Eigenlijk denk ik dat "goedheid" voortkomt uit twee dingen die ofwel samenwerken, ofwel een soort "innerlijke strijd" veroorzaken: je persoonlijkheid en je opvoeding, oftewel aanleg en aanleren.
Als je van nature een zekere empathie hebt voor anderen, waaronder dieren, dan probeer je instinctief om een puppy geen pijn te doen. Zelfs als je niet precies weet hoe je moet handelen, ben je uit jezelf voorzichtig. Je behandelt hem dan alsof het een kostbaar, onvervangbaar kristallen glas is dat niet beschadigd of kapot mag gaan.
Maar als die empathie minder ver reikt (ik weet niet of dat de beste verwoording is), dan neemt de opvoeding het over: ouders die uitleggen dat een puppy een levend wezen is en dat je er geen voetballetje mee moet spelen door hem als bal te gebruiken, enzovoort.
Iemand met empathie én een liefdevolle opvoeding zal een pup van 2 maanden dus nooit door elkaar schudden. In het ergste geval, als je even niet meer weet wat je moet doen, bel je je ouders, de dierenarts of de fokker, of sluit je je even op in de badkamer om uit te huilen tot je de boel weer op een rijtje hebt 🙄, maar je zult hem nooit zomaar door elkaar rammelen of je hand zo in zijn bek duwen.
En andersom: iemand zonder empathie of opvoeding doet dat niet alleen wel, maar doet mogelijk nog veel ergere dingen, en waarschijnlijk niet alleen bij zijn puppy maar bij dieren in het algemeen, partners, kinderen...
Dat is waarom opvoeding zo belangrijk is, om eventuele gebreken in iemands karakter op te vangen: wat je leert vult aan wat je van nature hebt...
Maar dat is maar een ideetje dat ik nog niet echt heb kunnen uitwerken. 😳
En dat is waar ik aan moet denken bij Sarada en wat ze vertelt: ook al heeft ze weinig kennis van honden, mijn gevoel zegt dat het haar ook aan empathie en opvoeding ontbreekt... 😔
