Mijn twee teefjes vechten tot bloedens toe uit jaloezie, is er een oplossing?

Persoonlijk zou ik een van mijn honden herplaatsen. Mijn eerste hond van 5 jaar heeft echt een hel doorgemaakt door een hond die een beetje was zoals jouw eerste hond.

Het is nooit beter geworden, integendeel zelfs.

Ik heb die hond uiteindelijk aan een nieuw gezin gegeven, maar zij hebben hetzelfde doorgemaakt. De eerste maanden gingen super, maar op een dag begonnen de ruzies daar ook. Het is geëindigd in een enorm bloedbad en een van de honden moest worden ingeslapen.

Het is een beetje van allebei. Dominant gedrag houdt ook in dat ze alles voor zichzelf wil opeisen, ook de knuffels van de baasjes, en daar komt dan jaloezie (of een vorm daarvan) bij kijken... Die van ons doet precies hetzelfde, maar wij stellen meteen duidelijke grenzen. Hierdoor is het mogelijk om de grote hond in haar bijzijn te aaien, zelfs vlak naast haar, zonder dat ze er tussen probeert te komen. Ze kunnen ook allebei met hun eigen speeltjes spelen; mijn kleintje probeert wel eens twee of drie keer het speeltje van de grote af te pakken, maar dan zeggen we dat ze het moet laten liggen. Je moet ze vaak sturen, maar tegelijkertijd zijn er geen problemen als we er niet zijn, en dat komt niet doordat de grote een onderdanig karakter heeft... Integendeel, de kleine zoekt haar dan minder op... Kortom, bij ons is het onder controle; twee teefjes die elkaar al lang kennen, dominant karakter maar ze luisteren goed.

In jouw situatie is het risico echt veel te groot.

En om ook op je vraag te antwoorden: hun gedrag heeft ook zeker te maken met een overschot aan energie.

Wij laten ze heel veel uit, en soms ook apart, ook al kunnen ze het goed vinden. Zo kunnen ze even zonder elkaar tot rust komen. Dat is ook goed voor de vertrouwensband met de baasjes en voor je autoriteit...

Je kunt je wel voorstellen hoeveel energie en nervositeit er wordt opgebouwd, logisch dat de bom dan barst. Ze zijn 24/7 samen; zelfs als ze soms even apart zitten of geïsoleerd zijn, houden ze elkaar in de gaten en brengen ze de hele dag samen door... En dat terwijl ze elkaar niet eens liggen. Het is alsof je samenwoont met een vijand die je nooit vertrouwt... Waar is dan de mentale rust of ontspanning voor die beesten? En ja, het gebrek aan fysieke uitdaging speelt ook mee. Niet alleen omdat ze misschien niet genoeg buiten komen (dat heeft er ook mee te maken), maar vooral omdat de nervositeit en negatieve energie zich veel te veel heeft opgestapeld.

Mijn advies: schakel met spoed een gedragstherapeut in voor een analyse en neem daarna samen een beslissing. Zeker als er een kind in het gezin is, moet je de knoop doorhakken. Teefjes die niet met elkaar overweg kunnen en dan urenlang samen alleen zijn, dat is sowieso foute boel.

Ja, ik zeg inderdaad dat het prijzig is omdat ik helaas geen onbeperkt budget heb en we al flink wat onvoorziene en hoge kosten hebben gehad voor haar ziekte. Ik sluit het inschakelen van een gedragstherapeut zeker niet uit (ik heb dat vlak na haar adoptie ook al eens gedaan omdat ze toen alles sloopte wat ze kon vinden), maar ik probeer eerst wat fijn advies te krijgen van ervaren mensen of mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik hou van m'n honden en wil ze echt niet wegdoen, maar volgens mijn dierenarts is de enige optie om ze niet meer samen te laten als ik mijn Jack niet op een dag aan flarden wil aantreffen. Volgens haar is het kwaad namelijk al geschied en zullen ze elkaar nooit meer kunnen luchten of zien. Ze zijn drie dagen per week alleen van 07:00 tot 17:00 of soms 18:00 uur. Ik weet dat dat lang is, maar als je een hond adopteert (we hebben er eentje opgevangen die na 6 maanden niet meer welkom was bij de vorige eigenaren) weet je niet altijd hoe je werkleven zich ontwikkelt, dat is niet altijd een keuze. De situatie van vier jaar geleden is niet meer die van nu. We proberen ons aan te passen, maar dat is niet altijd makkelijk. Naast het werk heb je ook nog je leven als ouder en een dag heeft helaas maar 24 uur. Dus als ik je goed begrijp, zou haar agressieve gedrag naar haar huisgenootje verklaard kunnen worden door een teveel aan energie door te weinig beweging, en niet door jaloezie en/of dominantie?

Van wat ik op andere forums heb gelezen, zou sterilisatie misschien ook een begin van de oplossing kunnen zijn.

Hoi!

Je vraagt wat de juiste aanpak is of dat je echt "afstand moet doen van één van de twee". Er wordt een gedragstherapeut geadviseerd, maar je antwoordt dat dit "prijzig" is...

Ik begrijp het niet helemaal als je zegt dat je werkt en het daarom niet lukt om meerdere keren per dag te wandelen. Ga je dan niet 's ochtends en 's avonds, en eentje zodra je terugkomt van je werk?

... Je hebt actieve honden, de Mechelaar hier komt zelfs uit een werklijn.

Een belangrijk punt is al dat ze niet elke dag gaat wandelen. Een Belgische herder is een brok energie die echt veel beweging nodig heeft; zelfs een hele grote tuin is niet genoeg, omdat ze daar alle geurtjes al uit haar hoofd kent en zich dus snel gaat vervelen.

Hoe lang is ze alleen?

Helaas ligt het probleem niet bij de honden, maar bij jou. Vat het niet verkeerd op, maar schakel een GOEDE gedragstherapeut in die je precies kan uitleggen hoe je met je honden moet omgaan!

Eens met @Kikaah: heb je al eens een gedragstherapeut ingeschakeld? Die komt bij je thuis langs, observeert jullie allemaal met de honden (zowel binnen als buiten) en vertelt je wat er precies misgaat en hoe je dit kunt corrigeren. Het probleem ligt namelijk vaak ook bij de houding van het baasje. In het begin zijn 2 tot 3 sessies vaak al genoeg om een hoop duidelijk te maken en tips te krijgen om je eigen gedrag aan te passen, wat vervolgens het gedrag van de hond weer zal verbeteren.

Aan een "bezitterige, nerveuze hond" kun je werken. Heeft de Tervuerense van jongs af aan training gevolgd? Gaat ze elke dag meerdere uren wandelen om haar energie kwijt te kunnen? Worden beide honden samen uitgelaten?

Natuurlijk heb ik daar ook aan gedacht, maar het is nogal prijzig (ik zal je de details besparen, maar mijn Tervuerense herder heeft een auto-immuunziekte gehad die we maandenlang hebben moeten behandelen met medicijnen, injecties enzovoort, en die rekening liep flink in de papieren). Daarom wilde ik eerst eens horen of er mensen zijn die misschien dezelfde ervaring hebben.

Ik zou zeggen dat je een gedragstherapeut moet inschakelen zonder nog langer te wachten.