Hé Lacurieuse, je had het goed begrepen 😉 Fidji had ik al op mijn 20e, nog voor mijn verjaardag. Ik woonde toen nog bij mijn ouders. 🙂 Meer dan 3 jaar lang geen hond meer in huis. En Volka, mijn lieve schat, had er genoeg van om mij te horen zeggen: "ik red het niet, ik mis mijn hond zo, kunnen we er niet eentje nemen?" 600 km scheidde me van Fidji... Mijn lieverd wou een Berner Sennenhond en ik een Labrador. Volka is in 2004 ons leven binnengekomen 😉 Het was altijd op vakantie of bij familiebezoeken dat onze honden elkaar terugzagen. Volka was twee jaar oud toen we Fidji op haar zestiende en een half hebben moeten laten inslapen (een tumor aan een poot die haar veel pijn deed en bleef groeien). Het is een beslissing die je nooit wil hoeven te nemen. Ja, Fidji had een heel brede rug — op de foto waar ze 15 is, was ze al afgevallen... ook minder gespierd. Ik heb weinig foto's, ze zitten in een fotoalbum (de digitale tijd begon net voor ons). Ja, enorme knuffels aan mijn "zilveren wolvin" — die gaf ik haar zeker. Mijn vader had haar naar de kliniek gebracht bij de geboorte van ons mensenbaby. Via de tuin had ze meteen mijn slaapkamerraam op de eerste verdieping gevonden, maar hij had haar maar moeilijk op de vensterbank gehesen — ik had stiekem opengedaan om haar mijn baby te laten zien ^^ Ze zou haar leven voor ons gegeven hebben, altijd waakzaam over ons, haar kudde. (Let op Hava, op haar gewrichten als ze met haar vriendje speelt!) Mega aaitjes voor jouw Vava 👌
Ahhh... ik denk helaas dat ik mijn Vava ook niet mee zal kunnen nemen als ik het huis verlaat... mijn ouders zullen haar nooit laten gaan (ze willen mij zelf ook al niet te graag kwijt 😁). Dus ik vraag me af welk formaat hond ik later zou nemen...
Ja, maak je geen zorgen om Vava — ze rennen samen en er vallen wat tackles, maar ik grijp in als ze te ver gaan (want mijn kleine engel is nog meer een bulldozer zodra ze met hem is...).
Vertaald Frans