Twee mannetjes samen?

Ik ook... ik zie het zelfs maar al te vaak :-)

💨 Ik heb hier niemand specifiek op het oog door dit te plaatsen! Maar ik zie dit wel vaker bij mij in de buurt.

Echt waar? 😎

@Caroline bedankt voor het delen van je ervaring.

Ik begreep niet helemaal waarom je mij specifiek noemde in je antwoord, omdat ik die punten niet echt heb aangehaald in mijn berichten, maar ik heb de verhalen van iedereen gelezen en waardeer ze zeker! :-)

Ik weet alleen niet zeker of ik de vergelijking tussen jouw ervaring met Iago en het feit dat straathonden zich meestal prima kunnen redden zonder veel gedoe helemaal begrijp.

Wat concludeer je daaruit?

Er lijken inderdaad relatief weinig zware conflicten tussen zwerfhonden te zijn. En ja, ik kan me de enorme klus die je met Iago hebt gehad helemaal voorstellen, maar ik zie de exacte link die je tussen die twee legt nog niet helemaal.

Je kunt twee verschillende formaten hebben; en de kleinste kan een echt ettertje zijn

Helemaal mee eens (inderdaad!) 👌

Je moet je de psychologische uitputting voor mijn hond en mij eens voorstellen, en het verdriet om hem dit aan te laten doen. Maar ik heb het gedaan; ik heb zijn gedrag bewust uitvergroot en hem urenlang tot extreme frustratie gepusht totdat het storende gedrag stopte. Het is nogal onorthodox: óf hij kalmeerde en accepteerde dat hij de plek niet onder controle had en dus niet mocht grommen en de baas spelen, óf ik bleef daar staan en dwong hem om niet naar binnen te gaan, terwijl hij vol zicht had op de andere hond die aan de andere kant lekker zijn eigen gang ging.

Voor sommigen is het extreem heftig, maar ik heb nu een sociale hond die met elk gedrag stopt (zolang de andere hond niet opnieuw de aanval inzet) bij de kleinste "stop" van mijn kant. En in die zeldzame gevallen dat hij het niet zou doen, weet hij dat ik bereid ben om weer uren met hem aan de slag te gaan, en daar hebben we allebei geen zin in. Ik geef het toe, ik heb 4 tot 5 uur per dag voor een open deur gezeten.

Ik ben gegaan van een hond die zichzelf steeds meer versterkte in zijn gedrag en onhandelbaar werd met soortgenoten, naar een hond die vandaag de dag als een heel sociale kameraad wordt gezien. Het type honden dat hij vroeger niet kon luchten of zien, negeert hij nu gewoon en hij doet alsof ze niet bestaan.

Het was een hele zware tijd, maar als je dit eenmaal met een hond hebt doorstaan, zijn conflicten tussen honden onderling nu echt bijzaak voor mij. Ik denk niet dat andere honden me ooit nog 2 uur non-stop een vechtlust laten managen, om 10 minuten later weer opnieuw 2 uur bezig te zijn, en ga zo maar door.

Ik zag pas na een maand of twee vooruitgang, dus je moet echt doorzetten. Het is een enorme spanning, maar ik had geen keus.

Het gaat om de eerste reactie bij een conflict. Omdat ik vaak in hondenparkjes kom, merk ik dat ik als een gekkie word gezien terwijl ik twee heel sociale honden heb. Zelfs als ik sta te kletsen, draai ik mijn hoofd mee en hou ik in de gaten wat mijn honden doen. Ik ben eigenlijk de enige van de tien die dat doet: mijn hond stoppen nog vóór de eerste grom, terwijl mensen dan tegen me zeggen: "hij doet toch niks verkeerd?". Ik ben een van de weinigen die nooit conflicten heeft gehad, behalve één keer toen een teefje Maya aanviel (ze hield blijkbaar niet van bange honden) en mijn reu haar verdedigde. Maar goed, ik word dus gezien als een soort alien die overdrijft.

Ik zeg niet dat de mensen in mijn parkje een afspiegeling zijn van de hele bevolking, maar als dat wel zo is, verbaast het me niks dat er vaak conflicten zijn. Het is niet per se de schuld van de mensen zelf; ik heb een hondenopleiding van meer dan drie maanden non-stop achter de rug, dus als ik dit soort situaties met mijn eigen hond niet zou kunnen handelen, zou dat best een probleem zijn.

Door veel te praten en veel honden voorbij te zien komen, ben ik tot de conclusie gekomen dat er soms veel te veel geduld en inzet van mensen wordt gevraagd. Het is een enorme druk, een te radicale gedragsverandering... soms wordt euthanasie zelfs voorgesteld om die redenen (dan heb ik het over andere zaken dan alleen conflicten), simpelweg omdat sommige honden 24/7 aandacht nodig hebben voordat het probleem is opgelost.

En wat mensen vaak vergeten te zeggen, is dat het oplossen van problemen bijna altijd eerst gepaard gaat met een verergering ervan. Als je van een hond vraagt om te veranderen, is zijn eerste reflex vaak om dat ongewenste gedrag juist te versterken totdat het uiteindelijk stopt. Dat betekent dus dat we bazen die er al helemaal doorheen zitten, vragen om hiermee door te gaan, wetende dat het eerst nog een maand of twee erger wordt (afhankelijk van hoe het gedrag van de hond is bekrachtigd) tot het gedrag helemaal stopt. Daarom, ook al ben ik geen groot fan: als Cesar Millan een hond tot het uiterste drijft voor van alles en nog wat, vind ik dat zelf meestal niet nodig, maar bij sommige honden heb je simpelweg geen keus.

Mijn eigen hond, die een soort balans vond toen hij zelf zijn conflicten oploste, werd letterlijk gek toen ik hem elk conflict verbood (omdat hij zichzelf steeds meer bekrachtigde). En met gek bedoel ik dat ik soms meer dan een uur voor een open deur heb gestaan om zijn drang om naar binnen te gaan te managen – ik geloof dat ik zelfs wel eens op de twee uur heb gezeten.

Lorna, over het algemeen denk ik dat je niet telkens de baas hoeft te spelen zodra de hond het eenmaal doorheeft. Zoals ik al zei, heb ik met Iago altijd een maandje gedoe. Maar wees gerust, na twee jaar ben ik echt niet meer 24/7 aan het opletten wat er tussen die honden gebeurt (anders zou er wel iets mis zijn). De sfeer is nu heel ontspannen en mijn twee honden kunnen het supergoed met elkaar vinden. Ik weet niet eens meer wanneer ze voor het laatst ruzie hadden, en als dat al langer dan zes maanden geleden is, was het ook zo weer voorbij. Het is vooral die ene maand dat ik echt streng moet zijn en niks mag laten glippen. Als dat eenmaal achter de rug is, heb ik geen enkel probleem meer.

Als het echt aan de honden zelf ligt, hoe verklaar je dan dat sommige mensen hele roedels met reuen en teven samen laten leven zonder enig conflict (althans, zonder bloedvergieten)? Ik geloof echt dat sommige mensen daar een natuurlijk talent voor hebben. Ik hoor daar niet bij hoor, ik heb het moeten leren. Het zit niet in mijn natuur om de autoritaire rol te pakken, maar ik heb geen keus. Soms krijgt een hond een ander baasje en heb je ineens een heel andere hond. Ik ben een keer als toeschouwer bij een training geweest voor honden die herplaatst werden vanwege agressie naar andere honden. Het was echt grappig om te zien hoe die honden totaal anders reageerden afhankelijk van wie de riem vasthad. Bij de trainer was het probleem binnen 10 à 15 minuten opgelost, terwijl de eigenaar er nog maanden mee zit te worstelen. Maar dat is logisch, want daar speelt emotie een rol en dat verandert alles. En vergeet het geduld niet: een baasje dat al maanden loopt te klooien heeft niet hetzelfde geduld als een trainer die de hond net ontmoet.

Ik heb op de Antillen gewoond en daar zie je straathonden nooit vechten. De meesten leven prima samen en hebben geen problemen met anderen, behalve dan die kleine conflictjes over middelen zoals alle honden dat hebben. Hoe verklaar je dat? Zijn al die straathonden dan toevallig "makkelijke" honden? Of is het gewoon omdat de menselijke factor daar geen rol speelt en dus niks verpest? Ik gok op dat laatste. Ik weet dat mijn reu van nature graag de stoere bink uithangt. Dat doet hij nu niet meer, maar als ik één grom zou toelaten, zou hij zo weer beginnen. Maar meneer is niet gek hoor, hij weet dondersgoed hoe hij zich achter de grote hond moet verschuilen en op hem moet terugvallen als dat nodig is. Dat deed hij ook bij de hond van mijn vader, die hij driekwart van de tijd echt niet kon luchten of zien.

Meestal is het hartstikke vermoeiend om altijd een oogje in het zeil te moeten houden. Ik zeg ook niet dat het een makkelijke opgave is. Daarom heb ik Maya in huis, zij is heel rustig. Die bulldozer van een Staff-kruising heb ik voorlopig nog even laten zitten. Met de hond van mijn vader, waarbij het gedrag van Iago alleen maar erger werd, was het echt een zware bevalling om ze samen te laten leven zonder dat het uit de hand liep. Maar uiteindelijk is het ons wel gelukt.

Ik denk ook dat een flink verschil in grootte voor extra veiligheid kan zorgen (maar als het een keer misloopt, oeps... )

Aan de andere kant heb ik nooit echt het idee gehad dat het veel uitmaakt in de omgang tussen reuen en teven. Mijn hond is gewoon heel tolerant naar bijna alle reuen, zelfs de kleintjes. Maar misschien is het gewoon één van de vele factoren.

Thuis is het overduidelijk Mo die de dienst uitmaakt, terwijl Buck makkelijk de overhand zou kunnen hebben als hij daar zin in zou hebben.