Twee mannetjes samen?

Helemaal mee eens!

Een hond is voor alles vooral heel erg... hond. Volgens mij was het Millan die die mooie regel van drie bedacht: "the dog is first species, then breed, then individual" (in die volgorde, en ik denk dat we dat in sommige delen van de wereld nog wel eens vergeten door al het gerommel met rassen en onze manier van leven).

Wil je even flink balen? (https://play.google.com/store/movies/details/Street_Dogs_of_South_Central?gl=AU&hl=en&id=w_yhyDm98ts)

De trailer belooft dat je flink zult janken voor je scherm. Maar helaas (of gelukkig voor de gevoelige zieltjes onder ons) is de docu helemaal niet beschikbaar in Nederland, huren is onmogelijk.

Ik heb er echt spijt van dat ik tijdens mijn reizen door Azië niet meer tijd heb genomen om zwerfhonden te observeren en te filmen. Ik heb wel wat foto's, maar dat is het dan ook. Ik zou er best nog eens naar teruggaan, puur met dat doel.

Het rekent af met een hoop vooroordelen en het zorgt er ook voor dat je je een stuk minder schuldig voelt. Door te zien wat puur instinct doet, begrijp je dat de mens niet altijd de oorzaak is van bepaald gedrag; soms is het gewoon puur natuur.

Ik ben bijvoorbeeld meer dan eens achtervolgd door verwilderde honden terwijl ik aan het fietsen was op het platteland. Dat doet je beseffen dat... nee, een westerse hond die dat doet, doet dat niet per se omdat hij fysiek of mentaal te weinig uitdaging krijgt (om maar even wat punten te noemen waar we eigenaren al snel de schuld van geven).

Haha ja, die video is echt bizar, slechtste casting ooit, en dat midden in Los Angeles, heel normaal hoor.

Maar dat is juist wat ik zo interessant vind; we zien een mooi overzicht van rassen en kruisingen die we hier ook vaak tegenkomen, dus het geeft een goed beeld van hoe onze honden er als 'straathond' uit zouden zien, inclusief hun instincten.

Ik vind dat er een bepaalde trend is om honden te veel te 'romantiseren' (ik bedoel, in sommige landen openen ze zelfs 'hondendagverblijven' in de veronderstelling dat alles van een leien dakje gaat en dat het een en al rozengeur en maneschijn is), en om de baasjes de schuld te geven van alle agressieproblemen ("nee hoor, als jouw reu agressief is naar andere reuen, dan komt dat omdat je bang bent en hij jouw angst voelt")... het is goed om te onthouden dat een hond die aan zijn lot wordt overgelaten en puur vanuit zijn instincten handelt, zonder dat er een baasje tussenbeide komt, ook niet altijd een fijn plaatje is.

Maar inderdaad, met een andere casting is het resultaat heel anders (ze staan bijna netjes in de rij achter het teefje!): https://www.youtube.com/watch?v=sovWz8lIjJs

En mensen lopen daar gewoon tussendoor, echt bizar... Je gaat een kopje koffie drinken en aan de overkant van de straat heb je een knokpartij tussen een Pitbull en een Rottweiler, heel normaal, niks aan de hand.

Trouwens, ik ben wel benieuwd hoe de mensen die voor de riem kiezen zich daar met hun hond doorheen manoeuvreren.

Ook wel verbaasd over dat verhaal over die Thaise honden, ik kende dat gebruik helemaal niet. Ik heb vaak naar info hierover gezocht (hoe de locals daar met hun lokale hondenpopulaties omgaan), maar het is echt een groot gat, geen enkele studie over te vinden.

Ja, dat is heftig hoor... ik had die video al eens gezien. Het leven is hard ^^

Aan de andere kant is het wel een heel specifieke context, South Central (ik stond echt versteld toen ik hoorde dat dit zich in Los Angeles afspeelt, ik ga trouwens de hele documentaire kijken, dat moet wel interessant zijn)

Ik weet niet zeker of het ook zo gewelddadig zou zijn bij een hondenpopulatie die heel homogeen is, zoals bij de meeste straatgemeenschappen in minder "rijke" landen. Hier heb je te maken met heel duidelijke raskenmerken (Rottweiler, pitbull-achtigen, Lab, herder, terriër...) een behoorlijke mix hoor ^^

Als een Rottweiler of een Pitbull kwaad wordt, dan is de andere hond echt de sjaak.

"Stel dat morgen de meest asociale hond op straat belandt: hij zal met één of hooguit twee honden vechten, maar dat is niet in zijn eigen belang. Al snel veranderen die gevechten in simpele wrijvingen om een beetje voer of een loopse teef."

Behalve dat hij dan de kans heeft om te vluchten en nooit meer een hond tegen te komen waar het niet mee botert. Dat is iets wat onze eigen honden, die we dwingen om samen in één huis te wonen, niet kunnen doen.

Over het algemeen zou ik toch voorzichtig zijn met het idee dat straathonden door en door 'sociaal' zijn.

Mannelijke straathonden die vechten om een teefje, dat gaat er allesbehalve zachtzinnig aan toe: https://www.youtube.com/watch?v=UToSTrHQi9o

Ik ben trouwens best wel wat 'halfwilde' honden tegengekomen tijdens mijn reizen in Azië. Op een klein Indonesisch eiland waar ik een tijdje verbleef, liepen er verschillende reuen rond die 'met een elastiekje gecastreerd' waren. Ik heb het nagevraagd bij de lokale bevolking. Tot mijn verbazing deden ze dat niet om de populatie in de hand te houden, maar... om gevechten tussen de mannetjes te voorkomen! Alleen de dominante reu mocht zijn ballen houden en de rest werd gecastreerd.

@Lorna

"en het doel is nog steeds om honden te hebben die natuurlijk goed met elkaar overweg kunnen, niemand heeft zin om z'n honden constant als een havik in de gaten te moeten houden ^^"

Ja, precies!

Dat is wat ik bedoel. Je kunt jezelf maar beter meteen in een situatie brengen die de meeste kans heeft op een goede natuurlijke klik (en niet alleen maar tolerantie): honden van een verschillend geslacht, rassen en temperamenten die bij elkaar passen... Volwassen honden in huis nemen, zoals Emla doet, om een goed beeld te krijgen van hun karakter als ze eenmaal volwassen zijn (2 jaar), kan ook een heel goed idee zijn.

Om even terug te komen op de berichten van Caroline:

"Voor mij is de verstandhouding tussen twee reuen, of honden in het algemeen, voor 90% de eigenaar(s) en 10% de honden."

Ik zou juist het tegenovergestelde zeggen: 90% de honden en 10% de eigenaren :)

Net als bij eigenlijk elk gedragsprobleem bij honden. Ik vind dat we eigenaren iets te vaak beschuldigen van incompetentie, terwijl de grootste fout vaak niet in het dagelijkse leven zit, maar in de oorspronkelijke keuze die is gemaakt (keuze voor het ras op basis van levensstijl, etc.).

Ja, "leiderschap" is belangrijk, en het is waarschijnlijk een groot deel van de oplossing als je problemen hebt met de verstandhouding tussen honden. Rust weten af te dwingen in risicovolle situaties (zoals eten geven, etc.) en die momenten tot een ritueel maken, is de beste manier om te voorkomen dat er gevochten wordt.

Maar:

1/ het is ook geen tovermiddel. Honden blijven individuen met een eigen vrije wil. Denken dat je 100% controle hebt over hun reacties vind ik een beetje pretentieus! De haat die ze soms voor hun huisgenoot kunnen voelen, kan sterker zijn dan dat beroemde leiderschap.

2/ in het dagelijks leven is het echt geen pretje om constant alles te moeten ritualiseren en elke interactie te controleren...

3/ zelfs als het je lukt om een duo goed onder controle te houden door goed leiderschap, wat gebeurt er dan als je ze aan iemand anders toevertrouwt, bijvoorbeeld tijdens de vakantie? Ik kan dreigende ruzies tussen mijn honden redelijk goed sussen — wat trouwens weinig voorkomt omdat ik ze goed ken en risicosituaties meestal snel doorheb — maar mijn grootste angst op dit moment is dat ze gaan vechten als ze bij de hondenoppas zijn... Ik denk niet dat zij ze uit elkaar zou kunnen halen. Ik weet eerlijk gezegd niet eens of ze ertussen durft te komen.

"Het is best vreemd dat eigenaren gevechten vaak opmerken, omdat honden meestal juist in het bijzijn van hun baasjes vechten."

Eigenlijk is dat heel logisch: veel honden staan "uit" en slapen alleen maar als hun baasje er niet is. Dat geldt ook voor die van mij. Ze staan nauwelijks op om te drinken als ik er niet ben, dus ik maak me totaal geen zorgen dat er op dat moment een knokpartij ontstaat.

Zonder een discussie over dominantie/onderdanigheid te willen starten... Ik ben serieus aan het nadenken over de keuze voor een tweede hond (ja, nu al een jaar van tevoren ^^).

Mijn Boxertje kan het met beide geslachten prima vinden, daar zie ik niet echt verschil in. Maar bij bange honden is ze echt een lastpak (ze zet ze nogal hardhandig op hun plek...). Ik heb alleen totaal geen zin om constant voor politieagentje te moeten spelen of om de honden te moeten scheiden als ik even weg ben.

Daarom denk ik aan een gecastreerde reu (om risico's te verkleinen; als ze loops is, is ze geloof ik nogal chagrijnig tegenover teven), eentje die zelfverzekerd is (zodat ze niet alles zomaar opeist). Als hij te onderdanig is, ben ik bang dat ze constant de wet gaat voorschrijven en/of hem buiten overdreven gaat beschermen tegenover andere honden, toch?

Zonder haar meteen een label op te plakken, maar om het even simpel te houden: ze is heel erg dominant... en stronteigenwijs ^^

Natuurlijk zijn dit maar theoretische vragen van een beginner, maar ik vraag het liever even nu we het er hier toch over hebben. Elke hond is anders en elke relatie ook, maar zoals @Kainate al goed zei... ik heb geen zin om 12 jaar lang aan te modderen met honden die ik moet scheiden of constant moet bewaken... dat is super stressvol voor de baasjes en ook voor de honden zelf.

Ja precies, daarom is het voor mij relaxter om een reu bij Mo te hebben, omdat het niet echt uit de hand kan lopen. En dat terwijl ze flink kunnen knokken en Buck best ver kan gaan.

Miya kon bij Mo bijvoorbeeld echt niet zo ver gaan, dat was wel duidelijk.

Toch mochten de teefjes elkaar wel, ze pasten gewoon minder goed bij elkaar: twee rouwdouwers met een pittig karakter...

Trouwens, toen Miya laatst op bezoek kwam was het natuurlijk weer raak, ze vlogen elkaar meteen in de haren.