Als Parker de beginletter volgt, is hij bijna 2 jaar... hij wordt volwassen en zijn gedrag wordt duidelijker aanwezig. Ik heb een hond gekend die tussen de 1 en 2 maanden na het implantaat tekenen van agressie naar andere honden vertoonde (niet naar mensen), maar dat was van korte duur. De mijne vertoonde dat soort gedrag helemaal niet (en de anderen hebben geen implantaat gehad). Persoonlijk vind ik dat dierenartsen op het gebied van castratie soms wat tekortschieten door geen rekening te houden met de volwassenheid van de hond... Je kunt voor een vroege castratie kiezen om agressief gedrag te voorkomen, maar dat moet dan vóór de leeftijd van 1 jaar gebeuren... Je kunt een hond ook castreren om weglopen te voorkomen, maar dat is dan vaak op latere leeftijd. Als ik echter kijk naar de gedragsontwikkeling van een reu tussen de 1,5 en 2,5 jaar, vind ik dat eigenlijk de slechtste periode om ook nog eens aan zijn hormonen te gaan zitten (puur mijn persoonlijke mening hoor, geen aanval 😅). Of het nu door het implantaat komt (wat uiteindelijk wel zou moeten wegtrekken) of niet, je zou sowieso met een gedragstrainer aan de slag moeten gaan. Het is geen schoothondje, dus je kunt het je eigenlijk niet veroorloven om maar af te wachten...
Hoi, ja hij volgt de letter inderdaad, hij wordt in mei 2 jaar. Ik heb een afspraak staan met een kynologisch gedragstherapeut. De reden dat we hem intact wilden houden was niet om ermee te fokken, maar puur vanwege zijn gewicht en lichaamsbouw (onze vorige hond, een Presa Canario die op 9-jarige leeftijd aan een tumor overleed, had gewrichtsproblemen). Onze andere twee honden waren Mastiffs; die kwamen na de castratie enorm aan, zelfs met dieetvoer, met alle gezondheidsproblemen van dien. Vandaar de keuze voor chemische castratie. Hij heeft geen problemen met andere reuen, hij is eerder onderdanig dan dominant. Het zijn vooral loopse teven die hem zenuwachtig maken. Het probleem zit hem bij mensen (en ja, ik weet dat sommigen het verdienen), hij wil niemand bij ons in huis hebben. Ik heb inmiddels een techniek gevonden: ik houd hem vast bij zijn halsband en aai hem terwijl ik hem geruststel dat alles goed is. Ik zie echter aan zijn blik dat er iets niet klopt. Ik heb nog steeds niets gehoord van de dierenarts, ze was vandaag de hele dag in operatie. Kortom, ik neem morgen contact op met een andere dierenarts. Ik wacht al sinds afgelopen vrijdag tot ze me terugbelt; blijkbaar interesseren mijn hond en zijn problemen haar niet zo. In ieder geval komt donderdag de gedragstherapeut langs, dan zien we wel hoe hij reageert en hoor ik wat er moet gebeuren.