vrouw kan doelen stellen waar ze elke dag even tijd aan besteedt. Je hond begeleiden en haar zien groeien geeft je eigen humeur ook echt een boost!

Zorg er van jouw kant ook voor dat ze zoveel mogelijk andere honden ontmoet. Dat is belangrijk voor elke jonge hond, en al helemaal voor een hond die als volwassene een bijtkracht van 150 kg per cm² zal hebben.

Zo op het eerste gezicht ziet het er goed uit ^^

Bedankt voor jullie advies! Ik heb gisteren met m'n vrouw gepraat (ze gaf toe dat ze het lastig vindt om haar plek op te eisen als ik erbij ben, omdat ik de neiging heb om heel veel met Aïko bezig te zijn, te spelen, te knuffelen, enz.), waardoor ik m'n vrouw eigenlijk een beetje buitenspel zet. Wanneer m'n vrouw haar roept om te spelen of wat dan ook, kijkt de hond naar mij, dan naar m'n vrouw en aarzelt ze. Daarom heb ik m'n vrouw en Aïko even samen gelaten en ben ik naar m'n zoon in zijn kamer gegaan. Dat ging hartstikke goed; ze vroeg aan Aïko 'waar is het touw?' en 'zoek het touw', en de hond ging het touw ook echt halen. Zo konden ze lekker samen spelen en daarna nog even knuffelen. Daarna ben ik weer naar de woonkamer gegaan en heb ik ze gewoon hun gang laten gaan met het kroelen. 's Middags ben ik bij de buurman langsgegaan zodat Aïko met zijn hond kon spelen (een rottweiler van 3 jaar die eigenlijk niet zo van andere honden houdt, maar het geweldig vindt om met Aïko te spelen; ze kunnen het echt supergoed vinden samen, zelfs m'n buurman was verbaasd :D). De buurman heeft m'n hond een tijdje geobserveerd en zei dat ik haar vaak los moet laten lopen, zodat ze interactie heeft met zijn (al getrainde) hond. Zo kan ze socialiseren en haar energie kwijt, wat thuis ook weer zal helpen. Het is net als met kinderen: die gaan even lekker uitrazen met hun vriendjes en zijn daarna veel ontvankelijker als ze weer thuis zijn. Zoals ik al zei, zal ik over een paar weken weer een update geven om jullie op de hoogte te houden en te horen of we nog steeds op de goede weg zijn ^^. Ik heb al jullie reacties aandachtig gelezen en ga overal rekening mee houden. Ik heb gisteravond al veel geleerd over verschillende onderwerpen rondom de opvoeding van een pup binnen het gezin. Ontzettend bedankt! 😁

Een goede hond is een betrouwbare hond

en een betrouwbare hond is een hond die vertrouwen heeft in zijn baasje

en natuurlijk begrijpt wat de verwachtingen zijn

(waarbij deze wel moeten passen bij wat hij fysiek en mentaal objectief gezien aankan)

Je vrouw kan haar leren om rustig te blijven en te wachten (bij de voerbak)

Het hele gezin moet op één lijn zitten om bepaalde regels te respecteren en na te leven

Deze regels leer je aan door te belonen (spel, voer en vooral veel complimentjes)

(Een hond op de rug dwingen is een symbolische doodstraf. Je moet echt een zware misdaad hebben begaan om dat te ondergaan!)

Wanneer ze alleen is met je vrouw, vraagt ze haar om te spelen. Spelen is een essentiële behoefte voor een goede ontwikkeling van elk jong zoogdier,

je MOET met een jonge hond spelen, maar de mens bepaalt waar, wanneer en hoe:

laat je vrouw haar twee minuten alleen laten wanneer de hond om aandacht vraagt, maar laat haar daarna terugkomen met een speeltje voor een trekspelletje of iets anders waar de pup dol op is. Zo leert de hond bovendien beter begrijpen dat mensen een bepaalde mate van opwinding niet tolereren, omdat ze haar gewoon alleen laat zodra de pup een grens overgaat

Ze moet niet in haar eentje de opvoeding van de hond doen, het is in feite een familieaangelegenheid

Ik ben het met Emla eens, een leider dwingt geen gezag af met geweld. Ze is nog niet eens 5 maanden oud, dus het zou inderdaad vreemd zijn als ze nu al agressief is naar vreemden op straat. Maar de puberteit begint over een paar maanden en ze laat nu al gedrag zien dat je bij weinig puppy's voor de leeftijd van 7 of 8 maanden ziet. Kleine hondjes van 2 kg geven soms leiding aan een hele groep honden zonder dat er eentje op de rug wordt gegooid. Het gaat erom dat je natuurlijk overwicht hebt; je houding, je stem en je zelfvertrouwen zijn essentieel, of je nu 1,50 m of 2 m lang bent. Kijk, als ze over twee maanden nog steeds dit gedrag vertoont, zijn er niet veel mensen meer die haar nog op haar rug kunnen leggen. Wat doe je dan?

Er zijn andere manieren om je gezag te tonen. Het omgaan met frustratie en het commando om te stoppen zijn erg belangrijk op deze leeftijd. De voerbak geven is een goede oefening, want de hond moet laten zien dat hij rustig kan blijven om te krijgen wat hij wil. Spelen kan ook helpen: gedraag je je goed, dan speel ik met je; misdraag je je, dan gaat het speeltje weg en proberen we het later opnieuw. Je moet echt vastberaden zijn en een langere adem hebben dan je hond. Zelf gebruik ik ook afzondering, maar op mijn eigen manier. Als mijn hond zich misdraagt, laat ik hem in een aparte kamer blijven met de deur open. Hij heeft een specifiek commando dat hem vertelt dat hij moet stoppen, en als hij dat commando negeert, gaat hij terug naar zijn plek tot hij rustig is. Dat is een manier om te zeggen: "Ik bepaal de ruimte hier." Dat betekent natuurlijk wel dat je hem dat commando eerst moet aanleren. Ik kan je geruststellen: nu hij 7 jaar is, gebruik ik het niet meer, behalve soms voor de lol tijdens een training één keer per jaar. Maar in het begin was het heel nuttig. Nooit schreeuwen, ik hoef zelfs bijna niet te praten. Ik ken trouwens een trainer die zichzelf uitdaagde om een hond de eerste 6 maanden op te voeden zonder stemcommando's, om te laten zien dat het kan.

Alleen maar om meer over te brengen via lichaamshouding en gebaren, zodat hij makkelijker begrepen werd. Pas daarna begon hij stemcommando's te introduceren, maar nog steeds heel weinig. Als je je geduld verliest bij een hond, wordt het pas echt lastig. Misschien kun je je vrouw uitdagen om de hond te laten luisteren met zo min mogelijk stemcommando's. En aarzel ook niet om even diep adem te halen als je het zat bent; het heeft geen zin om boos te worden als je aan het eind van je Latijn bent. Het is belangrijk om naar jezelf én naar de hond te luisteren.

Het is belangrijk om momenten van verbondenheid te hebben. Als de hond zich goed gedraagt, krijgt hij die aandacht; misdraagt hij zich, dan niet. Ik heb de indruk dat, doordat je in het begin geweld hebt gebruikt, je haar niet de kans hebt gegeven om haar eigen frustratie te beheersen. Nu reageert ze dat allemaal af op je vrouw, die minder overwicht heeft. Opvoeding is niet echt een machtsstrijd, het is vaak een spel met frustratie. De hond moet nadenken en zijn hersens gebruiken om het juiste gedrag te vertonen. Hij moet denken: "Die persoon heeft het antwoord."

De discussie is dus niet voor niets geweest, ik zat ernaast 🙏🏼.

Deze methodes bestonden vroeger inderdaad, maar ze zijn tegenwoordig niet meer zo populair... de plek van de hond in het gezin is veranderd. Ze zitten niet meer buiten, maar bij ons binnen in huis. Ze bewaken de tuin niet meer, maar gaan lekker los mee wandelen... en we gaan er niet meer vanuit dat een hond agressief geboren wordt en dat er niets meer aan te doen is...

Onze verwachtingen zijn veranderd en daarom is onze opvoeding om het gewenste resultaat te krijgen ook meegegroeid.

Ik geloof ook niet dat je altijd alleen maar positief moet zijn, er is een middenweg. Als vrouw zijnde dwing ik niets fysiek af bij mijn honden, maar ik doe het via mijn uitstraling, mijn houding en mijn vastberadenheid om te krijgen wat ik wil. Maar dit type opvoeding vraagt wel om toewijding, dus je vrouw moet er dagelijks mee aan de slag gaan. Door de voerbak te geven (in alle rust nadat de hond heeft gezeten), door te wandelen, door korte trainingssessies van 10 minuten te doen met beloningen en knuffels, enz...

Eigenlijk wat je nu al doet, maar dan zonder dat op de rug leggen enzo 😉.

Als we echt naar het gedrag van een roedel kijken (ook al is de hond geen wild dier!), dan wordt de hiërarchie niet gewonnen door pure kracht, maar door vaardigheden: kunnen zorgen voor eten, veiligheid (omgeving: beschutting, concurrentie...), en de balans/verstandhouding tussen de roedelgenoten.

Je zoon tegenhouden als hij de hond lastigvalt, betekent voor haar dat je haar kunt beschermen en voor rust zorgt. Zo verdien je je plek als leider, zonder geweld 😉.

Daarnaast moet je de hond ook goed observeren om haar gedrag te kunnen ontcijferen. Ze kan grommen tijdens het spelen, of juist niet. Ze kan blaffen uit enthousiasme of uit angst, ze kan happen om aandacht te trekken of om haar kracht te testen... observatie is dus heel belangrijk. Daardoor weet je wat er in haar koppie omgaat en wat je moet doen om te krijgen wat je wilt.

Het is al gezegd, maar misschien waren de keren dat ze plaste terwijl ze je aankeek wel uit angst en niet uit brutaliteit: als je haar dan straft, maak je het probleem alleen maar erger als het inderdaad angst was... daarom is het zo belangrijk om de bron van het gedrag te begrijpen.

Het makkelijkste is dat je vrouw de rol van 'voedselbaas' op zich neemt: zij geeft de voerbak, zij geeft jou de beloningen en geeft ze ook direct aan de hond, zij vult het water...

Ik weet dat het een beetje ouderwets klinkt, de vrouw achter het fornuis en meneer met de kettingzaag 🤣, maar het is puur zodat ze op een simpele manier een band kan opbouwen, aangezien ze zich bij andere activiteiten niet zo op haar gemak voelt met de hond. Als ze alleen is, kan ze de hond ook prima belonen wanneer ze vraagt om naar de 'mand' te gaan en de hond dit ook doet.

Bedankt Kikaah, ik ga het er met haar over hebben om het een en ander te regelen en ik laat hier op het forum nog wel weten hoe de veranderingen gaan. Omdat mijn vrouw nu 3 maanden zwanger is, is ze veel misselijk en moet ze vaak overgeven, dus de wandelingen zijn momenteel lastig. En dan heb ik het nog niet eens over de stemmingswisselingen ^^. Maar je hebt gelijk, alleen al het eetmoment is voor een kind heel belangrijk en voor een puppy is dat natuurlijk net zo. Bovendien doet mijn zoon regelmatig de deur voor haar open als ze naar buiten wil, geeft hij haar soms eten en speelt hij met haar (altijd onder toezicht hoor, ik moet er wel bij zeggen dat ik meer op de kleine let dan op de hond haha). Dat verklaart waarschijnlijk wel hun goede band. Als mijn vrouw er meer bij betrokken zou zijn, zou dat inderdaad wel helpen. Er is een YouTuber (de Franse Pauline Debarbat), ik heb wat video's van haar gezien die ik erg leerzaam vind, dus daar ga ik me nog verder in verdiepen. Nogmaals bedankt voor je nuttige reacties :)

Iedereen kan zich vergissen, zelfs professionals die al jaren honden hebben. Tegenwoordig wordt alles in twijfel getrokken; we kijken niet meer op dezelfde manier naar de relatie tussen mens en hond.

Kijk maar eens rond op internet naar onderwerpen zoals dominantie tussen mens en hond, de roedel en opvoeding...

Je vrouw zou wat meer tijd in de hond moeten steken: geef hem eten, speel met hem, laat hem uit (de ene dag ga jij lekker de natuur in en de andere dag is zij aan de beurt ^^).

Ik wist echt niet dat ik de opvoeding zo verkeerd had aangepakt... Het was een goede vriendin van me die gedragstherapeut en fokker is (haar hele familie zit in de hondentraining, dus ik vertrouwde haar volledig) die ons dit type opvoeding adviseerde. Volgens haar had ik zelfs nog strenger moeten zijn; ze legde uit dat in een roedel de andere honden een puppy op zijn rug leggen en bij zijn keel pakken tot hij kalmeert als hij te ver gaat, om te laten zien dat zijn gedrag niet oké is, en dat wij dus hetzelfde moesten doen... Bovendien heb ik altijd met grote honden geleefd, vooral molossers, en mijn vader deed het ook altijd zo, dus voor mij was dit de normale manier van doen. Ik vraag om advies en ik luister graag; mijn doel hier is om te leren van een community die er echt verstand van heeft (buiten mijn vriendin om). Ik had inderdaad niet vermeld dat dit advies kwam van iemand die betrouwbaar zou moeten zijn (ik benadruk dat even) op het gebied van hondentraining, maar het is niet nodig om meteen zo agressief te reageren.

Ik trek mijn aanpak nu echt in twijfel. Ik ben drie weken geleden gestopt met dat gedrag en probeer nu de positieve methode waar sommigen het hier over hebben, en die ik op internet heb gevonden. Ik beloon haar als ze dingen goed doet, en als ze iets stouts doet hoef ik haar alleen maar boos aan te kijken en dan druipt ze zelf al af met haar kop omlaag (met de kou van nu gaat ze trouwens liever meteen in haar mand liggen). Mijn vrouw is juist mijn oude gedrag gaan overnemen, omdat Aïko en ik nu heel close zijn en we dachten dat dat misschien door die harde aanpak in het begin kwam. Maar na het lezen van de reacties zien we in dat we er helemaal naast zitten... misschien zijn we juist zo naar elkaar toe gegroeid sinds ik mijn houding heb veranderd, ik had dat zelf niet zo door. Mijn aanpak in het begin was een grote fout.

Kikaah: mijn vrouw speelt niet veel met haar, zo'n 10-15 minuten per dag. De wandelingen doe ik. Ik woon in de bergen en dus loopt Aïko minstens om de dag zonder riem met me mee door de natuur (soms gaan we ook naar de rivier om te vissen op advies van mijn buurman die een rottweiler heeft; volgens hem moet ik haar laten zien dat ik genoeg vertrouwen in haar heb om haar haar gang te laten gaan). Dat gaat prima, ze luistert goed als ik haar roep en is totaal niet agressief naar dieren of mensen. Integendeel, ze wil de hele tijd knuffelen ^^ Verder doet ze geen specifieke oefeningen, maar mijn vrouw knuffelt haar wel gewoon hoor.

Ik ga even een fabeltje uit de wereld helpen: je hebt een vrij makkelijke en heel lieve hond als je nog steeds niet gebeten bent. Vaak zijn honden waar geweld tegen wordt gebruikt en die niet van zich afbijten de allerliefste honden. Ik denk dat mijn poolhond dat niet had gepikt en ik durf het me niet eens voor te stellen bij een Shar Pei, Chow Chow of Amerikaanse Akita. Gek genoeg zie je bij die rassen veel vaker vrouwelijke eigenaren, terwijl ze bekendstaan als vrij lastige honden. Maar de meeste zijn prima in balans omdat de socialisatie goed zit, en dat geldt voor nog meer rassen. Molossers zijn echt goedzakken, veel te lief eigenlijk. Helaas is dat vaak in hun nadeel, en dat moet ook gezegd worden: het zijn geweldige en ontzettend lieve honden, maar ze hebben soms wat tijd nodig om volwassen te worden.

Juist de honden met een sterk karakter hebben vaak de minste problemen, want de eigenaar heeft geen andere keus dan zichzelf snel af te vragen waar hij mee bezig is. Die honden grommen namelijk geen tien jaar lang om een baasje te waarschuwen dat zich niet goed gedraagt. Bij molossers is het net andersom: die waarschuwen zo vaak dat er een soort gewenning optreedt (extinctie), waardoor mensen als de hond een keer bijt zeggen: "we begrijpen er niks van, hij was altijd zo lief". Eigenlijk heeft hij de eerste jaren van zijn leven constant gewaarschuwd, maar er is niet naar hem geluisterd. Op een dag is hij het zat en bijt hij zonder waarschuwing. Als alle honden meteen "stik erin" konden zeggen, zouden er minder mensen zijn die zich als een stoere bink gedragen. Toch is het heel gevaarlijk. Je vrouw mag van geluk spreken dat de hond nog naar haar toe communiceert; zij is op dit moment waarschijnlijk degene die het minste risico loopt op een onverwachte aanval van de hond.