Hoi allemaal,
Ik ben helemaal kapot. Mijn border collie van 1 jaar heeft net mijn kitten van 3 maanden doodgebeten.
We hadden de instructies van de hondentrainer nochtans goed opgevolgd: eerst spullen laten besnuffelen waar ze allebei aan hadden gezeten, toen een kennismaking achter een hekje, en uiteindelijk de echte ontmoeting.
Alles ging goed, het kitten en de hond waren zelfs "maatjes" en drie weken lang was er geen enkel vuiltje aan de lucht.
Maar gisteren sloeg het noodlot toe. Alles gebeurde heel snel; het kitten was de woonkamer aan het verkennen zoals gewoonlijk, en de hond lag op de grond. Ik was druk bezig met papierwerk en door één moment van onoplettendheid kwam het kitten te dicht bij het speeltje van de hond, die hem toen beet. Het kitten was versuft en ik ben direct naar de spoeddierenarts gereden. De dienstdoende dierenarts gaf hem een cortisonenprik en zei dat we alleen nog maar konden afwachten, en dat de komende 48 uur beslissend zouden zijn.
Helaas ging het vanochtend heel slecht met hem. Op weg naar de dierenarts kreeg hij stuipen in de auto en is hij overleden. Volgens de dierenarts waren de hersenen geraakt en had hij een interne bloeding.
Ik voel me vreselijk schuldig, ik heb de hele dag gehuild en ik kan verder niks meer doen. Ik heb het totaal niet zien aankomen, en dit is toch niet mijn eerste hond. Ik ken hun jachtinstinct, maar alles ging zo goed dat ik niet eens meer echt oplette. Ik voel me zo slecht dat ik vandaag niets heb kunnen eten en ik denk er zelfs over om mezelf iets aan te doen. Ik verdien het niet om dieren te hebben.
Ik kan mijn hond niet eens meer aankijken. Natuurlijk weet ik dat het allemaal mijn schuld is en dat hij alleen maar reageerde vanuit een instinct om zijn bezit te beschermen, maar ik zie zijn snuit en ik moet meteen aan mijn arme kitten denken. We waren al een maand aan het vechten om hem van de niesziekte te genezen, en hij begon net weer op te knappen. Hij zat vol leven. En door een stom ongeluk heb ik alles verpest. Ik zal het mezelf nooit kunnen vergeven, en alleen al het kijken naar mijn hond herinnert me aan de verschrikking die heeft plaatsgevonden.
We hebben nog twee andere katten en daar is nooit een probleem mee geweest.
Ik weet niet wat ik moet doen. Hoe moet ik hierop reageren? Hoe kan ik samen blijven leven met mijn hond als ik telkens een monster zie wanneer ik naar hem kijk?
Ik wil hem niet wegdoen, dat zou me helemaal kapotmaken. Maar ik moet ook aan mijn twee andere katten denken, zodat dit drama zich niet herhaalt.
Sorry voor dit wanhopige bericht, ik zit er echt helemaal doorheen...