Onbegrijpelijke adoptiespijt...

Hoi Alice,

Ik citeer je even: "ik had echt niet gedacht dat het mogelijk was om niet van een hond te houden"

Misschien verwachtte je wel dat je *snel* van deze hond zou gaan houden, op precies dezelfde manier als van je eerste hond?

Het gaat zelden zo, denk ik, ook al praat niet iedereen erover. Mensen hebben me al vaker met een spoortje spijt of teleurstelling verteld hoe "de tweede niet hetzelfde is als de eerste"...

Ze houden wel van hun andere hond, de tweede en volgende, maar het is nooit hetzelfde en bovenal kost het altijd wat tijd.

Maar zelfs met de eerste is het vaak zo dat je steeds meer van ze gaat houden naarmate de tijd verstrijkt, ook al dacht je dat dat niet meer mogelijk was, toch? :-)

Je zegt dat je vermoeidheid ziet bij je hond, maar hij kan ook jouw gemoedstoestand aanvoelen en daarop reageren, meer dan op de aanwezigheid van de nieuwe hond. Dat zou heel goed kunnen. Omdat jullie zo close zijn en een sterke band hebben, voelt hij vast wel aan dat je niet zo lekker in je vel zit na alles wat je beschrijft (de tranen...). En hij mag natuurlijk ook best wat vermoeider zijn door de verandering in zijn leven die een nieuwe huisgenoot meebrengt, zonder dat dit meteen betekent dat de andere hond te veel is of al zijn ruimte inneemt. Vooral omdat je zegt dat ze niet claimend is en ze zelfs veel samen spelen. Dat is juist hartstikke goed.

Ik weet niet of je gewoon wat afstand moet nemen en de boel moet relativeren, jezelf de tijd moet gunnen om haar te leren kennen zonder te veel vooruit te lopen op de zaken ("wat als mijn hond", "het zou kunnen dat.."). Probeer in het nu te leven.

Maar het is denk ik wel de moeite waard om wat afstand te nemen. Laat haar misschien een paar daagjes bij je zus logeren, als dat kan, om te zien hoe je je dan voelt. En het zou ook goed zijn om te stoppen met je schuldig te voelen, anders kom je er nooit achter wat je nou echt wilt.

In ieder geval geef je me soms de indruk dat je nogal veel invult voor je hond, en dan weer voor je zus... Waarschijnlijk uit de wens om het goed te doen, maar daardoor zie je misschien ook bepaalde dingen over het hoofd.

Het is nu iets meer dan een week en ik heb echt het gevoel dat er iets niet klopt. Ik denk dat het uiteindelijk met alles zo is: je hebt met de één simpelweg een betere klik dan met de ander, of het nu om mensen of dieren gaat. Dat weet je pas na een tijdje; dat is lastig in te schatten na slechts één bezoekje aan het asiel.

Mijn hond vindt het leuk om met haar te spelen, maar tijdens het wandelen dendert ze vol op hem in. Nu is hij bang als ze iets te snel op hem afkomt. Hij is vroeger mishandeld, dus dat gaat me echt aan het hart.

Ik vind het ook erg sneu voor die andere hond, want ik voel echt geen band met haar. Ik heb het idee dat ze iemand verdient die onvoorwaardelijk van haar houdt, zoals ik van mijn eerste hond hou.

Voor mijn gevoel is dit geen puppyblues, want ze doet het eigenlijk zelfs beter dan ik had gehoopt, zoals ik hierboven al schreef. Dat is ook precies de reden waarom ik bang ben dat dit gevoel niet meer zal veranderen.

Hoi!

Je kunt het even de tijd geven om te zien of je gevoel nog verandert... Net als bij een puppyblues bijvoorbeeld.

In de tussentijd heeft de hond een dak boven haar hoofd nodig, eten, wandelingen en een maatje (in dit geval jouw hond, en het is echt super dat ze het goed kunnen vinden). Je hebt haar een veilig plekje gegeven, dat is het belangrijkste.

Leg jezelf voor nu geen extra druk op en geef het gewoon wat tijd.

Hoi,

Hoe lang heb je dit kleintje al?

Je hond lijkt er ook al aan gehecht te zijn?

Hoi, mijn zus stelt voor om haar te nemen zodra haar bouwproject klaar is. Maar dat is nog lang niet het geval en ik wil haar niet dwingen of iets laten beloven zonder dat ze weet waar ze over een tijdje aan toe is. Omdat ik hetzelfde heb meegemaakt — een bouwval renoveren — weet ik dat het lang duurt, zwaar is en dat je vooral geen garantie hebt dat het ook echt afkomt. Als het jaren duurt voordat het rond is en ze uiteindelijk de hond toch niet kan nemen, zou dat voor ons allebei hartverscheurend zijn... Om over de hond nog maar te zwijgen... Ik denk dat mijn zus dit alleen voorstelde omdat ze zag hoe slecht ik me voelde toen ik haar erover vertelde.

Hoe langer je wacht, hoe ingrijpender en zwaarder het zal zijn voor jou en voor deze hond. Bespreek het gewoon eerlijk met het asiel.

Maar inderdaad, als je zus het ziet zitten, waarom zou je dan nog twijfelen?

Hoi!

Waarom heb je het over haar terugbrengen naar het asiel als je zus haar zou willen overnemen? Ik begrijp je gevoelens wel en snap dat je deze hond niet wilt houden, maar ik denk dat het voor haar veel minder 'traumatisch' is om bij je zus te gaan wonen, die ze vast al kent, in plaats van dat ze weer in een kennel in het asiel terechtkomt, toch?

[Deel 2]

Je zult wel denken: een ideale situatie, dus wat is er aan de hand? Nou, het lukt me gewoon niet om een band te krijgen met dit hondje. Ik was zo enthousiast om haar op te halen en in huis te nemen, maar nu heb ik spijt van mijn keuze en had ik gewild dat ik er nooit aan begonnen was. Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was om niet van een hond te houden, maar toch is het zo. Ze is hartstikke lief en heeft eigenlijk alleen maar goede eigenschappen, maar het helpt niet; sinds ze hier is, kan ik alleen maar huilen van spijt. Ik vind het niet fijn om haar te aaien, met haar te spelen of zelfs om haar uit te laten. Ik doe het allemaal wel en verzorg haar net zo goed als mijn eerste hond, maar de situatie weegt loodzwaar op me en ik ben constant angstig. Ik heb nergens meer motivatie voor, geen eetlust en vooral heel veel schuldgevoel.

Ik kan alleen nog maar naar het negatieve kijken, ook al is dat er bijna niet, en ik zie het echt somber in sinds haar komst. Ik heb de moed verzameld om er met mijn zus over te praten, met wie ik heel close ben. Ze zei dat ze het begreep en dat ze haar eventueel wel in huis wil nemen als de situatie over een tijdje niet verbeterd is, want zij is wel helemaal weg van het hondje – terwijl ik haar amper als de mijne kan zien. Ondanks haar aanbod zie ik het niet meer goedkomen en het enige wat door mijn hoofd spookt is haar terugbrengen naar het asiel waar ik haar geadopteerd heb.

Eigenlijk denk ik dat ik niet gemaakt ben voor een tweede hond. Ik hou zo ontzettend veel van mijn eerste hond en we zijn zo op elkaar ingespeeld dat ik eigenlijk helemaal gelukkig was met hem alleen. Het voelt alsof de komst van die kleine alles overhoop heeft gegooid. Ook heb ik het gevoel dat ik hem aan het vervangen ben, alsof ik zeg dat hij niet genoeg is, en het voelt bijna alsof ik hem nu al afschrijf. Deze situatie doet me veel pijn, vooral omdat ik merk dat hij erg moe is sinds zij bij ons is. Ik probeer hem te ontzien, maar al mijn tijd gaat nu naar dat kleine hondje waar ik dus spijt van heb...

Alsjeblieft, oordeel niet te hard over me, want ik had echt nooit gedacht dat ik in deze situatie terecht zou komen. Mijn hart breekt ervan, voor mezelf maar vooral voor het hondje, want ze is echt een schat!

Ik kan het nog niet over mijn hart verkrijgen om haar terug naar het asiel te brengen, maar ik denk dat het nu beter is dan later, want dan komt de klap voor haar nog harder aan. Bovendien — en ik denk dat dit ook komt door hoe uitgeput ik nu ben door de hele situatie — voel ik me niet sterk genoeg om haar op te voeden en met haar te leven, zeker niet als mijn andere hond er straks niet meer is. Ik voel me een vreselijk mens en heb het gevoel dat ik dit hondje tekortdoe, net als alle mensen die vechten tegen het dumpen van dieren... waar ik zelf nota bene ook bij hoor. Wat een ironie. Ik had echt nooit gedacht dat het mogelijk was om niet van een hond te houden, dus ik vraag jullie om advies. Wat moet ik doen met deze situatie die me zo ongelukkig maakt en die uiteindelijk ook impact heeft op mijn honden?

Bedankt voor het lezen en hopelijk zonder al te veel oordelen.