Pup te hysterisch met kinderen

Hoi,

Joy heeft vrijdagavond de leerzame spelsessie met de kinderen gehad. Sindsdien houden alle kinderen zich eraan om haar niet te druk te maken als ze uit de bus stappen, en Joy wordt zelf ook een stuk rustiger bij de kinderen. Ze is nog steeds dolblij als ze ze ziet aankomen, maar ze hapt bijna niet meer en luistert vooral goed naar hun "nee".

Ik denk dat het kringspelletje er vooral voor heeft gezorgd dat de kinderen meer betrokken zijn bij de opvoeding van de hond. Ze worden nu minder druk met haar en het is juist die dagelijkse herhaling van de rustigere houding van de kinderen die werkt. Want die pup had dat kringspelletje natuurlijk supersnel door, maar de volgende dag probeerde ze het gewoon weer lol. Een puppy leert zoiets natuurlijk niet in één keer voor de rest van haar leven 😉

Het belangrijkste is dat ze nu zelfs als ik er niet bij ben naar de "nee" van mijn dochter luistert.

Deze speeltip was eigenlijk nog wel het meest leerzaam voor de kinderen; ze beseffen nu dat honden echt naar je luisteren als je "serieus" bent. Een goede opvoedsessie voor de kinderen uit het dorp dus! 👏

Bedankt voor jullie advies!

Oké, ik begrijp je punt nu beter, ik concludeer dat we dan wel op één lijn zitten.

Ik hoop in ieder geval dat Lili-joy haar probleem opgelost krijgt.

Bedankt voor de uitleg ;)

Allereerst: ik doe niet aan hondentraining. Dat is niet alleen mijn rol niet, het is ook totaal niet mijn overtuiging.

In mijn antwoord aan Lili-joy legde ik alleen maar een van de meest gebruikte trainingsmethodes uit: operante conditionering via positieve bekrachtiging en negatieve straf. Dat betekent niet dat dit de methode is die ik zelf gebruik. Ik sta daar juist heel ver vandaan in mijn benadering van honden. En dat is wat ik probeerde uit te leggen – misschien een beetje onhandig – door het te hebben over trainingsmethodes en de systemische aanpak van gedragstherapeuten.

"Het probleem is dat je EÉN methode hebt, maar verschillende honden. Wat voor de ene heel goed werkt, werkt voor de andere misschien helemaal niet."

"Onze aanpak is systemisch. Dat betekent dat we de hond niet zien als een op zichzelf staand geval waar simpelweg op ingegrepen moet worden."

Ik weet niet zeker of ik helemaal begrijp wat je zegt.

Wat ik eruit opmaak, is dat het jammer is om niet verschillende methodes te hebben die op elke hond zijn afgestemd, maar dat je tegelijkertijd wel altijd dezelfde manier van opvoeden gebruikt?

Er is iets wat ik blijkbaar niet helemaal volg, kun je me dat alsjeblieft uitleggen? :)

Het probleem is dat je ÉÉN methode hebt, maar verschillende honden. Wat voor de ene hond heel goed werkt, werkt misschien totaal niet voor de andere. Ik preek nu een beetje voor eigen parochie, maar dat is precies waar gedragstherapeuten meestal het verschil maken.

Onze aanpak is systemisch. Dat betekent dat we de hond niet als een losstaand geval zien waar simpelweg op ingegrepen moet worden. We kijken naar het geheel van factoren die meespelen in een systeem dat uit meerdere individuen bestaat (waar de hond er één van is). Al deze factoren beïnvloeden het evenwicht van dit systeem (wat we liever homeostase of zelfs sociale homeostase noemen). Door deze factoren te kennen, begrijpen we – en helpen we jou te begrijpen – wat de bronnen van onbalans zijn.

Veel hondentrainers werken tegenwoordig met de methode van positieve bekrachtiging en negatieve straf. Deze methode is er vooral op gericht om de hond te stimuleren bepaald gedrag te herhalen door een prikkel toe te voegen (positieve bekrachtiging) en om gedrag te verminderen of zelfs te laten stoppen door een prikkel weg te nemen (negatieve straf). Positief en negatief staan hier voor toevoegen en wegnemen, niet voor goed en slecht. Dit kan inderdaad prima werken als het gaat om zaken die niet natuurlijk zijn aangeleerd. In dat geval spreken we over operante conditionering.

Zodra we verdergaan met leerprocessen die al door de moeder, nestgenootjes en andere honden zijn gestart tijdens de eerste ontwikkelingsfasen van de pup, spreken we van natuurlijk leren. Socialisatie, onthechting en zelfbeheersing vallen onder dit soort leerprocessen. Het is dus noodzakelijk om ethologische kennis van de hond te hebben om te begrijpen hoe deze zaken binnen de eigen soort worden aangeleerd en hoe de cognitieve vermogens zich ontwikkelen. De methodes kunnen totaal verschillen afhankelijk van de omgeving, de individuen, de context en het humeur van de hond. Vandaar de noodzaak voor een systemische aanpak om te beoordelen wat je de hond kunt leren, op welke manier en op welk moment.

Als je wordt geleerd om je hond altijd te negeren zodra hij gedrag vertoont dat je niet aanstaat, vertelt dat je nog steeds niet waarom hij dat gedrag vertoont, hoe je het moet begrijpen en hoe je erop moet reageren in de verschillende situaties waarin dit gedrag voorkomt. Want ja, gedrag kan er identiek uitzien (zoals blaffen), maar toch iets heel anders betekenen afhankelijk van een heleboel factoren. Als je reactie dan altijd hetzelfde is, is die dus ook vaak niet passend.

Ik ben voorstander van positieve opvoeding, maar je moet er niet in doorslaan. Ik zie te veel trainers die hun hond prima onder controle hebben, maar zodra er geen speeltje of snoepje in de buurt is, negeert de hond alles wat je zegt.

Ik vind het goed om mensen bezig te zien met de clicker, beloningen enzo... maar een aai en een vriendelijke toon worden vaak vergeten. Af en toe een lekker snoepje, daar wordt iedereen natuurlijk blij van ;)

Maar je moet begrijpen dat 'de hond als koning' ook geen goed idee is. Het hoeft niet allemaal rozengeur en maneschijn te zijn. Geweld werkt altijd averechts, maar je moet soms ook gewoon 'nee' durven zeggen tegen je hond door simpelweg kordaat te zijn, in plaats van hem de hele tijd maar vol te proppen...

Wat betreft de Tervuerense herder: die ziet er vaak 'minder eng' uit dan de Mechelaar, ook al blijft het een indrukwekkende verschijning. Door hun vacht zien ze er een stuk zachter uit. Je merkt vaak dat de Tervuerense wat terughoudender en nerveuzer is dan de Mechelse herder, maar ik vind hem ook zachtaardiger. Hoe dan ook, een geweldig ras! ;)

Favilla: Over het algemeen ben ik niet zo'n fan van het uiterlijk van Mechelse herders, ik vind ze vaak wat te "indrukwekkend", maar ik ben dol op hun karakter. Je hond is echt prachtig! Ik ontdek nu pas deze variëteit: een zachtere uitstraling door de lange haren, wat hun supervolgzame en zachte karakter goed weerspiegelt.

Weer wat geleerd vandaag!

Nee hoor, er is niks verkeerds gezegd, integendeel zelfs. Ik ben een echte koppigaard, maar door jullie twee gelijkluidende adviezen te lezen, begin ik mijn idee toch een beetje te nuanceren 😉

Een beetje zelfspot: ik hoopte op een ideale wereld 😳, maar we moeten realistisch blijven. 'Nee' zeggen is, zolang het niet overdreven is, gewoon nodig, al is het maar voor de veiligheid in de toekomst.

Ik heb altijd clickertraining en positieve bekrachtiging gebruikt als ondersteuning wanneer mijn dieren specifieke problemen hadden, maar wel met de klassieke opvoeding als basis. En bij deze pup wilde ik (net als in de boekjes 🤭) alleen maar die techniek gebruiken, maar je merkt al snel (ook dankzij jullie advies) dat dat niet voldoende is.

Ik ga jullie tips uitproberen en houd jullie op de hoogte van de voortgang.

Super bedankt.

"Is die Tervueren het hondenras dat je op je AVATAR hebt staan? Ik ken het helemaal niet, het lijkt wel een langharige Mechelaar."

Ja, op mijn foto zie je inderdaad mijn Tervuerense herder. Het is een Belgische herder, net als de Mechelaar. In Frankrijk zeggen we dat het hetzelfde ras is, maar een andere variëteit. Er zijn er in totaal vier: de Mechelaar, de Groenendaler (zwart), de Tervuerense herder (rossig of grijs) en de Laekense herder (ruwharig).

Ennn de Schipperke, heel klein en helemaal zwart, dat is ook een herder van Belgische oorsprong.

Persoonlijk, om ongewenst gedrag te stoppen of de hond tot de orde te roepen, klak ik met mijn tong (ja, net zoals wanneer je een paard aanspoort). Soms zeg ik 'EEEEEH', soms 'NEE', maar in alle gevallen gebruik ik een heel lage, strenge stem, ik verroer geen vin en meestal stopt alles dan heel makkelijk.

Trouwens, ik wilde nog even zeggen dat je de kinderen moet vragen om haar te negeren als ze te enthousiast wordt, ook al spelen ze gewoon verder samen. De 'nee' moet van het baasje komen, anders heeft het weinig tot geen effect.

Toen ik zei dat je de hond moest laten zitten, gebruik dan een snoepje als hulp. De hond zal zich op jou focussen, de kinderen even vergeten en dan kun je hem belonen.

Ik snap niet zo goed wat er negatief was aan wat ik zei. Vinden jullie het echt zo erg om een ontkenning te gebruiken? Geloof me, als je dier op een dag echt slecht gedrag vertoont, ben je blij dat hij de 'nee' kent...

Wat ik zie, is dat de hond met deze methode rustig wordt en een beloning krijgt. Ja, hij is even gefrustreerd dat hij 30 seconden lang niet kan spelen, maar nou en? Hij vergeet het meteen en kan direct daarna weer verder spelen.

Volgens mij is er gewoon herhaald wat ik zei, maar dan met andere woorden en wat mooier verpakt. Ik zie niet in waarom wat ik zei niet 'positief' zou zijn. Misschien was het een beetje onhandig geformuleerd (het was al na middernacht toen ik het schreef, dus tja...).

Als ik jullie reacties zo lees, denk ik dat de puur positieve methode op zich niet voldoende is. Ik heb het in het verleden al best vaak gebruikt, maar nooit voor de volle 100%, eigenlijk altijd als aanvulling.

Als ik inderdaad mijn rug naar haar toekeer (omdat ze naar mij wel luistert) en daar een "nee" aan toevoeg, zal ze dat op den duur vast gaan koppelen aan de "nee" van de kinderen. Dat lijkt me een goed idee van je. Ook al is Joy erg gevoelig, het zal haar vast niet traumatiseren, ik denk dat je gelijk hebt.

En vooral je idee voor een spelletje met een groep kinderen... dat vind ik echt GEWELDIG!!! 👏

Ik denk dat ik een spel ga organiseren waarbij de kinderen in een kring rond Joy gaan staan, rustig met haar spelen en zodra ze te druk wordt, de kinderen hun rug naar haar toekeren, kalm blijven en "nee" zeggen... en telkens als Joy tegen iemand opvliegt of zachtjes bijt, moet dat kind uit de cirkel stappen. Dat wordt dan een soort "leerzaam tikkertje" voor de kinderen en een goede trainingssessie voor mijn hond. (Ik moet alleen wel even een doos pleisters klaarleggen voor de gaatjes van die melktandjes in hun kuiten 😝) Wat vind je ervan?