Twee mannetjes samen?

Oh, vrouwtjes/vrouwtjes koppels waarbij het helemaal misloopt ken ik er genoeg... en dat is ook echt geen pretje.

Ik heb mijn antwoord niet echt uitgebreid toegelicht, dat is waar 😅.

Het klopt dat mijn honden over het algemeen best relaxed zijn met soortgenoten, ook al hebben ze zo hun eigen eigenaardigheden 😂.

Ik zet volwassen reuen bij elkaar, honden van ouder dan twee jaar die al een gevormd karakter hebben. Ik kom even terug op die cruciale grens van 2 jaar die voor mij echt essentieel is... en ik zie het persoonlijk niet zitten om een puppy bij een volwassen hond te zetten in een reu/reu situatie. Bij een puppy kun je nooit zeker zijn van het karakter als ze eenmaal volwassen zijn... ik ken mijn honden door en door, hun gewoontes en gevoeligheden. Door een volwassen hond te adopteren, kan ik beter een karakter selecteren dat matcht.

Vanaf de eerste dagen in huis aarzel ik ook niet om de nieuwkomer zijn plek duidelijk te maken: de plek van de laatste die is binnengekomen in een huis waar ík degene ben die beslist!

Met deze regels heb ik eerlijk gezegd niets te klagen, de verstandhouding is harmonieus (ik heb nog nooit een echte ruzie gehad, hooguit wat imponeren of jaloezie die snel weer gesust was) en zelfs voor een snack wacht iedereen netjes op zijn beurt zonder te morren.

Nou, ik ga weer, Milo zoekt een verstopplek voor zijn hertengewei in huis 🤣

Even uit eigen ervaring...

In mijn omgeving heb ik mijn zwager die heeft geprobeerd om twee volwassen Rottweiler-reuen en een Cane Corso-reu samen te laten leven. Dat eindigde met een omheining van 2 meter hoog in zijn tuin om ze uit elkaar te houden.

Ik ken ook iemand van het hondenveldje met een Bordeauxdog en een bulldog, allebei nog intact. Dat ging prima... zolang de bulldog nog een pup was. Hij vertelde me gisteren dat de bulldog de Bordeauxdog nu serieus begon aan te vallen (....) en dat hij ze niet meer alleen durfde te laten, dus hij gaat nu een camera ophangen om ze in de gaten te houden.

Bij mij valt het nog wel mee; mijn twee reuen kunnen het over het algemeen goed vinden, maar ik heb toch zo'n één keer in de twee maanden te maken met een flinke knokpartij. En er zijn ook al weleens kleine verwondingen geweest (bijtgaatjes). En dan te bedenken dat ze allebei gecastreerd zijn.

Het doet me denken aan die persoon hier op het forum die twee Napolitaanse Mastiff-reuen heeft genomen. Ik zie het somber in of dat op de lange termijn goed blijft gaan, maar je weet maar nooit. Ik zou het echt interessant vinden als die persoon nog eens een update geeft, vooral over een jaar of twee.

Het probleem met dit alles is dat mensen zelden komen vertellen dat hun honden vechten, dat ze ooit een hond hebben moeten wegdoen omdat het niet klikte, of dat de ene hond de andere heeft doodgebeten – dat soort nare ervaringen. Er rust vaak een soort schaamte op. Dat zijn denk ik dingen die je liever vergeet dan dat je er je verhaal over doet. Daarom is het lastig om de risico's goed in te schatten.

Ik zit even na te denken, maar ik ken geen verhalen die zo rampzalig zijn bij een reu/teef-koppel. Of bij twee teefjes, maar daar heb ik minder voorbeelden van in mijn omgeving. Er zijn veel meer reuen dan teven om me heen.

"Ik denk dat je niet alles kunt terugbrengen tot reu/reu, teef/teef of reu/teef, en ook niet tot dominant/onderdanig..."

Ja, maar volgens mij blijft het geslacht wel een van de belangrijkste risicofactoren voor onenigheid... en het zou zonde zijn om dat te negeren.

Ik heb op dit forum in zulke topics al vaker berichten gezien als "twee reutjes is geen probleem, het gaat om het karakter van de honden en hun opvoeding", en eerlijk gezegd vind ik dat riskant. De realiteit is namelijk een stuk minder genuanceerd dan dat. Het is makkelijk om dat even snel op een forum te roepen. Het is een stuk lastiger om 15 jaar lang twee reuen in huis te hebben die elkaar de tent uit vechten. De mensen die dit roepen, zijn meestal niet degenen die uiteindelijk een schutting van 2 meter in hun tuin moeten neerzetten, een van hun honden gewond aantreffen door de ander, of zelf gebeten worden terwijl ze een gevecht proberen te sussen, en meer van dat soort ongein.

Opgescheept zitten met twee honden die elkaar niet kunnen luchten of zien, is eerlijk gezegd een van de ergste dingen die je qua management kan overkomen. Je kunt dus maar beter ERG voorzichtig zijn met de combinaties die je maakt, ook al kun je natuurlijk nooit alles voorzien of de toekomst voorspellen.

Reu/reu-koppels die op de lange termijn goed gaan, ken ik er eerlijk gezegd minder dan koppels waarbij het volledig uit de hand loopt. Dat betekent niet dat het niet bestaat, kijk maar naar Emla en haar braques. Maar als je de risico's wilt beperken, zou ik toch altijd aanraden om een reu/teef-koppel te nemen (waarbij je er eentje laat helpen), hoewel je dit advies natuurlijk moet afwegen tegen andere factoren (waarbij het ras een van de belangrijkste is: braque + braque heeft meer kans van slagen op de lange termijn dan stafford + stafford van hetzelfde geslacht).

Grappig, want ik had eigenlijk een beetje dezelfde ervaring, maar dan precies andersom. Toen Pin-Up voor het eerst loops werd, was zij juist degene die niet echt vriendelijk deed tegen haar vaste vriendinnetje. Nou ja, het was niet echt pure agressie (geen gegrom of zo), maar ze leek minder geduld met haar te hebben als de ander wilde spelen (de omgekeerde wereld🤪). Pin-Up leek bij elk contact maar op één ding uit te zijn: haar op de rug leggen om even te laten zien wie de baas was.

Maar goed, misschien had ik het verkeerd begrepen en gebeurde het alleen tijdens haar tweede week loopsheid (dus midden in de oestrus). In die periode had Pin-Up tijdens het wandelen nog maar één doel: om de twee meter plassen om haar aanwezigheid goed duidelijk te maken aan eventuele reutjes in de buurt 😁

Balista

Ik vraag me hetzelfde af... Voor later dan. Maar twee niet-gesteriliseerde teefjes die loops zijn, dat geeft ook risico op onenigheid of zelfs erger... Ik heb het zelf gezien bij die van mij toen ze loops was; haar wandelmaatje begon meteen tegen haar te grommen en dat had zo in een vechtpartij kunnen eindigen, dus moesten ze apart aan de lange lijn tijdens het wandelen 😑 (ik moet er niet aan denken hoe dat binnenshuis was gegaan, terwijl ze toch samen zijn opgegroeid en altijd samen hebben gespeeld).

Ik denk dat je het niet simpelweg kunt terugbrengen tot reu/reu, teef/teef of reu/teef, en ook niet tot dominant/onderdanig... Net zoals wanneer je je hond laat kennismaken met een eventuele nieuwe huisgenoot: hun relatie blijft zich ontwikkelen en veranderen...

Ik haak even in op dit topic om het volgende te vragen: hoe zit het eigenlijk met twee teefjes samen?

Je hoort vaak dat het minder 'riskant' is dan twee reuen samen, maar ik heb het idee dat áls het niet klikt, het nog lastiger is dan bij twee reuen.

Ik stel de vraag omdat we van plan zijn om over een jaar een tweede hond te nemen (@Emla: waarschijnlijk een Weimaraner 😉) en vanwege praktische redenen rondom het risico op een ongewenste dekking neig ik naar nog een teefje (ik ben zelf niet zo'n fan van sterilisatie en heb niet echt zin om die discussie hier te openen).

Hoi,

Ik sluit me aan bij de mening van @Kainate, er zijn bepaalde zaken en ontwikkelingen waar je rekening mee moet houden bij de komst van een tweede hond.

Waar sommige honden meteen een klik hebben, hebben anderen tijd nodig voordat ze echt "dikke maatjes" worden, en bij weer anderen zal er nooit meer zijn dan een vorm van neutraliteit, als het tenminste niet uitloopt op vijandigheid.

Het is aan jou om onder alle omstandigheden betrouwbaar te zijn en de relatie tussen de twee honden in goede banen te leiden. Eigenlijk moet je tolerantie afdwingen, mocht er geen sprake zijn van vriendschap. Dat geldt voor het scenario waarin de twee boefjes moeite hebben om een vriendschappelijke of neutrale band op te bouwen.

In het gunstigste geval zijn honden zelden 100% asociaal.

Mijn eigen hond vertoont op het eerste gezicht alle trekjes van een wild beest dat klaar is om aan te vallen bij een onbekende hond, maar eigenlijk moet ze gewoon even worden bijgestuurd. Dat kost tijd en het ziet er indrukwekkend uit als ze daar zo gespannen staat met ontblote tanden en flink tekeergaat, maar binnen een uur is het heel goed mogelijk om haar gewoon los te laten bij andere honden. Wel altijd onder toezicht, om haar bij te sturen waar nodig.

Kortom: blijf rustig, wees duidelijk en alert tijdens deze ontmoetingen. Geef de honden de ruimte om te communiceren, maar accepteer niet dat een van de twee te ver gaat, met het risico dat de andere hond psychisch wordt onderdrukt.

Er is helaas geen manier om "zeker te zijn", vooral omdat de relatie in de loop van de tijd kan veranderen.

Ik heb zelf ook twee reuen. Ze kunnen het heel goed met elkaar vinden, maar af en toe vliegen ze elkaar (incidenteel) wel eens in de haren, omdat eentje nogal een "kort lontje" heeft, zeg maar. Meestal maken ze het snel weer goed, maar het blijven wel echte vechtpartijen waar je mee om moet gaan, met soms wat wondjes als gevolg.

Wanneer je twee honden neemt, moet je er helaas op voorbereid zijn dat er onenigheid kan ontstaan. Je kunt namelijk niet alles controleren en een gevecht kan heel, heel snel uitbreken. Soms gaat het hun hele leven goed, soms gaat het eerst goed en gaat het daarna mis, en soms klikt het vanaf het begin al niet... De sociale relaties tussen honden zijn complex, net als die van ons, en kunnen veranderen. Het is onmogelijk om garanties te geven.

Als je de kans op een goede verstandhouding tussen twee honden zo groot mogelijk wilt maken, zou ik je echter het volgende aanraden:

- Let goed op het ras of de kruising... sommige rassen zijn meer gemaakt om in een roedel te leven dan andere (zoals jachthonden), en sommige combinaties van rassen passen ook simpelweg beter bij elkaar dan andere.

- Kies inderdaad voor een reu en een teef. Als je toch voor twee reuen gaat, laat ze dan allebei castreren, want seksuele rivaliteit kan na een bepaalde leeftijd een grote factor zijn bij ruzies.

- Zorg ervoor dat de eerste hond zich zo min mogelijk "hiërarchisch" bedreigd voelt door de nieuwe: kies dus een tweede hond die jonger is, minder sterk en een meegaand karakter heeft, zodat de eerste hond makkelijk de baas kan blijven.

Natuurlijk betekent dit absoluut niet dat het sowieso fout gaat als je deze punten niet volgt. Het is naar mijn idee alleen net wat risicovoller :)