Twee mannetjes samen?

Ik merk hetzelfde als jij Lorna, wat betreft die "genderidentiteit" die ondanks de castratie blijft bestaan.

Ik heb toch de indruk dat hoe jonger de castratie is uitgevoerd, hoe minder sterk die genderidentiteit (en de problemen die daaruit kunnen voortvloeien) aanwezig is. Ik zie een groot verschil tussen Léon, die met 6 maanden is gecastreerd en door andere reuen bijna als aseksueel lijkt te worden gezien. Hij lijkt zijn gedrag niet echt aan te passen aan het geslacht van de hond die voor hem staat (hij heeft trouwens nog in de clinch gelegen met Mo ^^), en Basile, die pas na 1 jaar is gecastreerd. Hij blijft in zijn houding echt een typische reu en vertoont totaal ander gedrag bij reuen dan bij teven. De castratie heeft enorm geholpen om hem minder te laten opvallen bij andere dominante reuen, maar hij behoudt een erg trotse houding, wat me toch wel alert maakt.

Wat ik inderdaad merk bij honden van hetzelfde geslacht, is dat ze minder tolerant zijn naar elkaars misstappen.

Basile laat zich door een teefje letterlijk op zijn kop zitten zonder iets te zeggen. Bij een reu doet hij dat niet.

Wat me opviel toen hij nog intact was, was dat andere intacte reuen totaal geen geduld met hem hadden. Het was al genoeg als hij tijdens het spelen een andere intacte reu net iets te dicht naderde om een knokpartij te veroorzaken, terwijl precies hetzelfde gedrag (er rennend iets te dicht langsgaan) van een teefje of een pup helemaal niets teweeg had gebracht.

Ah ja, helemaal mee eens! Het is echt super irritant als je het al van mijlenver ziet aankomen dat de spanningen oplopen en je de enige bent die het doorheeft ^^

De rest kletst vrolijk verder terwijl ze wachten tot de bom barst lol

Buitencontacten zijn over het algemeen heel anders; het is een stuk makkelijker om je eigen hond te sturen dan die van een ander. Er is minder spanning rondom 'resources' (zoals speeltjes of voer), maar dat heeft zowel voor- als nadelen. Sommige honden zijn ook wat meer gespannen zodra ze buiten hun vertrouwde omgeving zijn.

Over het algemeen heeft mijn reu een bloedhekel aan honden die de hyperactieve uithangen en hem proberen te versieren – dat is vaker een reu dan een teef. Bij mijn teefje gaat het meer om de hondentaal: een hond die recht op je af dendert om gedag te zeggen, vindt ze gewoon niet vriendelijk, of het nou een reu of een teef is. En hoewel mijn reu over het algemeen sneller spanning heeft met andere reuen, zijn z'n beste vrienden vaak juist reuen. Waarschijnlijk omdat spelen voor hem gelijkstaat aan een potje beheerst stoeien, en reuen daar vaak meer voor openstaan.

Waar het vooral om gaat, is of je de spanning bij je hond weer omlaag kunt krijgen als die oploopt. Daarvoor moet je je hond echt door en door kennen. Soms snappen mensen niet waarom ik ingrijp bij Iago; als je hem nog nooit in zo’n bui hebt gezien, lijkt hij een hond zonder een greintje agressie. Maar inmiddels ken ik hem zo goed dat ik aan één blik genoeg heb om te weten in welke situaties hij onder druk komt te staan.

Het grote probleem is dat wanneer ik hem stop, maar de andere eigenaar het normaal vindt dat zijn hond voor de mijne staat te piepen en probeert te rijden zonder in te grijpen, het weleens lelijk kan aflopen.

Ik vertrouw eigenaren die lekker staan te kletsen zonder hun hond regelmatig in de gaten te houden voor geen meter. Of van die mensen die wel tienduizend keer roepen "niet doen!", maar ondertussen geen poot verzetten. Dat zijn echt de ergste (al ben ik er zelf vroeger ook zo een geweest).

Wat dit onderwerp betreft, vind ik het vooral belangrijk dat de honden goed bij elkaar passen, ongeacht het geslacht.

Als je je eerste hond goed kent, kun je makkelijker een goed duo vormen zonder al te veel risico te nemen.

Ik denk dat het een goed idee is om te wachten tot de eerste volwassen is, ook al is dat natuurlijk geen vaste regel...

Het belangrijkste is dat je het karakter en de manier van doen van beide honden goed kunt inschatten.

Ik weet bijvoorbeeld dat ik bijna elke hond met Buck zou kunnen laten samenwonen, ook al is hij buiten de lastigste hond die ik ooit heb gehad tegenover soortgenoten ^^ (hij is erg reactief).

Want zodra hij doorheeft dat 'die andere' bij de roedel hoort, is hij heel schappelijk (hij maakt er geen punt van en schikt zich als dat nodig is).

Mijn teefje daarentegen lijkt buiten superrelaxt, maar ik zou wel twee keer nadenken over wie ik bij haar in huis zet. In huis laat ze zich echt niet de kaas van het brood eten, tenzij ik erbij ben om haar dat te vragen. En het doel is natuurlijk dat de honden vanzelf goed met elkaar overweg kunnen; niemand heeft zin om zijn honden constant als een havik in de gaten te houden ^^

Als het gedrag en de manier waarop je hond met anderen omgaat je niet helemaal duidelijk zijn, kun je misschien beter nog even wachten.

Het is interessant om te zien dat je deze trends ook bij gesteriliseerde dieren terugziet.

Mijn hond bijvoorbeeld (gesteriliseerd dus), is altijd toleranter geweest tegenover reuen dan tegenover teven. Ze windt zich sneller op als een teefje haar uitdaagt, terwijl ze bij een reu veel relaxter en makkelijker is in haar reacties.

Kortom, ze kan het prima vinden met beide geslachten, maar op het moment dat de vlam in de pan slaat en er een conflict ontstaat, is ze een stuk "hardnekkiger" tegenover een teefje.

Ik heb conflicten gezien met beide geslachten (zonder verwondingen, maar de honden waren echt woest) en ik merkte dat ze sneller weer kalmeert als de tegenstander een reu is. Ik denk ook dat ze sneller een wrok koestert tegen een teefje dan tegen een reu (in de zin dat ze eerder geneigd is om er bij de volgende misstap weer bovenop te duiken).

Hetzelfde geldt voor Buck, Marley en veel andere gecastreerde reuen die ik heb gekend... ze blijven kieskeuriger en maken op een andere manier contact met reuen dan met het andere geslacht. De hond tegenover hen hoeft niet per se een bepaalde hoeveelheid hormonen uit te stralen om "herkend" te worden; dat gaat via een heel scala aan signalen en houdingen die grotendeels zijn aangeleerd.

Als we het hebben over hoe honden van verschillende geslachten met elkaar omgaan, hebben de meeste mensen het alleen over de voortplantingscyclus, concurrentie voor partners, en dat is het dan. Alsof het daar allemaal om draait.

Het is in feite veel complexer en subtieler.

Een hond vormt, net als elk individu, in de loop van de tijd een "identiteit": die vreemde mix van genen, hormonen, ervaringen en contacten met de wereld om ons heen, die ervoor zorgt dat je op een dag gewoon bent wie je bent (in plaats van de paus of de postbode) en reageert zoals je gewend bent te reageren.

Als je 's ochtends wakker wordt, weet je meestal nog wel wie je bent; je gaat niet opeens van asperges, boekhouden en kletsgrage mensen houden als je daar tot dan toe altijd een gloeiende hekel aan had :-)

Zo zal Buck zijn hele leven zijn poot blijven optillen en markeren, ook al geven zijn hormonen hem daar geen opdracht meer toe. Hij zal zich aan andere reuen blijven presenteren als Buck, de kleine macho. Dat is gewoon wie hij is, dat is de identiteit die hij heeft opgebouwd, en anderen zullen hem zo herkennen en daarop reageren.

Zijn eerste contact met reuen zal over het algemeen gespannener blijven dan met het andere geslacht. Hij neemt een hoge houding aan en probeert indruk te maken, terwijl hij een teefje gedag gaat zeggen als een grote, slappe baby met zijn bek open en zijn tong eruit.

Identiteit wordt gevormd door contact met anderen en zelfs mijn hond, die jong gesteriliseerd is, kan de identiteit van haar soortgenoten perfect herkennen en haar communicatie daarop aanpassen.

Het is een beetje een matroesjka-effect voor gevorderden, zeg maar ^^ (minder complex dan bij mensen, dat geef ik toe, maar er zitten toch behoorlijk wat laagjes in).

Vroeger deed ik het precies andersom en had ik ook een heel andere hond. Ik ging van kleine conflictjes naar elke dag een heftige knokpartij. Je kunt het tij wel keren, maar dat kost bakken met energie.

Aan de andere kant heb je mensen die de energie van honden op een natuurlijke manier managen. Mijn moeder is zo iemand; zodra zij een hond in huis haalt, gaat het goed, ook al staan de andere honden niet altijd te springen van geluk. Ze staat er eigenlijk nooit bij stil, simpelweg omdat ze weet hoe ze moet ingrijpen bij een conflict. Ze heeft al heel wat ongeholpen reuen gehad en nooit gedoe gehad over eten, speeltjes en zo (behalve die ene die steeds de bakken van de vrij oude husky-kruising leegvreet, maar dat ontaardt nooit in vechten). Persoonlijk ben ik beter in het sociaal maken van een hond buiten dan binnen, al heb ik me met mijn reu wel aan moeten passen. Ik denk dat het door mijn aanpak komt dat hij zo is geworden; als hij bij mijn moeder was geweest, was hij buiten waarschijnlijk niet te doen geweest, maar binnen superrelaxed.

Sommige mensen kunnen tien reuen naast elkaar eten geven zonder dat er ook maar iets gebeurt. Ik geloof persoonlijk niet in geluk als ik roedels van twintig honden zie die perfect worden aangestuurd. Het is gewoon de mens die de taak heeft om de interacties te sturen. Net zoals er mensen zijn die, ongeacht het ras van de hond, een natuurlijk talent hebben om honden te laten luisteren, honden hebben die niet weglopen en andere honden negeren. Dat is geen kwestie van mazzel of pech hebben.

Voor mijn gevoel praten mensen zichzelf soms een beetje vrij. Als ik wacht met het samenvoegen van mijn reu en de stafford-kruising bij mijn moeder, dan geef ik eerlijk toe dat dat uit luiheid is. Ik weet dat ik een maand lang in de ellende zit en ik wil eerst even rust aan mijn kop voordat ik die klus oppak. Maar of ik nu gelijk heb of niet, ik denk tegenwoordig: welke hond er ook komt, ook al is het een maand afzien, het komt wel goed. Het is voor een groot deel zelfovertuiging. Natuurlijk moet je niet onbezonnen te werk gaan; je moet je honden kennen en het lef hebben om twee verschillende energieën te managen die in het begin misschien niet matchen. Je moet jezelf laten gelden in de relatie, zodat iedereen zijn plek kent.

Persoonlijk zie ik juist een beetje het omgekeerde: alle reu-reu combinaties die ik heb gekend, konden het heel goed met elkaar vinden. Zelfs bij honden die op volwassen leeftijd onverdraagzaam werden naar andere reuen, klikte het altijd goed met hun eigen huisgenoten. Maar net als Emla denk ik dat het belangrijk is om te wachten tot ze de leeftijd van 2 jaar hebben bereikt.

Nu ga ik misschien tegen wat meningen in, maar voor mij is de verstandhouding tussen twee reuen (of honden in het algemeen) voor 90% te danken aan de baasjes en voor 10% aan de honden zelf. Het is best gek dat baasjes vaak alleen de gevechten opmerken; dat komt omdat honden heel vaak juist vechten waar de eigenaren bij zijn. Als de meest asociale hond morgen op straat zou belanden, vecht hij misschien met één of hooguit twee honden, maar dat is niet in zijn eigen belang. Al snel worden die gevechten dan gewoon kleine wrijvingen over wat voer of een loopse teef. We hebben het over een groepsdier dat zover gaat dat het niet meer met een soortgenoot door één deur kan en 24/7 vecht... volgens mij klopt er dan iets niet vanuit het oogpunt van de diersoort, ook al dwingen we vaak verschillende karakters om samen te leven.

Meestal begint het niet met een heftig gevecht, maar met een kleine snauw of ruzie. Dat is vaak het moment waarop je als baasje de boel kunt verpesten als je niet op de juiste manier ingrijpt. Als leider van mijn honden (en dat was met mijn reu echt wel even lastig) mag hij simpelweg geen conflict meer aangaan. Ook al heeft hij er soms nog zo'n zin in, het is niet meer in zijn belang. Ik bepaal wat er in de ruimte gebeurt en niet hij, dus op welk moment zou hij de confrontatie moeten opzoeken als dat verboden is? Hetzelfde geldt voor mijn teefje, die over het algemeen wat makkelijker is.

Ik zeg niet dat ik nul conflicten heb. Iago is in het begin van het samenwonen altijd lastig en als ik het op z'n beloop laat, wordt de situatie onhoudbaar. Maar door in te grijpen zoals ik nu doe, gingen we van één conflict per week naar één per maand, naar één per drie maanden, per zes maanden... en inmiddels kan ik me niet eens meer herinneren wanneer het laatste conflict tussen mijn honden was. En als er toch eens wat is: één keer "stop" (een aangeleerd commando om te kappen), ieder z'n eigen kant op en klaar.

Balista

Die van mij kan ook behoorlijk chagrijnig zijn als ze loops is. Of nou ja, laten we zeggen dat ze de eerste dagen wat "dominanter" is; ze staarde me dan echt uitdagend aan of gromde naar andere honden, terwijl ze dat buiten haar loopsheid om nooit doet. Even de regels duidelijk maken en dan is er verder geen enkel probleem. Ik duim...

Kainate

Ja, het geslacht blijft zeker een belangrijke factor en ik ben me nog aan het inlezen, maar persoonlijk neig ik naar een reu om risico's te vermijden. Hij wordt dan wel gecastreerd, aangezien mijn boxertje niet gesteriliseerd is. Ik denk nog vaak aan een tweede teefje, maar dat kan lastiger zijn, ook al heeft mijn meisje al zonder problemen samengeleefd met andere niet-gesteriliseerde teefjes. Maar goed, resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst ^^

Ik heb nog nooit twee mannetjes samen gehad (maar ik heb wel tot 4 vrouwtjes samen gehad, niet gesteriliseerd, en omdat het nooit in me op was gekomen dat dit een probleem kon zijn, was dat het ook niet, lol).

Maar ik denk dat de eerste wel de 2 jaar gepasseerd moet zijn om een echt goed beeld van zijn karakter te krijgen. Ik zou pas een jonkie adopteren als ik de zekerheid heb dat de eerste goed genoeg is opgevoed om het goede voorbeeld te geven, en vooral niet zijn slechte gewoontes op de nieuwkomer overdraagt.

Een duo van twee reutjes heb ik al eens gehad: twee gecastreerde honden en totaal geen problemen, nooit ruzie. Ik moet wel zeggen dat ze allebei echt een relaxed karakter hadden.

Nog een voorbeeld: twee broers (kruisingen) die meer dan 15 jaar samen hebben geleefd zonder ooit mot te hebben.

En tegenwoordig heb ik gemerkt dat, mits goed aangepakt, twee intacte reuen ook prima zonder gedoe kunnen samenleven (volwassen Mechelse herders). Het is zelfs mogelijk om er andere reuen bij te zetten, ongeacht hun leeftijd of het feit of ze wel of niet geholpen zijn.

Kortom: door te generaliseren kun je misschien wat wrijving en spijt voorkomen, maar als je echt kijkt naar het individuele karakter van elke hond, zie je dat samenwonen heel vaak gewoon hartstikke goed gaat.