Mijn hond haat het als andere honden aan zijn kont snuffelen, waarom?

Misschien moet je proberen net zo te reageren als hij en hem "op zijn plek zetten" door te laten zien wie de baas is, eigenlijk gewoon hetzelfde terugdoen. Wij straffen hem als hij dat doet, maar ik weet niet of hij het wel echt begrijpt.

Maar tegelijkertijd is het niet makkelijk om dit soort praktijken aan te raden, want je moet het echt "in je hebben", je moet erachter staan. Alles draait om energie. Als je het in je hebt en je straalt het uit, dan voelt de hond dat en werkt het. Als je het niet in je hebt, tja, dan gebeurt er wat er bij die andere Facebook-vriend van me gebeurde. Je probeert iets wat je is aangeraden, maar je hebt niet dezelfde of de juiste energie. Je twijfelt, je staat er niet echt achter, de hond voelt dat, begint te grommen, draait zich om en hapt razendsnel. Haar hand zat onder het bloed. Ze kon de dokter niet de waarheid vertellen, want dan moet de dokter de hond verplicht aangeven (nieuwe regels hier in Quebec). Haar andere grote probleem is dat ze gewoon niets van honden begrijpt.

Iets anders wat ik moet toegeven, en dat is nogal een dingetje:

Ik zie regelmatig mensen die hun hond constant fysiek dwingen. In sommige gevallen die ik ken gebeurt dat wel één keer per dag. Maar de hond boekt geen vooruitgang.

Ik help een goede vriendin in het park met haar Lab x Staffie? (we weten niet precies waarmee hij is gekruist). Hij heeft veel energie, is luidruchtig, beschermend en onzeker. Zijn echte baasje is pas 11 jaar. Een geweldig meisje. Natuurlijk ga je zo'n jong meisje niet aanraden om een "alpha roll" te doen, toch? We gebruiken de zachte methode. We roepen de hond terug als hij vervelend doet. Oefeningen zoals "zit" en "af" om ons overwicht te tonen. Dit combineren we met intensieve training op het gebied van speeltjes delen, speelsessies met andere honden waarbij er weinig middelen zijn, enzovoort. Het resultaat? Die hond gaat zo hard vooruit dat de baasjes (moeder en dochter) het niet kunnen geloven. Hij is de lieveling van het park, echt heel lief. Hij is nu heel voorzichtig met zijn tanden (als je hem een snoepje geeft, bijt hij niet meer in je vingers). Geen geweld, geen fysieke dwang, en super resultaten.

Ik denk dat van iedereen die intimidatie als tactiek gebruikt, de eigenaresse van die Border Collie de kroon spant. Echt heel, heel, heel erg effectief. Een geweldige band, echt een voorbeeld. Ze is een circusartiest. Deze zomer treedt ze op op straat. Haar hond is er altijd bij. Ze treden samen op! Ik zweer het je, de volgende keer dat ze in het park is, vraag ik haar of ze haar hond wil laten onderwerpen zonder fysiek contact. Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Hij kan op 50 meter afstand vervelend doen. Ze schreeuwt: STOP. EDOUARD, KOM!!. HIER!!! En dan legt hij die 50 meter kruipend over de grond af, totdat hij zich aan haar voeten onderwerpt. Geen contact, behalve een psychologische band. Voor hen werkt het!

En eerlijk gezegd, aangezien het "bij je hoort", is het volgens mij lang niet zo verkeerd, naar mijn bescheiden mening dan.

Ik zie van alles voorbijkomen, weet je. Laatst deed een man een alfarol bij zijn husky van 5 maanden omdat die weigerde te gaan zitten voordat ze het park ingingen. Nou ja, ik vond dat een beetje extreem. Maar blijkbaar lijden zijn hond en hun relatie er niet onder. Die aanname dat je relatie meteen kapotgaat zodra er sprake is van fysieke controle of intimidatie, is echt onzin. Het is geen automatisme, verre van dat. Een relatie bestaat uit zo ontzettend veel dingen!

Vanmiddag heb ik een Collie twee keer een tik gegeven, twee tikjes op de snuit. Ik was hem aan het leren spelen, om een flos te delen zonder de andere, veel kleinere hond te bedreigen (volwassen Collie vs. foxterriër). Ik ben een bekend gezicht in het park, ik krijg de vrije hand en de baasjes vinden me aardig. Deze Collie is dol op mij. We hebben een klik. Vanmiddag, zodra hij dreigde te happen naar de kleine tijdens het spel, "hapte" ik terug naar de Collie. Oog om oog. Direct. Na de tweede tik begreep hij de boodschap 100% en gaf hij ons de ruimte. Getraumatiseerd? Absoluut niet. Hij is de rest van het uur steeds weer naar me toe gekomen.

In het park verandert de cultuur nu al; terwijl speeltjes gisteren nog totaal taboe waren. De baasjes zien nu het grote voordeel in van de tijd nemen om honden te leren een speeltje te delen. Het zorgt voor dynamiek en draagt bij aan hun opvoeding. Baasjes halen speeltjes en ballen tevoorschijn. Ik ben echt hartstikke blij. Die tikjes op de snuit zijn dus geen zinloze acties.

Zo zien 2 echte alfa's eruit. De grootste is de koning van ons park. Niemand zoekt natuurlijk ruzie met hem. Een echt alfamannetje van bijna 70 kg, een Reuzenmalamute. De andere, wat kleinere, is een Husky x Malamute. Beiden maken ze er nooit een punt van als ze besnuffeld worden.

[youtube=https://www.youtube.com/watch?v=JCtCu19wKbU]

Inderdaad, het is gewoon een manier van begroeten

Je hond is zeker niet dominant, althans niet in de ethologische betekenis van het woord. Een alfa maakt het echt niet uit of hij besnuffeld wordt, daar is hij veel te zelfverzekerd voor. Hij zal het alleen waarschijnlijk niet pikken als een andere hond op hem probeert te rijden of hem te lomp benadert.

Je hond is eerder onzeker, dus eigenlijk bijna het tegenovergestelde van een dominant individu. Je laten besnuffelen is "geen" teken van onderdanigheid.

Die van mij is gecastreerd, dus normaal gesproken zou hij niet meer zo dominant moeten zijn, maar hij is het nog steeds heel erg. Ik ga proberen om dat zoveel mogelijk te doen en anders wacht ik tot de trainster terug is en kijken we met haar verder. Ik hoop dat ze er iets aan kan doen.

Eerst deed hij dat nooit bij honden die groter waren dan hijzelf, maar hij heeft het net gedaan bij een hond die groter en een stuk steviger is. Gelukkig reageerde die andere hond niet, anders had hij flink gewond kunnen raken.

Bericht van een Facebook-vriendin, eigenaar van een Shiba Inu, vanmorgen nog:

"Ik heb hulp nodig! Mijn hond heeft me in m'n hand gebeten. We waren aan het wandelen 'aan de voet' en ik gaf hem een ruk aan de riem en een 'nee' toen hij weg wilde rennen, zoals ik op de hondencursus heb geleerd. Toen ik mijn hand op zijn kont legde om hem te laten zitten, snapte hij naar me. Ik heb hem meteen onderworpen en toen beet hij me echt keihard."

En zo wordt zij ook onderdeel van de statistieken (Herron, 2009)

Ik neem mijn eigen hond even als voorbeeld; zij vindt het ook maar niks als er aan haar achterkant gesnuffeld wordt. Ze gaat niet vechten, maar ze kan wel even snauwen zo van "rot op!". Er is nog nooit echt ruzie geweest! Ik heb haar nooit gedwongen om in zo'n ongemakkelijke situatie te blijven, omdat ze daar echt niet rustiger van wordt en het ook niets aan haar gedrag verandert. Sterker nog, het zou haar angst alleen maar vergroten. Het punt is dat we op dit moment nog niet weten waarom je hond zo reageert in die situatie. Is het angst? Hormonen? Iets anders? Ik vind het daarom nogal riskant om dit te doen, want je loopt het risico dat je de boel alleen maar erger maakt...