Mijn twee teefjes vechten tot bloedens toe uit jaloezie, is er een oplossing?

Echt waar? 🤪🤷

Wij hebben al jarenlang altijd minimaal 2 reutjes, of zelfs 3 toen onze trouwe oude labrador er nog was... en nooit gedoe gehad (behalve nu dan even, wat gebekvecht omdat de Cocker nog steeds wat brommerig is sinds dat voorval), maar verder is het vooral... lekker knuffelen, gewoon echt maatjes ^^

Sterilisatie kan zeker een voordeel zijn als het gebeurt voordat de hormonen echt opspelen. In dit geval twijfel ik er echter aan gezien hun leeftijd, maar je weet het maar nooit! Het brengt natuurlijk ook weer de nodige kosten met zich mee.

De gedragstherapeut zal naar het gedrag van de teefjes kijken (vaak zie je dat twee honden van hetzelfde geslacht elkaar op een gegeven moment niet meer verdragen) en je advies geven. Hij zal ook kijken naar hoe jij met ze omgaat; er is misschien iets dat niet helemaal lekker loopt wat je alleen zelf kunt oplossen.

Je kunt zo niet blijven leven, voor je gezin en voor de dieren zelf.

Het laten steriliseren van de 2 teefjes is echt een absolute must, omdat de loopsheid in veel gevallen gevechten uitlokt. Heel belangrijk.

Je hebt het over een ziekte bij een van de twee.

Zodra een hond die deel uitmaakt van een groep die onder hetzelfde dak leeft een 'ingreep' moet ondergaan waarbij medicijnen worden gebruikt die het bewustzijn van het dier kunnen beïnvloeden, kan deze elk gezinslid aanvallen. Meestal zien we dit soort agressie echter tussen honden onderling (soortgenoten).

Ik geloof trouwens niet echt in een gedragstherapeut die niet op één lijn zit met de veterinaire gedragskunde. Dus als je in dit geval echt goede ondersteuning wilt, zoek dan een veterinaire gedragskundige.

Trouwens, de uitnodiging geldt voor iedereen die hierin geïnteresseerd is; je bent dan een van de testers.

Er is wel zo'n 15.000 woorden aan documentatie om door te nemen, maar het leest lekker weg.

Als je dit wilt oplossen, stuur me dan je e-mailadres via een privébericht. Ik geef je dan toegang tot mijn webportal. Ik heb een volledig dossier over dit onderwerp. Je hebt dan flink wat leesvoer, waar je wel zo'n 4 tot 5 uur mee zoet bent. Daarna kunnen we kijken wat we kunnen doen, oké?

Op dit moment haten je honden elkaar, je mag ze echt niet bij elkaar laten. Als je voelt dat er haast bij is, stuur me dan snel je e-mailadres, zodat je mijn dossier snel kunt doorlezen.

Dit soort gevallen zijn op te lossen, maar de marge is klein.

Kijk, dit is wat voor schade het aanricht, en dat zelfs na 9 jaar nog steeds…

Dit is de vinger van mijn man. Zijn hand werd helemaal opengehaald toen hij voor de zoveelste keer de Cocker en de Duitse Staande uit elkaar moest halen. Die Staande hadden we opgevangen (hij was achtergelaten en het asiel zat vol, dus we hebben hem met hun goedkeuring zelf gehouden).

We gingen op dat moment van 3 naar 4 honden!

Ik zag DIRECT dat het niet goed zat, maar zowel de Cocker als de Staande waren al volwassen en hadden allebei hun eigen verleden... we konden niet veel doen omdat de Staande het 'eerstgeboorterecht' van de Cocker totaal negeerde (hij was dan wel klein, maar hij was er wel als EERSTE).

We corrigeerden hem ELKE KEER, maar er was één keer te veel gedoe met de voerbak... de Staande greep de Cocker bij de keel en liet niet meer los... Overal bloed!!!

Ik hield de Cocker aan de ene kant vast, mijn man probeerde de Staande aan de andere kant weg te trekken en hield zijn hand tussen hun bekken: BAM, man naar het ziekenhuis en de hond naar de dierenkliniek... de Staande had niks, behalve een woeste blik in zijn ogen en hij stond alweer klaar om er weer bovenop te vliegen...

Pfffff, gelukkig vangen we honden "binnen de familie" op en kon hij naar mijn schoonouders.

Daar heeft hij gelukkig geleefd tot 15 dagen geleden (ik ga daar nog een post over maken: HIJ IS IN EEN RIOOLGAT GEVALLEN DAT OVERGROEID WAS MET HOOG GRAS!!!)

Gelukkig hadden we dus een plan B, want die dagelijkse spanning in huis, brrr!!!

Daarna moesten de Labrador en de Dog ook NIKS meer van hem hebben (over de Cocker nog maar te zwijgen!)... de Staande zat aan de ene kant en de andere 3 in een andere kamer, en bij de minste oogopslag werd er over en weer gegromd...

De sfeer in huis... echt niet normaal.

Hetzelfde tijdens het wandelen: links de Staande, rechts de andere 3 in de modus "we moeten je niet"... en als we probeerden samen te spelen of een gezamenlijk doel te stellen met een bal in een groot veld, was het weer raak zodra ze bij de bal waren. En dan dat constante gegrom tijdens het wandelen... help...

Als we mijn schoonouders niet hadden gehad, hadden we er een gedragstherapeut bij gehaald, maar het was vanaf het begin al zo slecht aangepakt en vooral... de "hele roedel" had weer op de rit gekregen moeten worden... Maar we hadden het gedaan, dat is zeker... We hebben NOOIT een hond teruggebracht naar het asiel.

Ik denk dat er echt een PROFESSIONAL bij je over de vloer moet komen om tijd met ze door te brengen... echt waar...

Of dat, of iemand die je volledig vertrouwt en aan wie je een van de twee durft toe te vertrouwen...

Dit zelf proberen te managen wordt echt een pittige kluif.

😞

Hoi,

Natuurlijk kun je daar aan werken :-)

Je kunt alvast deze video bekijken die een goed idee geeft van de dynamiek achter bezitsdrang en hoe je contactmomenten stuurt (https://youtu.be/0m22Dt_uQuQ)

Tenminste, als je Engels verstaat :-)

De basis is: jij als baasje neemt het initiatief voor contact, niet de hond. Laat nooit een hond jouw ruimte opeisen of de toegang ertoe ontzeggen door tegen je aan te plakken om de boel te blokkeren.

Geef geen aandacht aan honden die te druk zijn en laat ze mensen niet claimen door op te springen, te kruipen, enzovoorts.

Dat is echt de basis om contactmomenten te regelen wanneer je een groep honden hebt met een bezitterig of agressief exemplaar.

Ik heb zelf een opvanghond gehad die op dat vlak echt een drama was. Bij binnenkomst viel hij mijn eigen hond constant aan en hij verbood haar de toegang tot de meubels, hoeken van het huis, mensen... Het leek wel een echte psychopaat!

Maar na een weekje simpele regels toepassen en wat actieve sturing, konden de twee honden maandenlang vlekkeloos samenleven (totdat mijn opvanger geadopteerd werd).

Allereerst zou je een manier moeten vinden om ze midden op de dag lekker te laten uitrennen tijdens een wandeling. Dat zal de nervositeit van de honden kalmeren.