Onbegrijpelijke adoptiespijt...

Misschien dacht je onbewust, omdat je hond al oud is, dat je na zijn overlijden het hoofdstuk van het leven met een huisdier zou afsluiten. Nu je die kleine hebt geadopteerd, besef je ineens dat je er weer voor heel wat jaren tegenaan gaat.

Maar een angstige hond begroet verandering niet meteen met dolblije liefde. Hij haat het ook niet, hij is gewoon bang. Hij moet gewoon even de kat uit de boom kijken, zijn draai weer vinden, de kleine leren kennen, enzovoort...

Het is een heel proces dat je in huis hebt gehaald met dit bolletje wol.

Is het anders? Ja. Is het slecht voor je hond? Dat is nog maar de vraag... Angstige honden vinden het vaak juist fijn om een stabiel maatje te hebben om samen de vreemde dingen van het leven te ontdekken.

De kleine gaat nog groeien en krijgt meer zelfvertrouwen. Het is pas een week geleden. Dat is echt nog veel te vroeg voor een echt oordeel over de situatie.

Om nu al te weten of je eerste hond de nieuwkomer echt helemaal niet ziet zitten, of je nooit van haar zult gaan houden, enz...

Ik heb altijd meerdere honden gehad die ik overal vandaan heb gehaald (stichtingen, uit nare situaties, enz.). Elke nieuwkomer werd gerespecteerd, maar ze werden door de anderen echt niet altijd meteen enthousiast om de hals gevlogen 😂

Bij sommigen was het liefde op het eerste gezicht, bij anderen niet, maar ze kunnen het allemaal goed met elkaar vinden.

Net als bij mensen heb je liefde op het eerste gezicht (zoals met je eerste hond) en liefde die moet groeien...

Ik vind het niet gek dat je niet meteen die 'klik' voelde voor de kleine. Liefde op het eerste gezicht gebeurt nou eenmaal niet altijd.

Maar dat betekent niet dat er geen prachtige band uit kan ontstaan.

Ik herken veel in de verhalen hierboven; het leven kan soms raar lopen. Soms adopteer je een dier waarvan je denkt dat het onmogelijk is om ervan te houden, maar als je hem eenmaal een kans geeft, sluit je hem volledig in je hart.

Bij je eerste hond was het liefde op het eerste gezicht, maar bij de tweede niet. Toch hoor ik ook bij de categorie mensen die, zoals velen hierboven al zeiden, niet meteen halsoverkop verliefd worden.

Mijn dieren zijn levende wezens, net als een mens die ik nog niet ken maar die een vriend zou kunnen worden, of meer. Ik hecht me niet bij de eerste aanblik zonder diegene te kennen.

De band die ik met mijn dieren heb, ontstaat door wat we samen doen en door elkaar te leren kennen; een wederzijdse ontdekkingstocht.

Ik leer ze gewoon kennen, ik ontdek wie ze zijn en na verloop van tijd blijken ze grappig te zijn, houden ze van dit of dat, en zo ontstaat de band.

Ik ben ervan overtuigd dat dit voor dieren ook zo werkt. Behalve voor mijn dingo dan, die was op het eerste gezicht al verliefd op mij 😅

Maar denk aan een pup die net zijn nest heeft verlaten, een kat die op straat leefde, een hond uit het asiel...

Hij is blij met het thuis dat ik hem bied, hij houdt van de veiligheid, de wandelingen en zijn slaapplekjes, maar hij kent mij nog niet.

Hij leert mijn stem kennen, hij leert hoe ik reageer en hij begint zich aan mij te hechten.

Het verschil is dat ik me daar bewust van ben. Ik maak me er dan ook totaal niet druk om als ik een nieuw dier in huis nog niet meteen echt liefheb.

Dat betekent niet dat ik hem haat... Het betekent simpelweg dat ik me er niet het hoofd over breek. Voor mij is het heel natuurlijk om elkaar te ontdekken en een band en wederzijds vertrouwen op te bouwen.

Ik moet toegeven dat ik er juist veel plezier in heb om ze te ontdekken, nog voordat ik echt van hun gezelschap geniet. Ik vind het leuk om te ontdekken of deze van zwemmen houdt, of die graag speurt, of de een graag met een bal speelt en de ander liever stoeit, enzovoort.

Maar misschien ervaar jij dat plezier niet, of helemaal geen plezier, omdat je simpelweg het gevoel hebt dat je van hem MOET houden, terwijl dat (voorlopig) nog niet zo is.

Net als bij slapen is de grootste vijand van liefde het forceren.

En wat betreft het gevoel dat je niet meer van je hond geniet: is dat echt waar? Wandelen jullie niet meer samen, zijn er geen knuffelmomenten of spelletjes meer? Of is het gewoon anders?

Je zegt dat je hond angstig is naar de kleine toe. Maar dat heeft tijd nodig om te wennen. Een hond die lekker in zijn vel zit (zoals je nieuwste aanwinst ongetwijfeld zal worden, omdat ze jong geadopteerd is) is een enorme steun voor een hond met een angstig karakter.

Ik klink misschien harteloos (sommigen denken dat trouwens al 😅), maar bij elke adoptie heb ik een paar maanden nodig om me aan de nieuwkomer te hechten.

Dat maakt me niet ongerust, want ik weet dat het uiteindelijk wel goedkomt.

Maar in het begin heb ik gewoon tijd nodig...

Ik vang ze in het begin een beetje "mechanisch" op; ik bedoel daarmee dat ik gewoon in hun behoeften probeer te voorzien, niet meer en niet minder. En stapje voor stapje, naarmate we meer avonturen beleven en ik hun eigen karaktertje ontdek – die kleine details die hen uniek maken – ontstaat de band en worden het echt mijn honden.

Het is volkomen normaal dat je niet dezelfde band of hetzelfde gevoel hebt bij een hond die er pas een week is als bij je andere hond, wat voor woorden je er ook aan geeft. Hoe perfect dit teefje ook is, jullie hebben simpelweg nog geen gezamenlijke geschiedenis.

Bij je eerste was het anders; een eerste blijft altijd een eerste en je had toen nog geen vergelijkingsmateriaal...

Wat betreft de relatie tussen die twee, of het gevoel dat deze nieuwe hond je bij hem weg zou kunnen drijven: dat is een puur menselijke gedachte.

Hij heeft alleen maar te winnen! Hij heeft zijn baasje + een vriendinnetje.

Een hond houdt de score niet bij.

Geef jezelf de tijd.

Zoals Boxy al zei, dit is de slechtste periode voor de asielen. Zolang je voor de praktische zaken kunt zorgen, moet je jezelf voor de rest gewoon de tijd gunnen.

ADOPTIEGEZIN GEZOCHT VOOR ONZE LEONBERGER PUPPY'S

Omdat we helaas moeten stoppen met onze fokkerij, zoeken we een heel goed nieuw huisje voor onze schattige LEONBERGER puppy's, geboren op 10-04-2022. Het gaat om 9 reutjes en 5 teefjes. Ze zijn gechipt, gevaccineerd en hebben een stamboom (LOF, de Franse rasvereniging). De pups hebben uitstekende bloedlijnen (ouders zijn Frans kampioen), een fijn karakter en zijn in huiselijke kring opgegroeid. Ze zijn vrij van dysplasie. Moeder: 2CLL6244581524.

Wil je meer foto's zien van mijn schattige pups? Neem dan contact met me op via het onderstaande e-mailadres: jeanlucvirol140@gmail.com

Alleen serieuze reacties graag.

Wat een hond in de eerste plaats van een mens verwacht – sorry hoor – is geen liefde: het is veiligheid en een omgeving die aansluit bij zijn activiteitsniveau en sociale behoeften. Volgens mij kan ze dat bij jou zeker vinden. Een band opbouwen is zelden iets van de één op de andere dag, en ik denk dat je eerste hond er juist enorm veel baat bij zou hebben als die te hechte band tussen jullie eens wordt "opgeschud". Dat is naar mijn idee namelijk nooit echt gezond...

Hoi,

Waarom voel je je schuldig? Je reactie is volkomen menselijk. Als de klik er was, dan is die er nog steeds, alleen kan de komst van een nieuw dier voor veel druk zorgen.

Het kost tijd om een nieuwe balans en routine te vinden, om alles op een rijtje te krijgen.

Mensen zijn gewoontedieren. Het verstoren van die routine kan gevolgen hebben, maar dat betekent niet dat je je niet meer kunt aanpassen; de mens is immers ontzettend flexibel.

Je stelt jezelf heel logische en nuttige vragen. Ja, een nieuw dier zet je hele leven op z'n kop. Je moet elkaar leren kennen, aan elkaar wennen en elkaar leren begrijpen. Maar de gevoelens die er vanaf het begin waren, zijn er nog steeds. Ze zitten alleen even verstopt onder een berg emoties die nu op je afkomt.

Je hoeft jezelf niet in tweeën te delen en je hoeft de één niet op te geven om de ander tevreden te stellen. Je bent ook echt geen monster omdat je jezelf deze vragen stelt.

Een week is kort, maar het is lang genoeg om je kwetsbaar te voelen: de angst om het verkeerd te doen, de angst dat je de volgende minder zult liefhebben... Maar je houdt niet minder van ze, je houdt gewoon op een andere manier van ze, de ene keer wat intenser dan de andere.

We hebben allemaal wel eens een "zielsverwant", een dier waarmee we iets uitzonderlijks delen. Maar het echte wonder is de dag waarop je tijdens een (misschien wel heel gewone) activiteit ineens de blik van je "lelijke eendje" kruist en je plotseling beseft dat de band er is. De klik, de verstandhouding, of je nu aan het spelen bent of samen aan het rennen bent, dat maakt niet uit. Het gaat om dat moment waarop je je verstand even uitschakelt en beseft dat die gevoelens er altijd al zijn geweest.

Het kan wat tijd kosten, maar dat betekent niet dat je niet van haar houdt. Ze is gewoon anders, ze is zichzelf, jij bent jezelf en zoals in elke relatie moet je van de ander leren om er zelf rijker van te worden.

Ik wil je er in ieder geval nog even aan herinneren dat dit echt de slechtste periode is om haar naar het asiel of iets dergelijks te brengen.

In de zomer zijn er veel te veel honden die worden gedumpt. En al die extra honden in de opvang maken het er niet makkelijker op voor een hond om snel een nieuw gezin te vinden.

Ze is er pas iets langer dan een week, dus neem de tijd om elkaar te leren kennen en aan haar aanwezigheid te wennen, enzovoorts...

En anders kun je haar het beste houden totdat je zus er klaar voor is om haar in huis te nemen.

Ze zullen hun gedrag nog wel op elkaar afstemmen, of nou ja, vooral je nieuwe hond dan. En anders kun je dat bijsturen met training.

Vraag jezelf eens af: streef je zó naar perfectie dat je je eigen leven ermee verpest...

Of is het een smoesje om jezelf gelijk te geven in de gedachte dat het niets gaat worden?

Het is lastig om direct van een hond te houden na een asielbezoek, maar ze is pas een weekje bij je. Dat is ook wel heel kort om al onvoorwaardelijk van een hond te houden, zeker als je dat vergelijkt met de gevoelens voor je eerste hond. We weten allemaal dat dat vaak heel anders voelt. Dus als je gaat vergelijken, dan vind je natuurlijk altijd wel een reden om te denken dat er iets mis is.

Bij een puppy blues hoeft de hond trouwens niet altijd het probleem te zijn.